Δυο βρόμικες λέξεις κρύβονται πίσω από την ξαφνική “αγάπη” της Μέρκελ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Τουρκία του Ερντογάν. Η πρώτη είναι η λέξη “ρατσισμός”. 

 

Η Τουρκία φιλοξενεί σήμερα 2,2 εκατομμύρια πρόσφυγες -κύρια από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων ζει μέσα σε απερίγραπτες συνθήκες. Για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από αυτούς το όνειρο τους είναι ένα: να φύγουν από την Τουρκία και να φτάσουν σε κάποια από τις πλούσιες χώρες της κεντρικής Ευρώπης. 

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση τους αντιμετωπίζει, χρόνια τώρα, σαν “μίασμα” και “απειλή”. Το φετινό καλοκαίρι αυτή η ρατσιστική προπαγάνδα κατέρρευσε μέσα στο τεράστο κύμα αλληλεγγύης που ξεσηκώθηκε στο πλευρό των προσφύγων. Η συνηθισμένη πρακτική της “αναχαίτισης” έχει καταστεί πολιτικά προβληματική. Ο άμεσος στόχος της επίσκεψης της Μέρκελ στην Άγκυρα, ήταν για να παζαρέψει με την κυβέρνηση του Νταβούτογλου τα ανταλλάγματα για την αναχαίτισή τους από τις τουρκικές αρχές, πριν δοκιμάσουν να εγκαταλείψουν τη χώρα. 

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχέθηκε ήδη στην Τουρκία βοήθεια και η διαπραγμάτευση έχει μόλις αρχίσει με τον Ερντογάν να ζητάει ανάμεσα στα άλλα την απέλαση πίσω στην Τουρκία των Κούρδων “τρομοκρατών” που έχουν πάρει άσυλο στην Ευρώπη. Και τα τρία δισεκατομμύρια, λέει, δεν φτάνουν ούτε για ένα χρόνο...

 

Η δεύτερη βρόμικη λέξη που κρύβεται πίσω από τη στήριξη που προσφέρει η ΕΕ στον Ερντογάν είναι η λέξη “ιμπεριαλισμός”. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, οι βομβαρδισμοί των κάθε λογής συμμαχιών “των προθύμων” και οι άλλες δυτικές επεμβάσεις έχουν βυθίσει στο χάος ένα μεγάλο κομμάτι της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία είναι το “βόρειο σύνορο” αυτής της αναταραχής. Η προοπτική της αποσταθεροποίησης της είναι εφιαλτική για τις δυτικές Μεγάλες Δυνάμεις. Και παρά τις δυσκολίες του, ο Ερντογάν εξακολουθεί, στα μάτια των ηγετών τους να αποτελεί τη μοναδική αξιόπιστη προοπτική για την Τουρκία. Και ας βομβαρδίζουν τα τουρκικά μαχητικά τις θέσεις των Κούρδων -οι οποίοι πολεμούν σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και την ΕΕ και αυτοί ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Τι είναι μερικές εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες Κούρδοι νεκροί μπροστά στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία; Παράπλευρες απώλειες...

---

Η βομβιστική επίθεση στην Αγκυρα την περασμένη βδομάδα έβαλε στο στόχαστρο τρία πράγματα: Τον αγώνα του Κουρδικού Λαού. Την ενότητα των Τούρκων και Κούρδων εργατών. Τη δυνατότητά μας να διαδηλώνουμε μαζικά για την ειρήνη. Είναι βέβαιο ότι στόχευε να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα τρόμου.

 

Αλλά η απάντηση σε αυτό ήταν φανταστική. Το Σάββατο το βράδυ η Istiklal Caddesi ήταν γεμάτη από ακτιβιστές που διαδήλωναν για να καταγγείλουν ότι το κράτος είναι υπεύθυνο για τις δολοφονίες και είναι ο πραγματικός δολοφόνος.

 

Τη Δευτέρα και την Τρίτη δύο εργατικές ομοσπονδίες η DISK και η KESK κατέβηκαν σε απεργία. Η απεργία συνοδεύτηκε από ένα αυθόρμητο κίνημα από τα κάτω με μαζικές διαδηλώσεις σχεδόν σε κάθε πόλη της Τουρκίας και ένα μεγάλο κύμα φοιτητικών διαμαρτυριών και αποχών από τα μαθήματα.

 

Οι μεταλλεργάτες  που οι απεργίες τους είχαν κριθεί παράνομες τον Ιανουάριο ξανακατέβηκαν σε απεργία. Οι μαθητές σε εκατό γυμνάσια βγήκαν στο δρόμο για να απαιτήσουν ειρήνη. Σε κάθε πλατεία στο κέντρο κάθε πόλης έγιναν διαδηλώσεις. Μερικά πανεπιστήμια αναγκάστηκαν να κηρύξουν αργία τη Δευτέρα γιατί φοβόντουσαν ότι οι διαμαρτυρίες και οι αποχές μπορούν να βγουν εκτός ελέγχου. Χιλιάδες πήραν μέρος στις κηδείες κάθε μάρτυρα του αγώνα.

 

Ετσι, αντί για τρόμο και πανικό, όλοι έχουν την αίσθηση ότι το κλίμα είναι κλίμα αντίστασης. Εκατοντάδες χιλιάδες βρέθηκαν στους δρόμους.

 

Αυτό είναι το τρίτο μεγάλο κύμα διαδηλώσεων τα τελευταία δύο χρόνια μετρώντας από το κίνημα για το πάρκο Γκεζί. Το πρώτο ήταν όταν πέθανε ο Μπερκίν Ελβάν. Και το δεύτερο όταν οι 301 ανθρακωρύχοι στη Σόμα έχασαν τη ζωή τους.  

 

Αυτό δείχνει ότι το πνεύμα της αντίστασης στο πάρκο Γκεζί είναι ζωντανό και οι αγωνιστές που βρέθηκαν εκεί μπορούν να παλέψουν για ευρύτερα αιτήματα. Η κατάσταση καταδεικνύει την ανάγκη για μια πολιτική εναλλακτική λύση που να απευθυνθεί στις μάζες. Εχουμε το HDP στο κοινοβούλιο που θέτει αυτά τα αιτήματα. Αλλά χρειάζεται επίσης να χτίσουμε ένα αντικαπιταλιστικό μπλοκ που να παλέψει στρατευμένα στους δρόμους, τους χώρους εργασίας και τα πανεπιστήμια.