Διεθνή

Με μαζικές απελάσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταστολή ετοιμάζεται να “λύσει” η Ευρωπαϊκή Ένωση τη “μεγαλύτερη προσφυγική κρίση από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου”. 

 

Στη σύνοδο που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη στο Λουξεμβούργο, οι υπουργοί Εσωτερικών των “28” αποφάσισαν να σκληρύνουν τη στάση τους και η Σύνοδος Κορυφής αυτή την Πέμπτη ετοιμάζεται να επικυρώσει αυτό το αίσχος.

 

Οι πρόσφυγες έσπασαν μέσα στο καλοκαίρι που μας πέρασε τα σύνορα της “Ευρώπης Φρούριο”. Οι φράχτες, η Frontex, οι ακτοφυλακές, τα συρματοπλέγματα, τα γκλοπς και τα δακρυγόνα αποδείχτηκαν αδύναμα να αναχαιτίσουν το κύμα των προσφύγων που προσπαθούσε να ξεφύγει με κάθε μέσο από τον πόλεμο, τις διώξεις των αυταρχικών καθεστώτων, τον τρόμο του Ισλαμικού Κράτους και την αθλιότητα (και συχνά και την πείνα) των στρατοπέδων προσφύγων της Συρίας και των γειτονικών της χωρών. Την ίδια ακριβώς ώρα στις ακτές, τα λιμάνια, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς και τις πλατείες εκατοντάδες χιλιάδες απλοί άνθρωποι υποδέχονταν τους πρόσφυγες με τρόφιμα, κουβέρτες, νερό και φάρμακα κάνοντας σκόνη την προπαγάνδα του μίσους των κυβερνήσεων και της ακροδεξιάς. Οι πύλες της Ευρώπης-Φρούριο έσπασαν. Οι τοίχοι ράγισαν. Τα κάγκελα έπεσαν. 

 

Η πρώτη αντίδραση των ηγετών της Ευρώπης ήταν να τρέξουν να κρύψουν τα χαλάσματα. Όχι το Φρούριο δεν έπεσε. Οι πύλες δεν έσπασαν. Εμείς τις ανοίξαμε. Οι πρόσφυγες είναι ευπρόσδεκτοι άρχισε να λέει ξαφνικά η Μέρκελ. “Εμείς βοηθάμε”, έγραφε το πρωτοσέλιδο της γνωστής και μη εξαιρετέας γερμανικής δεξιοφυλλάδας Die Bild.

 

Τώρα οι ηγέτες της Ευρώπης προσπαθούν να κλείσουν τις πληγές τους. Τα μέτρα που αποφάσισαν οι υπουργοί Εσωτερικών την περασμένη εβδομάδα στο Λουξεμβούργο είναι μια πρώτη προσπάθεια να ξαναχτίσουν τους ραγισμένους τοίχους, να επισκευάσουν τις σπασμένες πόρτες, να επαναφέρουν τις οπλισμένες φρουρές μπροστά από τις πύλες. 

 

Οι φόβοι, όμως, που ξύπνησαν οι εβδομάδες της ανταρσίας δεν έχουν καταλαγιάσει. Οι ηγέτες της Ευρώπης ξέρουν ότι είναι αδύνατο πια, όσο και αν θέλουν, να αντιμετωπίσουν τους Αϊλάν στα σύνορα με τα όπλα. 

 

Τώρα ο “εχθρός” δεν είναι οι ίδιοι πρόσφυγες. Είναι οι “παράτυποι, οικονομικοί μετανάστες” που δεν έχουν φύγει από τις χώρες τους για να γλυτώσουν από τον πόλεμο ή τις διώξεις (όπως απαιτεί ο ΟΗΕ για να χαρακτηρίσει κάποιον πρόσφυγα) αλλά για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή σε κάποια χώρα της Δύσης.

 

 

Η αναχαίτιση στα σύνορα δεν είναι πια πολιτικά εφικτή. Η λύση είναι η “καταγραφή” (βιομετρικά στοιχεία, φωτογραφίες, δακτυλικά αποτυπώματα κλπ) και η “ταυτοποίηση” (η κατάταξη στην ομάδα “πρόσφυγες” ή στην ομάδα “οικονομικοί μετανάστες” δηλαδή). Και ύστερα, για την πλειοψηφία η άμεση απέλαση. 

 

“Τα κράτη-μέλη” γράφει το κοινό ανακοινωθέν που εξέδωσαν στο τέλος της συνόδου οι υπουργοί Εσωτερικών “συμφώνησαν  στη λήψη όλων των μέτρων που κρίνονται απαραίτητα για την αποτελεσματική επιστροφή των μη-κανονικών μεταναστών, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης της φυλάκισης σαν ένα νόμιμο μέσο τελευταίας ανάγκης...”. “Πρέπει να εξασφαλίσουμε”, έλεγε λίγο πριν από τη σύνοδο η Τερέζα Μέι, η υπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας στους δημοσιογράφους, “ότι θα σπάσουμε τον σύνδεσμο ανάμεσα στην πραγματοποίηση του επικίνδυνου ταξιδιού προς την Ευρώπη και τη δυνατότητα να παραμείνουν στην Ευρώπη”. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία “μόνο” το 40% αυτών που χάνουν το δικαίωμα ασύλου στην Ευρώπη απελαύνεται τελικά πραγματικά. Αυτό λέει, τώρα, η ΕΕ πρέπει να αλλάξει ριζικά. Αν ξέρουν ότι θα γυρίσουν πίσω τότε θα σταματήσουν και να έρχονται.

 

Η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων που φτάνουν σήμερα μέσω της Ελλάδας στην Ευρώπη προέρχεται από τρεις χώρες: από το Συρία (70%), το Αφγανιστάν (15%) και το Ιράκ (4%).

 

Είναι όμως πράγματι, σύμφωνα με τον ορισμό του ΟΗΕ, “πρόσφυγες”; Είναι το Αφγανιστάν πράγματι εμπόλεμη ζώνη; 

 

Οι περισσότερες χώρες της ΕΕ (ανάμεσά τους και η Ελλάδα) έχουν στείλει κατά καιρούς στρατιωτικές αποστολές στο Αφγανιστάν.

 

Και η ΕΕ έχει πολύ στενούς δεσμούς με το ΝΑΤΟ, που ηγείται τα τελευταία χρόνια του πολέμου ενάντια στους Ταλιμπάν. Τα ΜΜΕ είναι γεμάτα καθημερινά από ιστορίες φρίκης από την Καμπούλ - σαν τον πρόσφατο βομβαρδισμό του νοσοκομείου των Γιατρών χωρίς Σύνορα από τις ΗΠΑ. Αλλά αυτά δεν είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν εμπόλεμη μια χώρα, σύμφωνα με τη διεστραμμένη λογική της ΕΕ: εμπόλεμη θεωρείται μια χώρα μόνο όταν το 75% όσων την έχουν εγκαταλείψει το έχουν κάνει, αποδεδειγμένα, λόγω του πολέμου.  Πόλεμος στο Αφγανιστάν υπάρχει μόνο εάν το 75% των Αφγανών που έχουν φύγει, έχουν ήδη πάρει άσυλο λόγω του πολέμου.

 

Οι Ευρωπαϊκές αρχές, μέχρι σήμερα έχουν αναγνωρίσει μόνο στο 70% των αιτούντων άσυλο από το Αφγανιστάν τον πόλεμο στη χώρα τους σαν αιτία για τη φυγή τους. Συμπέρασμα: στο Αφγανιστάν δεν υπάρχει πόλεμος. Και αφού δεν υπάρχει πόλεμος, οι Αφγανοί που έρχονται είναι  “παράτυποι μετανάστες”. Η μοίρα τους, με βάση τις αποφάσεις της περασμένης εβδομάδας χωράει σε δυο σύντομες λέξεις: φυλάκιση και απέλαση.

