H άρχουσα τάξη περνάει τη μεγαλύτερη πολιτική κρίση, ουσιαστικά από τη δεκαετία του ’60, γιατί κατάρρευσε η συγκυβέρνηση. Η συγκυβέρνηση για τους έλληνες καπιταλιστές ήτανε η τελευταία τους ελπίδα ότι μπορούν να επιβάλλουν το πρόγραμμά τους και να έχουν έναν έλεγχο πάνω στις πολιτικές εξελίξεις.

 

Βάλανε όλα τους τα αβγά για να υπάρχει ένα μοντέλο συγκυβέρνησης που μπορεί να ελέγξει τα πράγματα, αλλά αυτό το μοντέλο σιγά σιγά άρχισε να καταρρέει μέχρι να φτάσουμε εδώ. Το 2013 η ΕΡΤ πέταξε έξω τη ΔΗΜΑΡ. Και η συνέχεια είναι ότι τα κόμματα που φτιάξανε αυτό το μοντέλο, αυτή τη στιγμή διαλύονται. Η ΔΗΜΑΡ είναι του ποσοστού του 1%. Το ΠΑΣΟΚ διαλύεται. Η πραγματικότητα είναι ότι αμέσως μετά τις εκλογές ανοίγει θέμα ηγεσίας μέσα στη Νεα Δημοκρατία. 

 

Η κυριάρχη τάξη αυτή τη στιγμή βρίσκεται με διαλυμένο το ένα της κόμμα, όχι το οποιοδήποτε, το ΠΑΣΟΚ. Η δυνατότητά της για σύνδεση με τα συνδικάτα, έλεγχο της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, των ομοσπονδιών, χάνεται. Όλος αυτός ο ρόλος που ξέρουμε ότι έπαιζε τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Όταν αυτά τα πράγματα καταρρέουνε, όταν τα πολιτικά της κόμματα και στις δύο εκφράσεις όχι μόνο έχασαν την κυβέρνηση, αλλά βρίσκονται υπό διάλυση, αυτό που ανοίγει γι\' αυτούς είναι ένα χάος. Και γι’ αυτό ποτέ δεν ήτανε τόσο φοβισμένοι, όσο αυτή τη στιγμή.

Είναι ένα χάος το οποίο ανοίγει, πότε; Την περίοδο που η άρχουσα τάξη θέλει να κάνει τη μεγαλύτερη επίθεση πάνω στην εργατική τάξη. Δεν έχει τελειώσει η επίθεση. Οι τραπεζίτες πιέζουνε, ο Ντράγκι πιέζει, ο Σόιμπλε πιέζει, οι πάντες, ότι “χρειάζεται να βάλετε μπροστά όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις, ανεξάρτητα με το τι γίνεται με το χρέος”. Και τι έχουνε απέναντί τους; Την προοπτική να κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα αριστερό ρεφορμιστικό. Φοβούνται ότι δεν θα έχουν τον έλεγχο των εξελίξεων.

 

Εδώ πέρα ανοίγει ένα ζήτημα. Δε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι μια δυνατότητα της κυρίαρχης τάξης να ελέγξει τα πράγματα ελέγχοντας τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διάθεση να πάει δεξιά. Το είδαμε αυτή την περίοδο με τα στριψίματα της ηγεσίας. Άρα γιατί δεν μπορεί η κυρίαρχη τάξη να έχει σαν δεύτερη επιλογή ένα ρεφορμιστικό κόμμα; Και εδώ νομίζω ότι χρειάζεται να απαντήσουμε. 

 

Το πρώτο που χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε είναι πως είναι λάθος η άποψη ότι υπάρχουν δυο περίοδοι για το εργατικό κίνημα. Η μία, η “επαναστατική περίοδος” 2010-2012 και από το 2013 μέχρι τώρα είναι η “ρεφορμιστική περίοδος” του κινήματος, -όταν ουσιαστικά περνάει στις αυταπάτες για το ΣΥΡΙΖΑ, ρίχνει τις ελπίδες του εκεί και “παραιτείται” από τους αγώνες.

