Η Συνέλευση ήταν «άχρωμη». Το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι σχεδόν σε κανένα σημείο δεν πραγματοποιήθηκαν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. Αρκετοί αντιπρόσωποι επιχείρησαν να πιάσουν αυτό το ζήτημα τονίζοντας ότι από τη μία χρειάζεται να οργανώνονται καλύτερα οι συνελεύσεις, αλλά από την άλλη προβληματική ήταν η εισήγηση της ΟΛΜΕ που δεν έδινε καμιά προοπτική κλιμάκωσης του αγώνα. 

 

Νέες Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών θα γίνουν στο τέλος Οκτώβρη, ενώ οι δάσκαλοι ολοκληρώνουν αυτές τις μέρες των κύκλο των δικών τους συνελεύσεων (η Συνέλευση των Προέδρων των Συλλόγων θα γίνει στις 6 Οκτώβρη). Και εκεί όμως υπάρχουν τα ίδια προβλήματα αφού η εισήγηση της ΔΟΕ προς τις ΓΣ δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένη πρόταση, αλλά ζητά από τους κατά τόπους συλλόγους να διαμορφώσουν πρόγραμμα. 

 

Στην Πανελλαδική Συνέλευση του Συντονισμού ενάντια στα Κλεισίματα και τις Διαθεσιμότητες που έγινε την Κυριακή 28/9 συμμετείχαν δάσκαλοι, καθηγητές και διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί. Στις τοποθετήσεις τους ανέδειξαν τα παραπάνω ζητήματα και συζήτησαν για τις πρωτοβουλίες που χρειάζεται να παρθούν για τη συνέχεια απέναντι στην κυβέρνηση που μπορεί να είναι στο χείλος του γκρεμού, αλλά συνεχίζει τις αντεργατικές επιθέσεις. Διαβάστε παρακάτω ένα κομμάτι από την τοποθέτηση του Δημήτρη Πολυχρονιάδη από τον Σύλλογο Δασκάλων Αμαρουσίου. 

 

«Ο τρόπος για να νικήσει η εργατική αντίσταση είναι ο συντονισμός από τα κάτω. Υπάρχουν νίκες του εργατικού κινήματος; Θα μιλούσαμε σήμερα για το επερχόμενο τέλος της κυβέρνησης που εκλέχτηκε μόλις πριν 2 χρόνια, αν δεν υπήρχαν οι εργατικοί αγώνες- ορόσημα; Ποια; Ο αγώνας της ΕΡΤ, των καθαριστριών, των λιμενεργατών, των διοικητικών, των καθηγητών. Αυτά έγιναν σε δύο χρόνια. Αν δεν υπήρχαν αυτοί που βγήκαν από τα κάτω, που δε στήριξε καμιά γραφειοκρατία και δεν αποφάσισε καμιά τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση, ο χρόνος της κυβέρνησης που τελειώνει, θα ήταν μεγαλύτερος.

 

Στην εκπαίδευση αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε την πιο βάρβαρη αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Επιχειρείται να διαλυθεί το δημόσιο σχολείο και να καταργηθεί το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση των παιδιών των εργαζόμενων, Ελλήνων και μεταναστών. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί στη διαθεσιμότητα και απόλυση, ήδη συνάδελφοί μας από τη δευτεροβάθμια το αντιμετωπίζουν. Επιδιώκεται να εδραιωθεί η αξιολόγηση-κατηγοριοποίηση των σχολείων με στόχο τις απολύσεις, έχουν φτάσει να επιστρατεύουν και να χρησιμοποιούν μεθόδους σπίλωσης εκπαιδευτικών. Έχουμε φτάσει σε επίπεδα γκεμπελισμού».

\r\n

Αναβρασμός 

\r\n

Πρόσθεσε ακόμα ότι το δημόσιο σχολείο «είναι καταδικασμένο σε υποχρηματοδότηση. Η απεργία αποχή αγκαλιάστηκε από τα κάτω, υπάρχει αναβρασμός και αναμονή για μεγάλους εργατικούς αγώνες. Η αυτοαξιολόγηση δεν πέρασε στο δημόσιο σχολείο και όπου πέρασε οριακά είναι απονομιμοποιημένη. Υπήρχε εργατικό κίνημα που κατάφερε να ξεπεράσει τις ηγεσίες των συνδικάτων, συντονίστηκε από τα κάτω στην κατεύθυνση ενός πανεργατικού και παν-υπαλληλικού συντονισμού και κατάφερε να δώσει απεργιακές μάχες με επιτυχία.

 

Αυτό πρέπει να είναι ο πλοηγός μας από δω και πέρα. Συντονισμός από τα κάτω, γενικές συνελεύσεις, πανεργατικό μέτωπο, αυτοοργάνωση, ανυποχώρητος αγώνας με γενικές πολιτικές απεργίες διάρκειας με στόχο την ανατροπή αυτών των πολιτικών και αυτών που τις εφαρμόζουν. Θέλουν απλό σπρώξιμο για να πέσουν. Δεν πρέπει να περιμένει κανείς τις εκλογές γιατί και να γίνουν εκλογές αν δεν υπάρχει δυνατό εργατικό κίνημα αμφιβάλω πολύ αν θα αλλάξουν ριζικά οι πολιτικές. Πρέπει για να μη δούμε την ΕΡΤ να παραμένει ΝΕΡΙΤ, τις καθαρίστριες έξω από τη δουλειά τους, τους λιμενεργάτες με καθεστώς αποικιοκρατίας, πρέπει όλοι μαζί ενωμένοι με απεργιακούς αγώνες με διάρκεια και προοπτική να ανατρέψουμε αυτούς που πλήττουν με τις πολιτικές τους τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Στο ερώτημα αν μπορεί να νικήσει η εργατική αντίσταση, αλίμονο μας αν δεν νικήσουμε, θα νικήσουμε. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει».