O εργαζόμενος λαός βιώνει τον ζυγό 3 μνημονίων και 2 δανειακών συμβάσεων, στο όνομα της μείωσης χρέους και ελλείμματος, υφιστάμενος την μεγαλύτερη μεταπολιτευτική ανακατανομή πλούτου κατ’ επιταγήν της τρόϊκας ΕΕ, ΔΝΤ και αστικού πολιτικού προσωπικού (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ). Όλα τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα που πάρθηκαν (και θα παρθούν) λογοδοτούν στο στόχο αποκατάστασης της καπιταλιστικής κερδοφορίας μέσω της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους και της κατεδάφισης των εργατικών κατακτήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες, γενικεύεται η φτώχεια (40%(!) σύμφωνα με την ΓΣΕΕ), απλώνεται η ανεργία (30%(!) σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ), επεκτείνεται η μαύρη (ανασφάλιστη) εργασία (40%(!) σύμφωνα με το ΣΕΠΕ) και εντείνονται τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (ναρκωτικά, αλκοολισμός, τζόγος, σεξουαλική εκμετάλλευση και χουλιγκανισμός).

Στα παραπάνω προστίθενται η κρατική καταστολή, ο ρατσισμός ενάντια στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, η αξιοποίηση φασιστικών συμμοριών (νεοναζιστική ΧΑ), ο αντιτουρκικός και αντισκοπιανός πολεμοκάπηλος εθνικισμός, οι σεξιστικές διακρίσεις ενάντια στις γυναίκες και τους ομοφυλόφιλους, ο χειραγωγικός ρόλος των ΜΜΕ και η γενικότερη πολιτισμική υποβάθμιση, για να τρομοκρατηθεί, διασπαστεί, αποπροσανατολιστεί ο εργαζόμενος κόσμος και να εκτονωθεί η οργή του σε κανάλια ανώνδυνα για το σύστημα εξουσίας.

Στον αντίποδα του παραπάνω σκηνικού, η παταγώδης αποτυχία των Μνημονίων να φέρουν ανάπτυξη και έξοδο από την οικονομική κρίση οδηγούν σε κρίση νομιμοποίησης (κοινωνική, πολιτική, ιδεολογική) το κυρίαρχο μπλόκ της εξουσίας επιτρέποντας την ανάπτυξη μαζικών κοινωνικών αγώνων.

Γενικές και κλαδικές εργατικές απεργίες, καταλήψεις εργατικών χώρων, καταλήψεις στέγης, αντιφασιστικές - αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, κινήματα πόλης για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων, κινητοποιήσεις ενάντια στα χαράτσια και την περιβαλλοντική καταστροφή, κινήματα πλατειών, αγώνες για την υπεράσπιση των δημόσιων - συλλογικών κοινωνικών αγαθών, κινητοποιήσεις ενάντια σε αστυνομική βία και δικαστικές διώξεις, αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, εκδηλώσεις αλληλεγγύης στις αραβικές επαναστάσεις και ο κατάλογος δεν έχει τέλος!

Εν κατακλείδι, το τρίπτυχο καπιταλιστική κρίση - αντεργατική επίθεση - εργατική αντίσταση συνθέτει το τοπίο ενός κοινωνικού - ταξικού πολέμου που θα καθορίσει την πορεία της χώρας τις επόμενες δεκαετίες. Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες της εργατικής τάξης και στη δυνατότητά της να γίνει ο πρωταγωνιστής της αντικαπιταλιστικής ανατροπής που μπορεί να βάλει τέλος στην φρίκη των μνημονίων, κυβέρνησης-τρόικας και καπιταλιστών.

Πέτρος Θεοδοσιάδης, Λάρισα