 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει η αριστερά βλέποντας έτσι στατικά τα πράγματα. Δεν είναι έτσι. Από κάθε άποψη. Οι αγώνες και οι μάχες δεν χωρίζονται ανάμεσα στις πανεργατικές και ανάμεσα στην ΕΡΤ, τις καθαρίστριες κλπ. Δε θα μπορούσαν οι καθαρίστριες να κρατήσουνε πάνω από ενάμιση χρόνο αν ήτανε μόνες τους. Δε θα μπορούσε η ΕΡΤ, δε θα μπορούσαν οι σχολικοί φύλακες, η κόκα κόλα. Δε θα μπορούσαν όλες αυτές οι μάχες αν δεν πατούσαν στους ώμους ενός μεγάλου και δυνατού κινήματος και μιας μεγάλης ταξικής αλληλεγγύης.

 

Μέσα σε αυτή την περίοδο, την περίοδο της υποτιθέμενης “κάμψης”, η κυρίαρχη τάξη προσπάθησε να βρει άλλο ατού. Να διαιρέσει την εργατική τάξη με βάση το ρατσισμό. Και η πραγματικότητα είναι ότι αυτή τη στιγμή όχι απλώς δε μπόρεσαν να το κάνουν, όχι μόνο η εργατική τάξη συμπαραστάθηκε στη Μανωλάδα, στη δίκη του Λουκμάν, αλλά κοιτάξτε που είναι σήμερα η κατάσταση: Ούτε ένα κόμμα στην Ελλάδα δεν τολμάει να κάνει κινητοποιήσεις με βάση το ρατσισμό. Συγκρίνετέ το με όλη την Ευρώπη σύντροφοι. Συγκρίνετέ το με ό,τι γίνεται σε όλες τις χώρες που έχουνε βγει διάφορα κόμματα που κάνουνε συλλαλητήρια ενάντια στον ισλαμισμό και ενάντια στη μετανάστευση. 

 

Αν αυτά τα ξεχάσουμε και δε δούμε πως διαμορφώθηκε η κατάσταση και τι είναι το εργατικό κίνημα που φέρνει τώρα μπροστά την αριστερά, δε μπορούμε να απαντήσουμε γιατί η κυρίαρχη τάξη φοβάται να χρησιμοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχει χρησιμοποιήσει άλλοτε η κυρίαρχη τάξη την αριστερά για εφεδρεία. Κάτω από συνθήκες και προϋποθέσεις. Γιατί δε φοβάται ποτέ την ηγεσία των ρεφορμιστικών κομμάτων. Φοβάται ουσιαστικά το μέχρι πού ο κόσμος που τους ψηφίζει και τους στηρίζει, μπορεί να φτάσει.

 

Ένα σημείο επιπλέον που χρειάζεται να δούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ούτε την οργανωτική βάση στην εργατική τάξη, ούτε την πολιτική σχέση που είχε το ΠΑΣΟΚ το 1981. Γι’ αυτό λέμε ότι η κυρίαρχη τάξη δεν έχει έτοιμη εφεδρεία τον αριστερό ρεφορμισμό, και η εργατική τάξη μπορεί να έχει την προοπτική να τους φτάσει να χάσουν εντελώς τον έλεγχο.

 

Άρα, με βάση αυτό θέλω να έρθω στο τρίτο κομμάτι, στο κομμάτι του ρόλου της επαναστατικής αριστεράς σε όλη αυτή την περίοδο. Αυτά τα πράγματα δεν γίνανε στο αυθόρμητο και στο πολιτικό κενό. Δεν φτάσαμε σε αυτό το σημείο της κατάρρευσης μέσα από το ότι απλώς υπήρχανε οι μάχες και το αυθόρμητο της εργατικής τάξης. Ο ρόλος ουσιαστικά της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του ΣΕΚ ήτανε πολύ βασικός. Και σ’ αυτά πρέπει να μείνουμε γιατί σε αυτά έχουμε να πατήσουμε για τη συνέχεια.

