Αρχικά ήρθε η απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής και της Ρένας Δούρου να διαθέσει τα αποθεματικά της Περιφέρειας που ανέρχονται στο ποσό των 343 εκατομμυρίων ευρώ στην Τράπεζα της Ελλάδος, για να μπουν στον ενιαίο κουμπαρά της κυβέρνησης και να χρηματοδοτήσουν ανάμεσα στα άλλα και τη δόση προς το ΔΝΤ. Τον ίδιο δρόμο πήραν 120 εκατομμύρια από τα αποθεματικά του ΟΑΕΔ, μέρος των οποίων μάλιστα προέρχεται από τον Λογαριασμό Κοινωνικής Πολιτικής. Παρά το γεγονός ότι τα λεφτά της Περιφέρειας προέρχονται και (θα πρεπε να) προορίζονται για τον κόσμο της. Κόσμο στην συντριπτική του πλειοψηφία κομμάτι της εργατικής τάξης, κόσμο που ζει στις φτωχογειτονιές και έχει ανάγκη τη μετουσίωση αυτών των χρημάτων σε κοινωνική πολιτική και πρόνοια. Ακόμα περισσότερο ισχύει το ίδιο για τον ΟΑΕΔ. Είναι σκανδαλώδες να δίνονται λεφτά στους τραπεζίτες από τον οργανισμό που μεριμνά υποτίθεται για τα εκατομμύρια των ανέργων.  

 

Σαν να μην έφταναν αυτά, σύμφωνα με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς την περασμένη βδομάδα, "η κυβέρνηση της Ελλάδας κάνει επιδρομή στα ταμεία του Mετρό και της δημόσιας Yγείας σε μια προσπάθεια να μην βουλιάξει και να εξυπηρετήσει το χρέος της".

 

 

Το ίδιο άρθρο συνεχίζει: "Η κυβέρνηση έχει μπροστά της να δίνει 1,7 δις ευρώ για μισθούς και συντάξεις στα τέλη Μαρτίου και κατόπιν την πληρωμή δόσης προς το ΔΝΤ, 450 εκατομμύρια ευρώ στις 9 Απριλίου. Τόσο η κυβέρνηση όσο και αξιωματούχοι της Ευρωζώνης πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν τα κονδύλια για να καλυφθούν και τα δύο. [...] Νωρίτερα, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Υγείας, είχαν παρακρατηθεί 150 εκατομμύρια ευρώ που προορίζονταν για προμήθειες αναλώσιμων για τα νοσοκομεία. [...]  Η κυβέρνηση έχει κατορθώσει να μαζέψει περί τα 600 εκατoμμύρια ευρώ μετρητά από κρατικές εταιρίες, όπως το Μετρό, τη ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ".

 

Επιδρομή στο ταμείο του Μετρό, οι εργαζόμενοι του οποίου απήργησαν την περασμένη βδομάδα διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες ασφαλείας για εργαζόμενους κι επιβατικό κοινό. Αλλά για αυτά δεν υπάρχουν χρήματα κι αν θίξεις το ζήτημα διώκεσαι πειθαρχικά, όπως συνηθίζει η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ απέναντι στους εργαζόμενούς της. Επιδρομή στα λεφτά της δημόσιας Υγείας, που δεν υπάρχουν για να σωθούν τα νοσοκομεία μας, αλλά για τους τραπεζίτες μπορούν να δωθούν. Αντίστοιχα για τη ΔΕΗ, που μπορεί να γίνεται ένας ολόκληρος χαμός όταν οι εργάτες της καταφέρνουν να κερδίσουν μια αύξηση – ψίχουλο, αλλά όταν τα λεφτά πάνε στους δανειστές, περνάει στα ψιλά.

 

Κι όλα αυτά εμφανίζονται σαν ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος. Αλλά δεν είναι ρεαλισμός, είναι η παράνοια της δίνης του χρέους που απειλεί να τα ρουφήξει όλα. Κι απέναντι σε αυτή την παράνοια, μία μόνο λύση υπάρχει και είναι αντικαπιταλιστική. Στάση πληρωμών προς τους “δανειστές”. Άμεση και μονομερής διαγραφή όλου του χρέους. Η σύγκρουση, η ρήξη και η αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ. Η εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση για τους μετόχους και κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων. Ο εργατικός έλεγχος παντού.