Οι «ονειρευτές» δεν υπολόγισαν (ή μήπως δεν ήθελαν να υπολογίσουν;) τα έξοδα του οίκου και ζητιάνευαν (χωρίς ποτέ να διεκδικήσουν πραγματικά;) από τον πατέρα – αφέντη Κράτος κάθε φορά και λίγη βοήθεια, χωρίς ποτέ να τον πείσουν (γιατί έτσι τους βόλευε;) να τους αναγνωρίσει ως νόμιμο τέκνο και να τους εντάξει στον κρατικό προϋπολογισμό, παίρνοντας τον ρόλο της ψυχοκόρης. Η ψυχοκόρη (ο ρόλος της ψυχοκόρης που πραγματικά νοιάζεται και εργάζεται διανέμεται επάξια σε όλους τους εργαζόμενους στην ψυχική υγεία) είναι πια μεσήλικη και εξακολουθεί να φυτοζωεί εκλιπαρώντας τον πατέρα – αφέντη να μην την αφήσει να πεθάνει. Αλλά, ο θάνατος από ασιτία δεν θα αργήσει, γιατί δεν έχουν όλα τα παραμύθια ευτυχισμένο τέλος.

\r\n

Τιμολόγιο ανθρώπινης αξιοπρέπειας

\r\n

Η κυβέρνηση Σαμαρά έρχεται να υπογράψει το τέλος αυτού του παραμυθιού, τιμολογώντας τον κάθε ασθενή με 40 euros για κάθε ατομική θεραπευτική πράξη και 8 euros για κάθε ομαδική θεραπευτική πράξη (αυτό είναι το τιμολόγιο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας) και ζητώντας από τους ασθενείς να αποδείξουν τα ψυχικά τους ελλείμματα και να προσκομίσουν άμεσα, παραπεμπτικά από δημόσια νοσοκομεία ή ιδιώτες γιατρούς με τις διαγνώσεις τους, προκειμένου να «αποδείξουν» την ασθένειά τους, εν είδη «ελέγχου» των «απατεώνων» δομών ψυχικής υγείας, όπου οι «κλέφτες» θεραπευτές εργάζονται απλήρωτοι για τουλάχιστον 6 μήνες. Να σημειωθεί πως η συλλογή όλων αυτών των στοιχείων των ασθενών (ΑΜΚΑ, φαρμακευτική αγωγή, διάγνωση) καταλύει με χυδαίο τρόπο κάθε δικαίωμα που αφορά στο ιατρικό απόρρητο.

 

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι οι μέθοδοι της κυβέρνησης, που απαιτεί συνεχώς όλο και περισσότερα στοιχεία, που παρεμποδίζει τεχνιέντως την άμεση πρόσβαση κάθε ανθρώπου που έχει ανάγκη ψυχολογικής υποστήριξης και φαρμακευτικής περίθαλψης σε αντίστοιχες (μειωμένες σημαντικά πλέον) δομές, που απειλεί με διακοπή την έτσι κι αλλιώς ελλιπή χρηματοδότηση, κάθε φορά που δεν θα αποδεικνύει κάποιος τη ρετσινιά του αρρώστου, αυτό που επιδιώκει είναι η εξαφάνιση και ο θάνατος των «ενοχλητικών αρρώστων» που χαλάει το σκηνικό των «αρτιμελών» απατεώνων που διαχειρίζονται την εξουσία, επιστρέφοντας τους ήρωες του παραμυθιού της καθημερινότητας σε μια νέα «μαύρη» περίοδο.