Μετά τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, με το ακροδεξιό AfD να μπαίνει με 94 βουλευτές στο Μπούντεσταγκ, έχει ξεκινήσει μέσα στο κόμμα της Αριστεράς Die Linke ένας διάλογος για το τι οδήγησε σ' αυτό το αποτέλεσμα. Πώς κατάφερε το AfD να καρπωθεί τη δυσαρέσκεια μεγάλου τμήματος του κόσμου που γύρισε την πλάτη στα μεγάλα κόμματα CDU και SPD (μαζί συγκεντρώνουν λίγο πάνω απο 53%), αλλά και να κερδίσει περίπου 400.000 ψήφους από την Αριστερά, κατά κύριο λόγο στην ανατολική Γερμανία.

Λίγες μέρες μετά τις εκλογές ο Όσκαρ Λαφοντέν, πρώην μέλος της ηγεσίας του κόμματος, σε άρθρο του κάνει κριτική στην πολιτική υπέρ των προσφύγων, που ακολούθησε το κόμμα.  

Στην ουσία ο Λαφοντέν αναπαράγει τα αντιδραστικά επιχειρήματα ότι οι "πρόσφυγες μας παίρνουν τις δουλειές", ευθύνονται για την αύξηση των ενοικίων στις εργατογειτονιές, και τα παιδιά τους οδηγούν στην παραπέρα υποβάθμιση των σχολείων στις λαϊκές γειτονιές. Δυστυχώς δεν είναι ο μόνος. Όλο το προηγούμενο διάστημα, η Σάρα Βάγκενκνεχτ, ηγετικό στέλεχος του κόμματος, είχε παρόμοια στάση. 

Όμως η ίδια η πραγματικότητα καταρρίπτει τους ισχυρισμούς ότι η Αριστερά πρέπει να αμβλύνει το αντιρατσιστικό της πρόγραμμα για να κερδίσει επιρροή. Μετά το σοκ της εκλογικής επιτυχίας του AfD (ενός κόμματος με μια πολύ ισχυρή νεοναζιστική πτέρυγα), παρατηρείται ένα κύμα εισόδου νέων μελών στο Die Linke. Ήδη το κόμμα μετράει 1200 νέα μέλη, μέσα σε μια μόλις βδομάδα. 

Και υπάρχουν παραδείγματα, όπου η αντιρατσιστική πολιτική και δράση της Αριστεράς έφερε και καλά εκλογικά αποτελέσματα. Το αντικαπιταλιστικό δίκτυο Marx21 στην ανακοίνωση που έβγαλε αμέσως μετά τις εκλογές τα αναφέρει:

"Στην περιοχή Neukölln του Βερολίνου το Die Linke συγκέντρωσε 18,3%, επιπλέον 4,1% σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές - στη φτωχή βόρεια περιοχή 30%. Αυτό οφείλεται στον πολιτικό προσανατολισμό της τοπικής οργάνωσης, που συμμετείχε ενεργά στο κίνημα ενάντια στην ακροδεξιά, αλλά και σε όλες τις κοινωνικές διαμαρτυρίες. Επιπλέον, είναι μια απόδειξη ότι ο κινηματικός τρόπος χτισίματος του κόμματος έχει αποτέλεσμα. Από το 2007 ο αριθμός των μελών έχει σχεδόν διπλασιαστεί."

Το δεύτερο παράδειγμα που αναφέρει είναι το Münster. Εκεί το Die Linke οργάνωσε και συμμετείχε σε πολλές μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στο AfD. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η συγκεκριμένη πόλη είναι η μοναδική στη Γερμανία όπου το AfD έλαβε λιγότερο από 5%, ενώ το Die Linke αύξησε τις ψήφους του κατά δύο τρίτα.

Αντιπαραθέσεις

Πέρα από το ζήτημα του αντιρατσισμού και της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, η άλλη αντιπαράθεση μέσα στο κόμμα της αριστεράς είναι ο συνολικότερος προσανατολισμός: κοινοβουλευτική μόνο δουλειά με παθητικά μέλη-ψηφοφόρους ή κινηματική δράση και χτίσιμο ενός κόμματος ακτιβιστών; Στρατηγική συγκυβερνήσεων με τους πράσινους και τους σοσιαλδημοκράτες, όπως γίνεται ήδη σε κάποια ομόσπονδα κρατίδια, ή αντικαπιταλιστική στρατηγική; 

Αυτά τα ερωτήματα και οι αντιπαραθέσεις υπάρχουν από την αρχή της ίδρυσης του κόμματος το 2007, αλλά μετά το εκλογικό αποτέλεσμα αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Μπορεί η ρεφορμιστική ηγεσία να έχει επιβάλλει τις δικές της απόψεις, όμως υπάρχουν τάσεις και δίκτυα μέσα στο κόμμα, όπως και το Marx21, που παλεύουν για μια αλλαγή κατεύθυνσης. Και πλέον υπάρχουν παραδείγματα ότι ο προσανατολισμός του κόμματος στη δράση και στο κίνημα φέρνει και καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα.