 

 

Παράλληλα, κλιμακώνεται η ναυτική επιχείρηση αποτροπής στη Μεσόγειο. Το όνομα αυτής της επιχείρησης είναι “Σοφία”. Αρχικά η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ονομάσει τη νέα της επιχείρηση EuNavForMed. 

 

Μετονομάστηκε σε “Σοφία” πριν από μερικές εβδομάδες “ως φόρο τιμής σε κοριτσάκι που γεννήθηκε πάνω σε πλοίο επιχείρησης που περισυνέλεξε τη μητέρα του από τα ανοικτά της Λιβύης στις 22 Αυγούστου”. (Το Βήμα 7.10.2015). Η επιχείρηση “Σοφία” όμως δεν έχει καμιά σχέση με τη διάσωση προσφύγων. Ο στόχος της είναι ακριβώς ο αντίθετος: ο στόχος της είναι ο εντοπισμός των “δουλεμπορικών” και η καταστροφή τους -όσο το δυνατόν πιο μακρυά από τις ακτές της Ευρώπης και τα μάτια της δημοσιότητας. 

 

Η επιχείρηση αποφασίστηκε τον περασμένο Μάη. Το πρώτο της στάδιο (εντοπισμός και καταγραφή των “δουλεμπορικών”) τέθηκε σε εφαρμογή στις αρχές του καλοκαιριού. Το δεύτερο στάδιο την περασμένη Τετάρτη, μια μέρα πριν από τη σύνοδο κορυφής. Η επιχείρηση δίνει το δικαίωμα στα πλοία της Frontex, τα πλοία του πολεμικού ναυτικού και του λιμενικού των χωρών που συμμετέχουν να σταματάνε όποιο πλοίο θέλουν στη Μεσόγειο, να το ελέγχουν, να το αναχαιτίζουν (να το αναγκάζουν να γυρίσει πίσω) ή ακόμα και να το βυθίζουν. Το βέβαιο αποτέλεσμα θα είναι ακόμα περισσότεροι νεκροί. 

 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: η επιχείρηση “Σοφία” έρχεται να “αντικαταστήσει” τις προηγούμενες επιχειρήσεις των Ιταλικών (αρχικά) και Ευρωπαϊκών (στη συνέχεια) αρχών στην Μεσόγειο: την επιχείρηση Mare Nostrum και την επιχείρηση Triton που τη διαδέχτηκε λίγο αργότερα.

 

Η Mare Nostrum εγκαινιάστηκε από τον υπουργό Άμυνας της Ιταλίας στις 18 Οκτωβρίου του 2013, λίγες μέρες μετά το φρικιαστικό “ατύχημα” στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα που άφησε πίσω του πάνω από 300 πρόσφυγες νεκρούς. Ο στόχος της ήταν να εντοπίζει τα δουλεμπορικά και να διασώζει τους πρόσφυγες που κινδύνευαν να πνιγούν. Ο στόχος του ήταν να αποφύγει μια νέα Λαμπεντούζα -και τη θύελλα των διαμαρτυριών που είχε πυροδοτήσει το έγκλημα αυτό μέσα στην Ιταλία. 

 

Ένα χρόνο περίπου μετά η Mare Nostrum αντικαταστάθηκε από την Triton -ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που είχε και πάλι σαν στόχο τη διάσωση -αλλά περιοριζόταν μόνο στα χωρικά ύδατα της Ιταλίας (σε αντίθεση με την “ακριβή” Mare Nostrum που έφτανε μέχρι τις ακτές της Λιβύης). 

 

Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκαταλείπει τις προσπάθειες διάσωσης. Και αυτό στο όνομα της μικρής Σοφίας που γεννήθηκε πάνω σε ένα πολεμικό πλοίο της επιχείρησης Mare Nostrum. Η υποκρισία πραγματικά δεν έχει όρια.