Ο τίτλος του άρθρου του Τζον Χάρις στη βρετανική εφημερίδα The Guardian της περασμένης Παρασκευής μιλάει από μόνος του. Όπως και τα ίδια τα αποτελέσματα. 

 

Τα φιλοευρωπαϊκά μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπάθησαν να χρωματίσουν με το μαύρο του ρατσισμού το 52% του Brexit. Και είναι αλήθεια, η επίσημη ηγεσία του στρατοπέδου της “αποχώρησης” ξεχείλιζε από ρατσισμό. Αλλά η ψήφος δεν ήταν ιδεολογική. Ήταν πρώτα και κύρια ταξική: οι εργατογειτονιές και οι φτωχογειτονιές, το Περιστέρι και η Νίκαια της Βρετανίας ψήφισαν “αποχώρηση”.

 

Η αντίστοιχη Εκάλη και το Παλιό Ψυχικό “παραμονή”.

“Γιατί, φυσικά, η ψήφος δεν έχει να κάνει απλά και μόνο με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει να κάνει με πολύ περισσότερα”, γράφει ο Χάρις. “Έχει να κάνει με την τάξη, με την ανισότητα, με την πολιτική που έχει γίνει πλέον τόσο επαγγελματική που έχει αφήσει τον κόσμο άφωνο μπροστά στις τελετουργίες του κοινοβουλίου -με ένα μείγμα οργής και απόγνωσης. Συνδεδεμένες αυτή τη στιγμή είναι εκκωφαντικές πολιτικές... αποτυχίες: Ιράκ, τα σκάνδαλα των βουλευτικών δαπανών... οι [πολιτικοί] που δεν μπορείς να εμπιστευτείς... που απολογούνται μόνο στον εαυτό τους...” 

 

Εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν απλά εγκαταλελειμμένοι. Η ίδια η άρχουσα τάξη της Βρετανίας και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προσπαθούν χρόνια τώρα να στρέψουν τη δικαιολογημένη οργή του κόσμου -για τις δουλειές που δεν υπάρχουν (τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας κρύβουν από πίσω τους σκατοδουλειές, part time, με ελάχιστες αμοιβές, ενοικιαζόμενους εργαζόμενους κλπ) για τα ανθρακωρυχεία, τα ναυπηγεία και τα εργοστάσια που έχουν κλείσει μετατρέποντας ολόκληρα χωριά σε χωριά ανέργων- στο ρατσισμό. Ποιος φταίει για τα χαμηλά μεροκάματα; Οι εισαγόμενοι Πολωνοί εργάτες γράφουν οι φυλλάδες. Ποιος φταίει για την υποβάθμιση της ζωής στις πόλεις; Οι μουσουλμάνοι, γράφει η Sun. Πως θα προστατευτούμε; Κλείνοντας τα σύνορα, λένε οι κυβερνήσεις. 

 

Κάποιοι “τσιμπάνε” σε αυτά τα επιχειρήματα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ψήφισαν “έξω” γιατί συμφωνούν με τον Φάρατζ. Ψήφισαν έξω πρώτα και κύρια ενάντια στο κλείσιμο των ορυχείων και των ναυπηγείων και των εργοστασίων, ενάντια στα αφεντικά που τους “νοικιάζουν”, ενάντια στην υποβάθμιση των γειτονιών τους, ενάντια στις σκατοδουλειές. 

 

Η πρωτοβουλία Lexit “για μια αριστερή έξοδο” προσπάθησε να δώσει αυτόν τον τόνο στην εκστρατεία ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επιρροή της, λένε κάποιοι, ήταν μικρή. Αλλά είναι γελοίο να καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι, επειδή η αριστερά είναι μικρή, οι αριστεροί θα έπρεπε να συνταχθούν με τον εχθρό -τον Κάμερον, τον ΣΕΒ της Βερτανίας, τους Τραπεζίτες, τον Γιούνκερ, την Ευρώπη Φρούριο, το ΔΝΤ, την Λαγκάρντ (για να θυμηθούμε μερικούς μόνο από τους θιασώτες της παραμονής) γιατί αυτό που προέχει είναι να σταματήσουμε τον Φάρατζ. Λες και δεν ήταν η επίσημη ρατσιστική πολιτική των βρετανικών κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτή που έδωσε τη δυνατότητα στο UKIP (και τα άλλα ρατσιστικά, ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης) να εξαπλώνουν το δηλητήριό τους.

