Η απόφαση συμπεριέλαβε και τις εργασίες που έχουν να κάνουν με τις διαδικασίες επαναπροσδιορισμού, με νέα κριτήρια, της μετατροπής των συμβάσεων αορίστου σε ορισμένου χρόνου, τον λεγόμενο «επανέλεγχο» από τη μεριά της κυβέρνησης. Αυτή η διαδικασία δεν είναι βέβαια τίποτα άλλο παρά να βρεθεί μια νέα δεξαμενή απολύσεων από τη στιγμή που η «αξιολόγηση» έχει μπλοκαριστεί από τις εργατικές αντιστάσεις. 

 

Ακόμα, το Γενικό Συμβούλιο έβγαλε κάλεσμα συμμετοχής στη διαδήλωση στη ΔΕΘ το Σάββατο 6 Σεπτέμβρη στις 6μμ, ενώ έδωσε εξουσιοδότηση στην Εκτελεστική Επιτροπή να καλέσει σε 24ωρη απεργία ή άλλη κινητοποίηση στις 23 Σεπτέμβρη, ημέρα εκδίκασης της επαναπρόσληψης των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών και στις 10 Οκτώβρη, την ημέρα που θα εκδικαστεί η προσφυγή της ΑΔΕΔΥ στο Συμβούλιο της Επικρατείας. 

 

Είναι φανερό ότι αυτές ήταν οι ελάχιστες αποφάσεις που θα μπορούσε να αποφασίσει το Γενικό Συμβούλιο. Από τη μεριά των Παρεμβάσεων του Δημοσίου Τομέα μπήκε, μέσα από τις τοποθετήσεις των μελών του ΓΣ, η ανάγκη να κλιμακωθεί η απεργιακή δράση με 48ωρες επαναλαμβανόμενες ή τριήμερες απεργίες μετά το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων. Η απεργία-αποχή από τις διαδικασίες «αξιολόγησης» πραγματικά έχει στριμώξει την κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν φτάνει για να καταργηθεί ο ίδιος ο νόμος.

Ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός στο Γεννηματά, στην τοποθέτηση του ανέφερε: «Η απεργία-αποχή έχει παίξει σπουδαίο ρόλο, αλλά για να μην πάθουμε αμνησία χρειάζεται να θυμηθούμε ότι το μπλοκάρισμα της «αξιολόγησης» έχει έρθει με σύγκρουση και με απεργίες. Για αυτό χρειάζεται να κλιμακώσουμε με νέα απεργία μετά από το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτέμβρη. Θυμηθείτε την μεγάλη απεργία στις 9 Ιούλη και τι ρόλο έπαιξε. Μπορούμε να αποφασίσουμε από τώρα μια 24ωρη, για παράδειγμα την ημέρα που εκδικάζεται η υπόθεση των καθαριστριών, και να κλιμακώσουμε με απεργία διαρκείας. Η κυβέρνηση εκτός από τις απολύσεις, δίνει τη Σούδα, κάνει κοινές ασκήσεις με το Ισραήλ. Πρέπει να φύγει. Δεν θα πέσει μόνη της. Χρειάζεται απεργιακή σύγκρουση». 

 

Aπό τη μεριά των δυνάμεων του ΜΕΤΑ (πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ) και του ΠΑΜΕ δεν μπήκε συγκεκριμένη πρόταση για απεργιακό πρόγραμμα παρά γενικόλογες εκτιμήσεις για τη συνέχεια και αποκομμένες δράσεις. Συν τοις άλλοις, έχει δημιουργηθεί ένα μπλοκ που αρχίζει να βάζει το ζήτημα για μια «άλλη», «δίκαιη αξιολόγηση» που το μόνο που κάνει είναι να δημιουργεί σύγχυση στις γραμμές των εργαζόμενων. Σε αυτό έχουν προσχωρήσει τα δύο κομμάτια της ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ, αλλά και η Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή του Θ. Μπαλασόπουλου. Η πίεση από τα κάτω, η καλύτερη οργάνωση της βάσης και η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε όλα τα σωματεία είναι το καλύτερο εχέγγυο ότι αυτός ο αγώνας δεν θα μείνει στη μέση.