"Το βραβείο μεγαλύτερης ανόδου το παίρνει η περιοχή Αλτόνα του Αμβούργου. Ειδικά το Αμβούργο! Τι έπρεπε να υπομείνει εδώ το Die Linke, όταν σύσσωμος ο αστικός τύπος το "πυροβολούσε" για την υποστήριξή του στις κινητοποιήσεις ενάντια στους G20! Τελικά όμως ο προσανατολισμός στο κίνημα ενάντια στις αδικίες του καπιταλισμού δυνάμωσε το κόμμα, ακριβώς επειδή πολύς κόσμος επιθυμεί μια τέτοια διακριτή αντισυστημική αντιπολίτευση. Το Die Linke συγκέντρωσε 12,2% στο Αμβούργο, σε κάποιες περιοχές της Αλτόνα βγήκε πρώτο κόμμα", αναφέρει η ανακοίνωση του Marx21.

Αντίθετα, η συμμετοχή της Αριστεράς στις κυβερνήσεις στα ανατολικά κρατίδια της Σαξονίας, Θουρηγίας, Βραδεμβούργου και Βερολίνου, που μεταξύ άλλων αποφάσισαν την ιδιωτικοποίηση των αυτοκινητοδρόμων, είχε σαν αποτέλεσμα την αποδόμηση του "αντικαπιταλιστικού" προφίλ του Die Linke. Στα μάτια πολλών ανθρώπων φαινόταν σαν κόμμα του κατεστημένου. Έτσι μπόρεσε το AfD να κερδίσει τεράστια υποστήριξη στα ανατολικά κρατίδια, στη Σαξονία είναι πρώτο κόμμα. 

Ένας επιπλέον παράγοντας που οδήγησε στην άνοδο της ακροδεξιάς είναι, σύμφωνα με το Marx21, το χαμηλό επίπεδο της ταξικής πάλης, με τεράστια ευθύνη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Και αναφέρει ένα παράδειγμα από την προεκλογική περίοδο: Μετά από παρέμβαση ενός νοσηλευτή για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στα νοσοκομεία σε προεκλογική εκπομπή με την Μέρκελ, ξεκίνησαν κινητοποιήσεις σε διάφορα νοσοκομεία. Για δυο μέρες το κλίμα άλλαξε και φάνηκε ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός. Έγινε φανερό το χάσμα μεταξύ των κυβερνήσεων και των μεγάλων επιχειρήσεων που λεηλατούν το κοινωνικό κράτος, από τη μια, και της συντριπτικής πλειοψηφίας ανεξάρτητα απο καταγωγή ή θρησκεία, από την άλλη. Η γραφειοκρατία του συνδικάτου ver.di όμως δεν έκανε τίποτα για να υποστηρίξει και να γενικεύσει αυτές τις κινητοποιήσεις. Το αντίθετο. Εργαζόμενοι και μαχητικοί συνδικαλιστές αναφέρουν τεράστια αντίσταση από το μηχανισμό των συνδικάτων ενάντια ακόμα και σε αυτούς τους μικρούς απεργιακούς αγώνες.   

Η εκλογική επιτυχία του AfD προκάλεσε τεράστιο σοκ, αλλά η αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα έχουν κάθε δυνατότητα να το τσακίσουν. Ήδη η αποχώρηση της πρώην συναρχηγού του κόμματος Frauke Petry, μια μόλις μέρα μετά τις εκλογές, δείχνει πόσο ασταθές και ευάλωτο είναι αυτή τη στιγμή το κόμμα. Αυτό που χρειάζεται είναι μια αριστερά ξεκάθαρη στο ζήτημα του ρατσισμού, αλλά και στην αντικαπιταλιστική προοπτική.

Μια αριστερά της ενωτικής δράσης, που τα μέλη της θα οργανώνουν όλες τις πολιτικές και οικονομικές μάχες που έχουμε μπροστά μας.