Εργατικό κίνημα

Έτσι έγραφε ένα πανό κρεμασμένο στην Πλατεία Μιαούλη της Ερμούπολης, απέναντι από το Δημαρχείο, την Πέμπτη κατά την διάρκεια συναυλίας συμπαράστασης στους απεργούς των Ναυπηγείων Νεωρίου, που έχουν συμπληρώσει 7 εβδομάδες απεργίας διαρκείας ενάντια στην απληρωσιά 6 μηνών.

 

Το αφεντικό Νίκος Ταβουλάρης ανακηρύσσει τους εργάτες "παράνομους και καταληψίες (σημ. μετά από 2 δικαστικές αποφάσεις που μας δικαιώνουν για το αντίθετο) και μας καλεί να πάμε στις εργασίες μας εώς ότου φύγουν τα επισκευαζόμενα πλοία ώστε να μπορέσει η εταιρεία να βρει «ρευστά» και να μας πληρώσει με ..οτι περισσέψει αφαιρώντας πάλι τις ανελαστικές δαπάνες" καταγγέλλει το Εργοστασιακό Σωματείο σε ανακοίνωσή του. Γίνεται πλέον πασιφανές ότι στόχος του είναι να μπει η επιχείρηση στο άρθρο 99 και να εκκαθαριστεί αφήνοντας τους εργάτες απλήρωτους, να κλείσει το ναυπηγείο και να μεταφέρει τις δραστηριότητές του στο εξωτερικό, όπου διατηρεί εγκαταστάσεις. 

 

 

Όμως οι απεργοί δεν είναι μόνοι. Ένα μεγάλο πανό βρίσκεται μπροστά στην πύλη του Ναυπηγείου με 2 μόνο λέξεις: "Είστε απαράδεκτοι". Η πύλη και όλες οι εγκαταστάσεις περιφρουρούνται οργανωμένα σε καθημερινή 24ωρη βάση από την απεργιακή επιτροπή. Η συμμετοχή στην απεργία είναι καθολική. Οι εργάτες έχουν συστήσει απεργιακό ταμείο που ενισχύεται καθημερινά από τον συριανό λαό. Ντόπιοι μικροεπαγγελματίες, εργαζόμενοι και αγρότες προσφέρουν φαγώσιμα και είδη ένδυσης στους απεργούς.

 

Γίνονται τακτικά συγκεντρώσεις στην Ερμούπολη, ενώ τα έσοδα από την συναυλία συμπαράστασης με τοπικά συγκροτήματα προσφέρθηκαν στο απεργιακό ταμείο. Ψηφίσματα συμπαράστασης έχουν βγάλει η ΕΛΜΕ Α’ Κυκλάδων, ο Σύλλογος Νηπιαγωγών και Δασκάλων, το Σωματείο Οικοδόμων, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι. Το Συντονιστικό Σωματείων & Εργαζόμενων Κυκλάδων συμπαραστέκεται και ενημερώνει σε τακτική βάση. 

 

Οι κυβερνητικοί βουλευτές Συρμαλένιος και Συρίγος, όπως και οι αρμόδιοι υπουργοί Λαφαζάνης και Σκουρλέτης στα λόγια συμπαραστέκονται στον αγώνα των εργατών. Στην πράξη όμως αποφεύγουν να πιέσουν αποτελεσματικά την εργοδοσία και καλλιεργούν κλίμα αναμονής για καλύτερες μέρες. 

 

Ετσι καλλιεργούνται οι πρώτες πιέσεις και αυταπάτες: όπως ότι υπάρχει ενδιαφέρον από νέο αγοραστή εκπρόσωπο του εφοπλιστικού κεφαλαίου ή από ρωσικά κεφάλαια, ότι θα πρέπει οι εργάτες να κάνουν υπομονή μέχρι να ολοκληρωθεί η "έντιμη διαπραγμάτευση"... Όλες αυτές οι προτάσεις είναι χίμαιρες. 

 

Ούτε η κυβερνητική αναμονή, ούτε η αντικατάσταση εφοπλιστών στο τιμόνι του ναυπηγείου θα λύσουν το πρόβλημα- εφοπλιστής φέσωσε το Νεώριο στην προηγούμενή του κρίση (Γουλανδρής), εφοπλιστής το φέσωσε και τώρα και ο ενδεχόμενος νέος εφοπλιστής θα το ξαναφεσώσει. 

 

Φάρος και πυξίδα για τον αγώνα πρέπει να είναι εκείνος της περιόδου 1991-1994, με τις μεγάλες απεργίες, την κατάληψη του Ναυπηγείου και τις καταλήψεις σχολείων και δημοσίων κτιρίων, που κατά διαστήματα παρέλυαν την διοίκηση του νησιού.

 

Αξιοποιώντας τις πρόσφατες αγωνιστικές εμπειρίες των αγώνων και των απεργιών ενάντια στα μνημόνια οι απεργοί των ναυπηγείων μπορούν να νικήσουν. 

 

Με κύριους άξονες την πλήρη κατάληψη του Ναυπηγείου με λογιστικό έλεγχο, την κρατικοποίηση του Ναυπηγείου χωρίς αποζημίωση στον Ταβουλάρη, με εργατικό έλεγχο στην παραγωγή και κοινωνικό έλεγχο στην μεγάλη ακίνητη περιουσία, την κήρυξη και οργάνωση πανσυριανής απεργίας, το άπλωμα του αγώνα με κατέβασμα στην Αθήνα και συντονισμό με όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους.