Διεθνή

Αντίθετα με το μακελειό στο Παρίσι πριν από τέσσερις μήνες, οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες στις 22 Μάρτη ήταν υποτίθεται αναμενόμενες. Ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονταν οι βελγικές αρχές. Από την επόμενη κιόλας της επίθεσης στο Παρίσι κι όταν έγινε γνωστό ότι οι δράστες του Παρισιού προέρχονταν από το γειτονικό Βέλγιο, είχε σημάνει συναγερμός στις Βρυξέλλες. Στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, χαφιέδες, όλοι είχαν μπει σε κίνηση για να “προλάβουν το κακό”. Τέσσερις μόλις μέρες πριν τις βόμβες, συνέλαβαν μάλιστα και τον Σαλάχ Αμπντελσαλάμ, τον οποίον συνδέουν με τις επιθέσεις στο Παρίσι -και οι εφημερίδες όλης της Ευρώπης έσπευσαν να πανηγυρίσουν τις επιτυχίες του βελγικού κράτους. Αποτέλεσμα όλης αυτής της πανκινητοποίησης; 38 νεκροί και πάνω από 300 τραυματίες από τρεις βόμβες στα πιο πολυσύχναστα σημεία, το αεροδρόμιο και το σταθμό του μετρό Μάαλμπεκ.

 

Τα ψέματα και η προπαγάνδα αυτή τη φορά είχαν ακόμη πιο κοντά ποδάρια σε σχέση με το Παρίσι. Τι άλλο μπορούν να πουν οι “αρχές” που να μην το έχουν πει ήδη; Τη σύνδεση με τους πρόσφυγες την έχουν κάνει ήδη, και πλέον όλοι σχολιάζουν ότι οι δράστες τόσο του Παρισιού όσο και των Βρυξελλών δεν είναι ούτε μετανάστες, ούτε πρόσφυγες, αλλά Ευρωπαίοι πολίτες. 

Το κάλεσμα για κατάσταση έκτακτης ανάγκης το έχουν κάνει ήδη, ο Ολάντ πρωτοστάτησε στις απαγορεύσεις προσπαθώντας να φτιάξει κλίμα “νόμου και τάξης”, αλλά προς το παρόν τα γαλλικά ΜΑΤ παίζουν κυνηγητό με τους μαθητές έξω απ’ τα σχολεία όπου οι μαθητές κάνουν καταλήψεις μαζί με τους φοιτητές, ενώ τα συνδικάτα ετοιμάζονται για απεργίες την επόμενη βδομάδα. 

 

Ακόμη και υψηλά ιστάμενοι της βελγικής κυβέρνησης προειδοποιούν ενάντια στην “σκληρή” τακτική Ολάντ. Ούτε οι σειρήνες του πολέμου φτούρησαν σαν απάντηση. Μετά το Παρίσι, ο Ολάντ κήρυξε “πανστρατιά” κατά του ISIS με νέους βομβαρδισμούς στη Συρία. Τώρα, η “επίσημη” ανάληψη ευθύνης στις Βρυξέλλες είναι ότι πρόκειται για αντίποινα για το βομβαρδισμό της Ράκα (της επονομαζόμενης πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους). 

 

Κι όσον αφορά την ισλαμοφοβία, αυτή έχει ήδη χτυπήσει κόκκινο. Μόνο οι νεοναζί επιχείρησαν να κλιμακώσουν αυτό το μέτωπο, κάνοντας αντιμουσουλμανική πορεία στις Βρυξέλλες, αλλά κατάφεραν να εξοργίσουν τον κόσμο που απέτιε φόρο τιμής στους νεκρούς των βομβιστικών επιθέσεων και να αυξήσουν τις εντάσεις στο εσωτερικό των βελγικών αρχών για το ποιος θα έπρεπε να τους έχει σταματήσει.

 

Οι Βρυξέλλες δεν είναι μια πόλη ανάμεσα σε άλλες. Δεν είναι μόνο η πρωτεύουσα του Βελγίου, με το παλάτι, το κοινοβούλιο και τα κυβερνητικά κτίρια. Είναι η ανεπίσημη πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

 

Εκεί στεγάζεται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, εκεί και ο Γιούνκερ με τους Επιτρόπους της Κομισιόν, εκεί γίνεται και η πλειοψηφία των συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι Βρυξέλλες είναι και η έδρα του ΝΑΤΟ. Εκεί πάρθηκαν οι αποφάσεις για όλους τους ΝΑΤΟϊκούς πολέμους από το 1967 ως σήμερα. Μέσα στη χρονιά παραδίδεται και το ολοκαίνουργιο κτίριο της “Συμμαχίας” που κόστιζει κάπου 750 εκατομμύρια ευρώ. Αυτοί οι τεράστιοι μηχανισμοί που σπέρνουν “έξυπνες” βόμβες σε κάθε σημείο της γης, φαίνονται ανίκανοι να προφυλάξουν το μαλακό τους υπογάστριο.