\r\n

Δύναμη

\r\n

Το πρώτο πράγμα είναι ότι υπάρχει μια δύναμη στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Τα τελευταία 5 χρόνια μέσα σε αυτές τις μάχες υπάρχει αντικαπιταλιστική αριστερά που βρίσκεται στα αριστερά του ρεφορμισμού. Αυτό έχει καταγραφεί εκλογικά από το 2009 μέχρι σήμερα. Ο κόσμος ξέρει τι σημαίνει υπαρκτή δύναμη μέσα στην κοινωνία. Υπαρκτή δύναμη μέσα στα συνδικάτα. Και που έπαιξε ρόλο στις πολιτικές μάχες.

 

Για να το δούμε, ας θυμηθούμε πως ξεκίνησε το 2014. Στις 8 Γενάρη, η κυρίαρχη τάξη είχε το πανηγύρι της γιατί ξεκινούσε η προεδρία στην ΕΕ. 8 Γενάρη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκανε την πρώτη μαζική μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην προεδρία. Έπαιξε ρόλο αυτό για να καθορίσει όλη την περίοδο; Έπαιξε ρόλο που οργανώσαμε την πρώτη μαζική διαδήλωση ξαναβάζοντας πολύ πιο συγκεκριμένα το θέμα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος σε μια περίοδο που η κυρίαρχη τάξη προσπαθούσε να τους μαζέψει όλους επιχειρηματολογώντας ότι τώρα “πάμε παρακάτω”;

 

Μιλάμε σε μια στιγμή που δίνουμε μάχες μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά δε νομίζω ότι είναι το κύριο στις εξελίξεις. Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλουν να την αγκαλιάσουν όλοι. Από τον Τσίπρα που βγάζει ανακοινώσεις, μέχρι το Λαφαζάνη, μέχρι τον Αλαβάνο, είναι το τί είναι στη συνείδηση του κόσμου που ανεβάζει την αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 

Σκεφτείτε ότι αυτή τη στιγμή δίνουμε μάχη με τους χρυσαυγίτες στη φυλακή. Σκεφτείτε τι θα ήταν η προεκλογική περίοδος με τους χρυσαυγίτες στο πεζοδρόμιο να σπάνε τα μαγαζιά των μεταναστών, να λένε “αντιμνημονιακοί είμαστε μόνο εμείς αλλά πρέπει να τσακίσουμε τους μετανάστες”. Και να χτυπάνε την αριστερά και τα συνδικάτα σε όλες τις περιοχές. Σε αυτό, όλοι μπορούν να αναγνωρίσουν το τι έχει σημάνει η επαναστατική αριστερά, η ΚΕΕΡΦΑ, η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 

Υπάρχει, λοιπόν, μια αριστερά αντικαπιταλιστική που έχει δώσει όλες αυτές τις μάχες, που έχει δύναμη και ρίζες στην εργατική τάξη, στις γειτονιές, στο φοιτητικό κίνημα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα ΕΑΑΚ έχουν ξεφτιλίσει και αχρηστεύσει όχι μόνο κυβερνήσεις αλλά και θεσμούς και πρόσωπα που ήταν εκεί για να ελέγξουνε. Και αυτό το φοβούνται. Το κυριότερο είναι ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ξεκάθαρο ότι υπάρχει προοπτική. Ότι δε σταματάει στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει προοπτική τον εργατικό έλεγχο σε όλη την κοινωνία.

 

Η τύχη της Ευρώπης, της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, κρέμεται πάρα πολύ από τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Και πιστεύω ότι πραγματικά μπορούμε να δώσουμε το παράδειγμα ότι υπάρχει δυνατότητα πως όχι οι φασίστες, αλλά η αριστερά και το εργατικό κίνημα θα καθορίσει και εδώ και στην Ισπανία και αλλού. Θα μπούμε μπροστά και θα το κερδίσουμε.