Διεθνή

Ενώ οι απεργίες σε διυλιστήρια, πυρηνικούς σταθμούς και την Air France συνεχίζονται, μπαίνουν στον αγώνα κι άλλοι χώροι, όπως οι εργαζόμενοι στα 4 μεγάλα παραρτήματα της Amazon. 

 

Η απεργία ξεκίνησε στα 3 από τα 4 παραρτήματα την παραμονή της μεγάλης γενικής απεργίας στις 26 του Μάη και απλώθηκε στο τέταρτο ανήμερα. Οι απεργοί έστησαν οδοφράγματα από παλέττες έξω από τις αποθήκες και εμπόδισαν την εξυπηρέτηση της διανομής των παραγγελιών. 

 

Η απεργία της Amazon ξεκίνησε με αφορμή τις συνθήκες στην ίδια την εταιρία, αλλά οι απεργοί έχουν ξεκάθαρο ότι η μάχη αυτή συνδέεται συνολικά με τη μάχη ενάντια στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ολάντ. Η Amazon απολογείται στους πελάτες της μην παραλείποντας τη γνωστή λάσπη ότι “μετά βίας το 10% των εργαζόμενων είναι σε κινητοποίηση και εμποδίζει την εξυπηρέτηση όλων”, όμως οι απεργοί συνεχίζουν, έχοντας μάλιστα καταφέρει να στήσουν απεργιακό ταμείο.

 

Παράλληλα οι επισφαλώς εργαζόμενοι της Εθνικής Βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου του Saint Denis κατάφεραν, ύστερα από ένα μήνα καταλήψεων, να αναγκάσουν τη διοίκηση σε διάλογο για τις συνθήκες εργασίας τους. Ο αγώνας συνεχίζεται και μάλιστα στην τελευταία κινητοποίηση που έκαναν στις 4 Ιουνίου κατάφεραν να οργανώσουν κατάληψη των ταμείων με αποτέλεσμα η είσοδος στις αίθουσες της βιβλιοθήκης να είναι δωρεάν για όλους όλη τη μέρα. Έκαναν μοίρασμα φυλλαδίων στους φοιτητές και τους ερευνητές που επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη, κάλεσαν συμπαραστάτες απεργούς από άλλους κλάδους να χαιρετίσουν, έβγαλαν ανακοίνωση σε αμφιθέατρο στο οποίο εκείνη τη στιγμή διεξαγόταν συνέδριο. Όλες αυτές οι κινήσεις έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από τον κόσμο.

 

Ακόμη και εκτός εργατικών χώρων οι απεργοί απλώνουν τη δράση τους: “Κάνουμε μπλοκ στον αυτοκινητόδρομο και τις γραμμές του τραμ. Μαζευόμαστε νωρίς, πάμε όλοι μαζί στο στόχο μας. Στήνουμε τα οδοφράγματα και ανάβουμε φωτιές. Αυτό προκαλεί μεγάλη αναστάτωση. Σκοπός μας είναι να μπλοκάρουμε την οικονομία και να τραβήξουμε και άλλους στον αγώνα. Καταλαβαίνουμε ωστόσο ότι είναι η σύνδεση και το βάθεμα των αγώνων που θα φέρει τη νίκη”, δηλώνει μια απεργός, καθηγήτρια στη Ναντ.

 

Σύμφωνα με τη διοίκηση της SNCF (εταιρία σιδηροδρόμων) το κόστος της 6ήμερης μέχρι στιγμής απεργίας των σιδηροδρομικών ανέρχεται στα 300 εκατομμύρια ευρώ. Η μάχη στους σιδηροδρόμους αναδεικνύεται κεντρική, έχοντας ξεκινήσει πολύ πριν το μαζικό κίνημα ενάντια στο νόμο Ελ-Χομρί, καθώς το καθεστώς που προβλέπει αυτός ο νόμος για όλη την εργατιά προετοιμαζόταν από πριν για τους σιδηροδρόμους. Οι απεργοί της SNCF και της RATP (η εταιρία που διαχειρίζεται το παρισινό δίκτυο) έχουν καταφέρει να ρίξουν την κυκλοφορία στο μισό, και σε κάποιες γραμμές στο 1/3. Ιδιαίτερα έχει εμποδιστεί η λειτουργία της γραμμής που συνδέει τα 2 από τα 3 αεροδρόμια της μητρόπολης του Παρισιού με το κέντρο. 

 

Η κυβέρνηση, η ένωση εργοδοτών και η διοίκηση των σιδηροδρόμων έχουν ρίξει όλες τους τις δυνάμεις για να σπάσουν αυτήν την απεργία, αφ’ ενός με λάσπη ενάντια στους απεργούς και τη CGT (το μεγαλύτερο γαλλικό συνδικάτο) και αφ’ ετέρου με τη διαπραγμάτευση του καθεστώτος των σιδηροδρομικών ξεχωριστά. Η διαπραγμάτευση κορυφώθηκε το βράδυ της Δευτέρας προς Τρίτη, όπου η διοίκηση της SNCF συναντήθηκε με εκπροσώπους των τεσσάρων συνδικάτων που κάλεσαν σε απεργία την περασμένη εβδομάδα. Μετά από 19 ώρες διαπραγματεύσεων κατέληξαν σε μια “συμφωνία” που τα συνδικάτα καλούνται να υπογράψουν μέχρι τις 14 Ιουνίου. 

