Κωνσταντία Πετρούση: Η συναυλία ήταν σταθμός. Βλέπαμε βέβαια την αγάπη και τη συμπαράσταση του κόσμου τους τελευταίους μήνες, όταν άλλαξε μορφή ο αγώνας μας. Από τη σκηνή και μετά, ο κόσμος ήταν πολύ πιο κοντά μας. Στη συναυλία περίμενα κόσμο αλλά αυτό που έγινε τελικά ήταν ένα όνειρο. Τόσο κόσμο δε τον φανταζόμουν, ήταν συγκλονιστική βραδιά. Εκεί κατάλαβα ότι με τον αγώνα μας κάτι έχουμε κάνει. Για να είναι τόσος κόσμος μαζί μας, άρα προχωράμε σωστά. Αυτό τον αγώνα για την αξιοπρέπεια και τη δουλειά μας έρχονται να τον υποστηρίξουν όλοι. Γι\' αυτό δεν μπορούμε να σταματήσουμε, το θέλει ο κόσμος.

 

Δέσποινα Κωστοπούλου: Θέλω να σταθώ επιπλέον στον κόσμο που ήταν εκεί, που ενίσχυε όταν εμείς περνούσαμε με το κουτάκι της αλληλεγγύης, που αισθανόταν άσχημα όταν δεν είχε μισό ευρώ να βάλει. Όσο για τη στάση της Χαρούλας, ήταν μεγαλειώδης. Μια γυναίκα της δικής της εμβέλειας να ανεβαίνει στη σκηνή φορώντας ένα γάντι και ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτό θα ήταν στόχος για την ίδια. Όπως κι έγινε μετά. Αλλά άνοιξε το δρόμο και για άλλους καλλιτέχνες να την ακολουθήσουν.

 

Βαγγελιώ Αλεξάκη: Η συναυλία ήταν μια γιορτή όχι μόνο για τις καθαρίστριες αλλά για όλους τους εργαζόμενους. Αυτό που εισέπραξα και θα μου μείνει αξέχαστο είναι οι αγκαλιές και τα λόγια του κόσμου: “προχωράτε, είμαστε μαζί σας, έχετε δίκιο, αν δικαιωθείτε εσείς θα δικαιωθούμε όλοι”. Αυτά δε σε αφήνουν να κουραστείς σωματικά και δεν έχεις πλέον το δικαίωμα να σταματήσεις τον αγώνα. Η Χαρούλα Αλεξίου έκανε τα πάντα για μας εκείνο το βράδυ. Το ότι δέχτηκε να τραγουδήσει και να κάνει ένα ολόκληρο πρόγραμμα με όλη της την ορχήστρα, αφιλοκερδώς, σημαίνει πάρα πολλά. Ηρθε περίπου 30.000 κόσμος. Δε ξέρω πόσο καιρό είχε να μαζέψει το Σύνταγμα τόσο κόσμο, κάθε μορφής, νεολαία, μεσήλικες, όλος ο λαός, όλες οι ηλικίες. Και ήρθαν όχι μόνο για τη συναυλία, αλλά γι\' αυτό τον αγώνα. Γι\' αυτό και έχουμε υποχρέωση να τον πάμε πιο μπροστά.

 

- Η Βούλτεψη δήλωσε ότι είναι “ύβρις” να ασχολούμαστε με τις καθαρίστριες όταν υπάρχουν τόσοι άνεργοι. Τί απαντάτε στις συκοφαντίες περί προνομιούχων;

 

Κωνσταντία: Επειδή είδαν τόσο κόσμο και την αγάπη του, θέλησαν να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και αμέσως να μας βάλουν αντιμέτωπες με τις άλλες κοινωνικές ομάδες. Την “ύβρη” δεν την προκαλέσαμε εμείς, αν θέλουν να σταματήσουμε ας βρούν μια λύση. Ασχολούνται όμως με εμάς γιατί πίσω κρύβονται όλοι οι αγώνες και όλοι οι καταπιεσμένοι υπάλληλοι, όλοι οι εν δυνάμει διαθέσιμοι κι αυτό το φοβούνται. Θέλουν να μας σταματήσουν γιατί τους κάνουμε πολύ κακό. Επειδή υπάρχει το κίνημα των καθαριστριών, φοβούνται ότι δε θα μπορούν να περνάνε τα μέτρα τους.

 

Δεν είμαστε προνομιούχες. Ως το 2005 ήμασταν με συμβάσεις. Πληρωνόμασταν με 320 ευρώ το μήνα, όλες τις μέρες, πέντε μέρες τη βδομάδα, χωρίς δικαίωμα να λείψουμε, να αρρωστήσουμε, να πάρουμε άδεια το καλοκαίρι, χωρίς επίδομα αδείας, για τέσσερις ώρες δουλειά και παραπάνω. Και ταυτόχρονα να κάνουμε πολλά παραπάνω, να έχουμε κλειδιά, να είμαστε υπεύθυνες να κλείνουμε τις ΔΟΥ, να κάνουμε ό,τι μας ζητήσει ο έφορος. Με την απειλή ότι αν δεν κάνεις καλά τη δουλειά σου, φεύγεις. Ήταν πάρα πολύ εύκολο να μας διώξουν τότε. Προσωπικά ήμουν έγκυος τότε και μέχρι εννέα μηνών δούλευα και μία βδομάδα αφού γέννησα επέστρεψα στη δουλειά. Λεχώνα γύρισα στη δουλειά και το δέχονταν αυτό όλοι, το υπουργείο το γνώριζε.