 

Το ετήσιο εισόδημα κατ’ άτομο στις Βρυξέλλες είναι πάνω από 60 χιλιάδες ευρώ, διπλάσιο από ό,τι είναι στο υπόλοιπο Βέλγιο. “Κατ’άτομο” δεν σημαίνει ισότιμα για όλους. Η ανεργία στις Βρυξέλλες είναι πάνω από 20%. Είναι μέσα σε αυτή τη μητρόπολη που ριζοσπαστικοποιήθηκαν οι βομβιστές, όχι στο Μαρόκο, ούτε στη Συρία. 

 

Αν ψάχνει κάποιος το μεγαλύτερο συμβολισμό για την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ας σκεφτεί το ερώτημα: πώς γίνεται ένας νέος, Βέλγος πολίτης, που μεγαλώνει στις Βρυξέλλες να νιώθει μεγαλύτερη ταύτιση με τη μισοδιαλυμένη Ράκκα του Ισλαμικού “κράτους” και μίσος για την πόλη καμάρι της ΕΕ. 

 

Φυσικά το φαινόμενο είναι μειοψηφικό. Ένα πολύ μικρό μέρος της νεολαίας πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά είναι γεγονός πως οι Βέλγοι υπερεκπροσωπούνται ανάμεσα στους ξένους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους -υπολογίζεται ότι 470 πολεμάνε αυτή τη στιγμή στη Συρία και το Ιράκ. Οι επιστημονικές έρευνες που βγαίνουν στη δημοσιότητα δείχνουν όλο και περισσότερο ότι το προφίλ του Βέλγου -ή και Γάλλου- μαχητή του Ισλαμικού Κράτους δεν έχει σχέση ούτε με τον “ισλαμιστή” μετανάστη, ούτε με τον φανατικό μουσουλμάνο που ριζοσπαστικοποιείται στο τζαμί. 

 

Οι δεύτερης γενιάς μετανάστες πολλές φορές έχουν γονείς που δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενοι. Ενώ τις περισσότερες φορές πρόκειται για νεολαία που δεν ήθελε ούτε να ακούσει για θρησκεία. Έχει καταγραφεί ότι πολλοί από όσους κατατάσσονται για τη Συρία, αν αγοράσουν κάποιο βιβλίο πριν φύγουν, είναι του στυλ “Ισλάμ για πρωτάρηδες”. Ο πρώτος Βέλγος πολίτης που σκοτώθηκε πολεμώντας στις γραμμές του ISIS ήταν Κογκολέζικης καταγωγής -και προερχόταν από μη μουσουλμανική οικογένεια. 

 

Αν ψάχνει κανείς εξήγηση, δεν πρέπει να κοιτάξει ούτε προς τους μουσουλμάνους ιεροκήρυκες, ούτε στους… πράκτορες του ISIS. Δίπλα στη φτώχεια που αφήνει τις εργατογειτονιές σε διάλυση και στην ανεργία, είναι ο ρατσισμός και η ισλαμοφοβία που κυλάνε στο αίμα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Μπορεί να είσαι Βέλγος πολίτης αλλά αν το δέρμα σου είναι πιο σκούρο και το όνομά σου είναι Ιμπραχίμ, Μαχμούντ ή Αΐσα, τρως ακόμη μια κλωτσιά προς τα κάτω, στο σχολείο, στο δρόμο, στο κυνήγι της δουλειάς. 

 

Ας μην ξεχάσουμε μέσα στην οργή για το χαμό 38 ανθρώπων στις Βρυξέλλες, ότι, ναι, και στη Ράκκα της Συρίας σκοτώθηκαν 60 άνθρωποι από τους βομβαρδισμούς λίγες μέρες πριν. Είναι οι δύο δαγκάνες της ίδιας τανάλιας, το χάος που έχουν σπείρει στη Μέση Ανατολή και η κρίση στην Ευρώπη, που συμπιέζει την άρχουσα τάξη, μέσα στην ίδια την πόλη των μεγάρων της ΕΕ. Το ζήτημα είναι ότι, μέχρι να τους ανατρέψουμε, οι νεκροί είναι όλοι δικοί μας.

---