 

Τα δύο μικρότερα συνδικάτα δήλωσαν ικανοποιημένα από τη “συμφωνία” και το ένα απέσυρε την απεργία. Τα δύο μεγάλα όμως έχουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν τη συμφωνία. Ο πρόεδρος Ολάντ απειλεί ότι σε περίπτωση μη υπογραφής της συμφωνίας η διοίκηση των σιδηροδρόμων μπορεί να προβεί σε μονομερείς κινήσεις, ενώ ειρωνεύεται λέγοντας “πρέπει κανείς να ξέρει και να κλείνει μια απεργία”, θυμίζοντας την πικρή εμπειρία των απεργιών του '36 και υπονοώντας ότι όλα τα αιτήματα των απεργών έχουν ικανοποιηθεί και δε συντρέχει λόγος πλέον για κινητοποιήσεις. 

 

Το αν η απεργία θα συνεχιστεί εξαρτάται από τις συνελεύσεις και τη διάθεση του κόσμου που τόσες βδομάδες παλεύει στο πλάι όλης της κοινωνίας συνολικά ενάντια στο νόμο Ελ-Χομρί.

 

Μία από τις γραμμές της κυβέρνησης και των εργοδοτών είναι ότι η CGT έχει γίνει “κράτος εν κράτει”, ότι επιβάλλει μια “σταλινικού τύπου δικτατορία”, ότι είναι ένα εργαλείο στα χέρια του γενικού γραμματέα της, του Φιλίπ Μαρτινέζ, με άλλα λόγια ότι δεν εκφράζει την θέληση του κόσμου, αλλά τους σκοπούς των γραφειοκρατών. Επίσης, κυβέρνηση και εργοδότες επιμένουν ότι οι απεργοί είναι μειονότητες, ότι στρέφουν τον κόσμο εναντίον τους, ότι είναι “αλήτες, σχεδόν τρομοκράτες” (λόγια του Πιερ Γκατάζ, προέδρου της ένωσης εργοδοτών), ότι “κρατούν τη Γαλλία όμηρο” και ότι “κανείς δε θα δείξει κατανόηση όταν δε θα μπορέσει να πάει στους αγώνες του Euro – γιατί το να μην καταφέρουν να γίνουν λόγω των απεργιών, αποκλείεται” (λόγια του Ολάντ).

 

Η απάντηση και στις δύο αυτές γραμμές της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι ότι η πραγματική τρομοκρατία έρχεται από το ίδιο το κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής που χρησιμοποίησε ενάντια στις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που διαδηλώνουν εδώ και 2 μήνες, ενώ ταυτόχρονα τους τελευταίους 7 μήνες η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και βλέπει στρατό σε καθημερινή βάση στους δρόμους των πόλεων. 

 

Η ίδια η CGT ήταν απρόθυμη αρχικά να κλιμακώσει και να ενώσει τους αγώνες, αλλά πιέζεται καθημερινά από το βάρος των αγώνων που ξεπηδάνε ο ένας μετά τον άλλον. Αξίζει να θυμηθούμε ότι μέχρι τον Απρίλιο αντιμετώπιζε τη διαπραγμάτευση με την SNCF σαν ξεχωριστό αγώνα και καλούσε σε ξεχωριστές απεργίες, κάτι στο οποίο είχαν αντιταχθεί με ανακοίνωσή τους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Επίσης όταν ο Φιλίπ Μαρτινέζ ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της πλατείας Ρεπουμπλίκ και μίλησε εκεί αλλά είπε μισόλογα, η φωνή του καλύφθηκε από το βροντερό αίτημα “γενική απεργία”.

 

Η απάντηση βρίσκεται επίσης στο ότι η ίδια η νεολαία πήρε πρωτοβουλίες από τα κάτω να ενωθεί με τους απεργούς, εν μέσω διακοπών, ότι διαδήλωσε δυναμικά παρά το ότι τα συντηρητικά φοιτητικά συνδικάτα έλεγαν “κερδίσαμε”. Η νεολαία εξοργίζεται να της λένε ότι δεν καταλαβαίνει πόσο “μοχθεί” η κυβέρνηση “για το καλό της” και ότι “άγεται και φέρεται” από τον Μαρτίνεζ, όταν έχει δώσει τέτοιους αγώνες και όταν βλέπει το μέλλον της να υπονομεύεται από έναν εργατικό νόμο που τα διαλύει όλα και περνάει χωρίς καν ψηφοφορία από τη βουλή. 

 

Αυτό το τελευταίο είναι μια ακόμη απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να δυσφημίσει το κίνημα και να διαιρέσει την τάξη: Η χρήση του άρθρου 49.3, δηλαδή η νομοθέτηση με διάταγμα, δείχνει πόσο τρέμει η κυβέρνηση.

 

Η απεργοσπαστική εκστρατεία δέχτηκε ένα νέο πλήγμα μετά την απόφαση των εκπαιδευτικών να προχωρήσουν σε απεργία από 15 Ιούνη μέχρι 5 Ιούλη, πάνω στις εξετάσεις για το Baccalaureat!

---