Διεθνή

Τα αποτελέσματα των εκλογών στις 22 Μάη στη Κύπρο κατέδειξαν την δυσαρέσκεια που υπάρχει μέσα στη κοινωνία για τις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια. Ο ΔΗΣΥ, το κυβερνητικό κόμμα μπορεί να βγήκε πρώτο με 30,69% αλλά κατέγραψε μια μείωση 3,59% χάνοντας πάνω από 30.000 ψηφοφόρους σε σύγκριση με τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές το 2011.

 

Το κόμμα των Αναστασιάδη και Αβέρωφ πλήρωσε το κόστος μιας πολιτικής που οδήγησε στη φτωχοποίηση το ένα τρίτο σχεδόν του πληθυσμού και εκτίναξε την ανεργία και την μετανάστευση κυρίως ανάμεσα στους νέους. Πλήρωσαν την προκλητική και ανάλγητη στάση που κράτησαν απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων όπως τους νοσηλευτές. 

 

Σημαντικές απώλειες κατέγραψε και το ΑΚΕΛ που έπεσε στο 25,57% χάνοντας ένα 7% και σχεδόν 40.000 ψηφοφόρους σε σύγκριση με το 2011. Η έλλειψη μιας πραγματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση Αναστασιάδη και τα σκληρά μέτρα που πήρε, έφεραν την απογοήτευση σε μεγάλα κομμάτια της βάσης του. Οι όποιες απεργίες έγιναν έμειναν χωρίς συντονισμό και συνέχεια. Οι νοσηλευτές, η πιο σημαντική απεργία των τελευταίων χρόνων, έμειναν ουσιαστικά μόνοι τους. 

 

Φαίνεται ακόμη ότι το ΑΚΕΛ πλήρωσε και το μεγαλύτερο κόστος από τα σκάνδαλα με τις μίζες που είδαν το φως της δημοσιότητας την τελευταία περίοδο. Παρά το ότι σε όλα αυτά εμπλέκονταν κορυφαία στελέχη του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ αλλά και της ΕΔΕΚ με πρώην υπουργούς, δημάρχους, βουλευτές και άλλα στελέχη, τα ΜΜΕ έπαιξαν το παιχνίδι της κυβέρνησης στοχοποιώντας κυρίως το ΑΚΕΛ. 

Το μεγαλύτερο ποσοστό από τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ που δεν το ψήφισαν στράφηκαν στην αποχή που έφτασε το 33% .

 

Μείωση είχαν και τα υπόλοιπα κόμματα της απερχόμενης βουλής που ενοχοποιείται για τις μνημονιακές πολιτικές. Μεγαλύτερη η ΕΔΕΚ και μικρότερη το ΔΗΚΟ. Μόνο οι οικολόγοι κατάφεραν να κρατήσουν και μάλιστα να αυξήσουν τα ποσοστά τους και να εκπροσωπούνται στη νέα Βουλή με δύο βουλευτές. Με τρείς βουλευτές θα εκπροσωπούνται και τα δύο νέα κόμματα «Η Συμμαχία Πολιτών» του Γιώργου Λιλήκα με 6%, και «το κίνημα Αλληλεγγύη» της Ελένης Θεοχάρους με 5,24%. Και τα πέντε αυτά κόμματα αποτελούν το απορριπτικό μέτωπο που εναντιώνεται στη προοπτική μιας αμοιβαία αποδεκτής συμφωνίας για διευθέτηση του κυπριακού με τη μορφή της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων.

 

Δυστυχώς στη νέα βουλή θα εκπροσωπείται και η Χρυσή Αυγή Κύπρου, το νεοναζιστικό ΕΛΑΜ, που παρά το ότι μόλις που κατάφερε να ξεπεράσει το εκλογικό μέτρο (3,6) με ένα 3,71 θα εκπροσωπείται με δυο βουλευτές. Μπορεί να ευνοήθηκε το ΕΛΑΜ από το μεγάλο ποσοστό της αποχής αλλά οι 13.000 ψήφοι που πήρε, υπερδιπλάσιοι από τις ευρωεκλογές και τριπλάσιοι από τις προηγούμενες βουλευτικές είναι πάρα πολλές για ένα ναζιστικό κόμμα που δηλώνει αδελφό κόμμα μιας εγκληματικής οργάνωσης, που δικάζεται για δολοφονίες και άλλα ρατσιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα, και που άρχισε και εδώ να αναπτύσσει μια παρόμοια εγκληματική δράση με κτυπήματα σε βάρος τουρκοκυπρίων, μεταναστών και πιο πρόσφατα ακτιβιστών του αντιφασιστικού κινήματος. 

 

Η άνοδος του ΕΛΑΜ δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της αποχής αλλά κυρίως της υποτίμησης και της έλλειψης αποτελεσματικής αντιμετώπισης από το κίνημα και κυρίως το ΑΚΕΛ που είναι η μεγάλη δύναμη. Μπορεί να είχε τη στήριξη του Αρχιεπισκόπου και του Επισκόπου Πάφου και γι αυτό κατέγραψε ποσοστά κοντά στο 7% σε αυτή την επαρχία αλλά δεν θα είχε τη δυνατότητα να παρουσιάζεται σαν μια καθωσπρέπει πολιτική δύναμη αν αντιμετωπιζόταν από την αρχή σαν αυτό που είναι. Μια ναζιστική οργάνωση, υμνητές του Χίτλερ και του Γρίβα, ρατσιστές και δολοφόνοι. 

 

Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν μπορούν να θεωρηθούν μια δεξιά στροφή της κοινωνίας. Σίγουρα καταγράφουν μια απογοήτευση και αποστασιοποίηση αλλά αυτό είναι μια πλασματική εικόνα. Πίσω από αυτήν κρύβεται μια θυμωμένη εργατική τάξη και νεολαία που αγανακτά με αυτούς που της κλέβουν τη ζωή. Δυστυχώς στις εκλογές δεν υπήρχε μια εναλλακτική πρόταση προς τα αριστερά για να δώσει τη δυνατότητα να εκφραστεί και στις εκλογές αυτό, αλλά το είδαμε να καταγράφεται καθαρά τον τελευταίο χρόνο με τις απεργιακές κινητοποιήσεις, όπως των νοσηλευτών, των εργαζομένων στην Αρχή Ηλεκτρισμού, στις τηλεπικοινωνίες, στην FBME, την αντιρατσιστική κινητοποίηση στις 19 Μάρτη, στην πορεία περηφάνιας που πήρε μαζικό και δικοινοτικό χαρακτήρα και στις δυο πλευρές.

 

Όσοι μπορούν να βλέπουν πίσω από τις γραμμές των εφημερίδων και πίσω από τις επιδερμικές αναλύσεις των καναλιών, μπορούν και βλέπουν αυτή τη δύναμη που μπορεί ξαφνικά να κάνει την έκρηξη της όπως την έκανε στη Γαλλία και να ετοιμάζονται για τις μεγάλες μάχες που έρχονται.