Ο παππούς μου μου έλεγε από μικρό πως όταν φυσάει στην Κρύα Βρύση, «χτυπάνε οι καμπάνες». Φέτος στο νότιο Ρέθυμνο, ο αέρας δεν χτύπαγε απλά καμπάνες, αλλά έφερε μια πύρινη κόλαση. Η πυρκαγιά, που σύμφωνα με καταγγελίες προκλήθηκε ξανά από κακοσυντηρημμένα καλώδια της ΔΕΗ, ξεκίνησε με τον πιο τραγικό τρόπο: δύο συνάνθρωποί μας νεκροί.

Το αμείλικτο «γιατί;» μετατράπηκε αμέσως σε βουβό θυμό και οργή. Τα προβλήματα είναι γνωστά και διαχρονικά. Στα χωριά δεν υπάρχουν καν βασικοί πυροσβεστικοί κρουνοί. Αντί για ουσιαστική πρόληψη και ενίσχυση της Πυροσβεστικής, ζήσαμε για άλλη μια φορά το επιτελικό θέατρο του παραλόγου μέσω του 112. Μηνύματα καλούσαν τον κόσμο από τον Ασώματο να εκκενώσει προς τα Λευκόγεια και αμέσως μετά... από τα Λευκόγεια προς τον Ασώματο! Στην Αγία Γαλήνη, αφού εκκενώθηκε και ο κόσμος επέστρεψε την επομένη, το 112 έστελνε τους κατοίκους της Αγίας Παρασκευής... ξανά στην Αγία Γαλήνη!

Η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Χιλιάδες στρέμματα καλλιεργειών, βοσκότοποι και μελίσσια έγιναν στάχτη. «Μου κάηκαν 3.000 μουρέλα (νεαρές ελιές)», μου έλεγε απελπισμένος ένας παραγωγός. Είδα ανθρώπους μέσα στους καπνούς να τρέχουν να σώσουν τα μελίσσια τους μόνοι τους.

Απέναντι στην ανικανότητα του κράτους, η μόνη ασπίδα ήταν η αυτοοργάνωση. Οι κάτοικοι ρίχτηκαν στη μάχη με δικές τους υδροφόρες, δίνοντας κουράγιο ο ένας στον άλλο. Όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένας χωριανός: «Δεν χρειαζόμαστε αυτό το κράτος... πρέπει να κάνουμε κουμάντο εμείς». Αυτό είναι το δίδαγμα της φωτιάς: η προστασία της ζωής, του βίου και της φύσης βρίσκεται στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και των κατοίκων, μέσα από την ταξική αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα.

Στέφανος Δημητριάδης, εργαζόμενος Δήμου Π. Φαλήρου