 

Το 2005 έρχεται το Προεδρικό Διάταγμα Παυλόπουλου για να συμμορφωθεί το ελληνικό κράτος με την ευρωπαϊκή οδηγία που μιλούσε για μονιμοποίηση όσων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και δεν έχουν κενά ανάμεσα στις συμβάσεις. Εμείς είμασταν γυναίκες που και 20 χρόνια στη δουλειά δεν έχουν λείψει μέρα από τη δουλειά τους. Έρχεται λοιπόν το ΠΔ και λέει ότι είμαστε μέσα, είχαμε τις προϋποθέσεις και γίναμε αορίστου μαζί με άλλους 30 χιλιάδες περίπου εργαζόμενους, οι 595 καθαρίστριες. Δεν κάναμε κάτι εμείς παράνομα, ο νόμος μας έβαλε. Και τότε για πρώτη φορά στη ζωή μας, πήραμε ανθρώπινο μισθό με βάση τα παιδιά μας, το επίδομα γάμου κλπ, αυτά που όλοι οι υπάλληλοι σε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο τα δικαιούνταν. Δεν πήραμε τίποτα παραπάνω. Ας πάει η Βούλτεψη στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους να ρωτήσει. Λένε ψέματα! Ντροπή τους! Ύβρις είναι όλα αυτά που κάνουν στην κοινωνία και σε 595 γυναίκες που τις διέκριναν απ’ όλους και τις πέταξαν. Η Βούλτεψη αναφέρει τους άνεργους. Την καλούμε να έρθει και να δει το τετράδιο των υπογραφών, οι περισσότεροι που υπογράφουν για μας είναι άνεργοι.

 

Και βέβαια, δεν υπάρχει κανένα δημοσιονομικό όφελος που χάρισαν τη δουλειά μας σε εργολάβους. Απλά τα λεφτά που έπαιρναν 595 γυναίκες και οι οικογένειές τους, πάνε τώρα σε δέκα εργολάβους συν οι μίζες από πίσω. Δεν κέρδισαν κάτι, τα παίρνουν από μας και τα δίνουν εκεί. Αν είχαν στοιχεία ότι οι καθαρίστριες είναι πιο ακριβές από τους εργολάβους θα τα προσκόμιζαν στο πρωτόδικο δικαστήριο. Δεν είχαν και δεν έδωσε ούτε ένα τέτοιο στοιχείο το υπουργείο.

 

Δέσποινα: Η ύβρις είναι ότι η Βούλτεψη είναι υπουργός. Θα συμπληρώσω ότι εμείς το 2005 γίναμε αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου με τετράωρη απασχόληση. Ο μισθός μας ήταν ο μισός και τα επιδόματα το ίδιο. Και πάλι δηλαδή ήταν χαμηλός ο μισθός μας, ενώ η δουλειά που προσφέραμε ήταν ολόκληρη. Καμιά μας δε δούλεψε ποτέ τέσσερις ώρες, όλες παραπάνω. Ήμασταν στριμωγμένες σαν τα ποντίκια μέσα στα αρχεία να τα φτιάχνουμε, οι περισσότερες ή σχεδόν όλες έχουμε κάνει τα αρχεία των εφοριών. Και συχγρόνως καθαριότητα. Πηγαίναμε στο ταχυδρομείο φορτωμένες με καρότσια να φέρνουμε την αλληλογραφία τις εποχές που οι δηλώσεις ήταν χειρόγραφες. Προσφέραμε όπου υπήρχε ανάγκη. Εικοσιδύο χρόνια στη δουλειά έφτασα να κάνω τα πάντα σε απίστευτες συνθήκες. Δεν επιλέξαμε να γίνουμε καθαρίστριες γιατί ήταν το όνειρό μας, οι συνθήκες μάς ανάγκασαν. Και είναι τιμή μας που μεγαλώσαμε παιδιά και ζούμε οικογένειες από αυτή τη δουλειά. Όλα μας τα χρόνια είχαμε μάθει να αγωνιζόμαστε. Κι ήρθαν αυτοί τώρα να μας στερήσουν κι αυτό το μισό μισθό.

 

Βαγγελιώ: Δεν τους φοβόμαστε πια. Προχωράμε ακάθεκτες να πάρουμε τη ζωή μας πίσω και θα την πάρουμε. Μας άξιζαν τα διπλά απ\' όσα παίρναμε, κάναμε όλες τις δουλειές. Πρόκειται για σπέκουλα λάσπης για να δίνουνε στον κόσμο την εντύπωση ότι ήμασταν ρετιρέ. Εμείς είμαστε αλληλέγγυες με όλους τους εργαζόμενους, με όλες τις καθαρίστριες στον ιδιωτικό τομέα, με όλες τις Κούνεβες που όταν μιλάνε, τις χτυπούν. Εμείς δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με κανένα εργαζόμενο, αυτοί θέλουν  να μας βάλουν να σφαχτούμε γιατί ξέρουν πως κανένας μόνος τους δεν μπορεί να νικήσει. Μόνο όλοι μαζί θα μπορέσουμε να νικήσουμε. Τη σπέκουλα, τους την χαρίζουμε. Δεν πιάνει.