 

Οι άρχουσες τάξεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε βαθιά κρίση. Για την αριστερά αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία. Και η δουλειά που έκανε η πρωτοβουλία Lexit όλους αυτούς τους μήνες -ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενάντια στην κυβέρνηση του Κάμερον, ενάντια στο UKIP, τον Φάρατζ, τον Τζόνσον και τον ρατσισμό τους- είναι μια μεγάλη παρακαταθήκη.  

---

Αν δεν είχε τόση ζέστη θα νομίζαμε ότι ήταν Πρωταπριλιά το πρωί της Παρασκευής 24 Ιούνη. «Ιστορική απόφαση για Βρετανία και Ευρώπη» ήταν ο συγκρατημένος τίτλος της Καθημερινής. «Βρετανία-Μένει Ευρώπη» ήταν ο τίτλος της Εφημερίδας των Συντακτών. «Ανέβηκε η στερλίνα με το κλείσιμο της κάλπης» έγραφε η Αυγή. Μερικοί από υπερβάλλοντα ζήλο έφτασαν να μιλήσουν για τις συνέπειες της «επιστροφής της Βρετανίας στη στερλίνα» από την οποία φυσικά δεν έφυγε ποτέ.

 

Η πληροφόρηση και η προπαγάνδα τις προηγούμενες μέρες θύμιζε παρά την απόσταση, τον περσινό Ιούνιο και το ελληνικό δημοψήφισμα*. Ο εκβιασμός που στήριξαν σύσσωμη η παγκόσμια ελίτ, τα αμερικάνικα, τα βρετανικά, τα γερμανικά συμφέροντα, οι λεγόμενες «αγορές», το σύνολο του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου καπιταλισμού, ήταν ο ίδιος: Σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί σε όποιον αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως σε αντίθεση με τον Ιούνιο του 2015, αυτή τη φορά ευθυγραμμισμένη με τις γνωστές δυνάμεις του «Μένουμε Ευρώπη» ήταν και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

 

«Η Νέα Δημοκρατία, είναι το μόνο Κόμμα στην Ελλάδα, το οποίο δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό» περηφανευόταν λίγες μέρες πριν το βρετανικό δημοψήφισμα ο Μητσοτάκης επιχαίροντας για την κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ: «Στην Ελλάδα ο λαϊκισμός δοκιμάστηκε στο καμίνι της διακυβέρνησης και έλιωσε στα εξ ων συνετέθη». Και ο Τσίπρας από το πόντιουμ του ΣΕΒ τον επιβεβαίωνε ανησυχώντας ότι «ένα αρνητικό αποτέλεσμα, που όλες οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις απεύχονται, θα επιφέρει δυσμενείς οικονομικές επιπτώσεις» και «θα προκαλέσει μεγάλους κλυδωνισμούς στην ίδια την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης».

 

Τελικά έγινε αυτό που απεύχονταν. Ο Μητσοτάκης μίλησε για «ηχηρό μήνυμα» και για «μια ειλικρινή και γενναία αυτοκριτική που οφείλει η Ευρώπη». Ο Τσίπρας ήρθε να παίξει εκ των υστέρων την Πυθία, λέγοντας ότι το brexit μπορεί να γίνει «το ξυπνητήρι της αφύπνισης του υπνοβάτη που πορεύεται στο κενό ή η αρχή μίας πολύ επικίνδυνης και ολισθηρής πορείας για τους λαούς της Ευρώπης». 

 

Κι όμως, μέχρι την παραμονή του δημοψηφίσματος ο ίδιος σκέπαζε το ξυπνητήρι με το μαξιλάρι: «Ω, τι καλά που περνάμε στην ευρωζώνη και την ΕΕ, τι χαρά που η ΕΚΤ δέχεται από προχθές ξανά τα ελληνικά ομόλογα, τι καλά που έρχεται η ανάπτυξη» ήταν το κυβερνητικό μοτίβο -δεν πάει η ανεργία να είναι στο 25%, δεν πάει να ιδιωτικοποιηθεί το σύμπαν ολόκληρο, δεν πάνε να πνιγούν όλοι οι πρόσφυγες στη Μεσόγειο. Είχαν βαλθεί να μας πείσουν ότι η ψήφος για brexit είναι μια συντηρητική αν όχι φασιστική ψήφος ενώ η παραμονή στην ΕΕ είναι τάχα συνώνυμο της αριστεράς, της ασφάλειας και της προόδου. Τώρα ο υπνοβάτης αρχίζει να ξυπνάει(;) ακροβάτης σε ετοιμόρροπο τσίρκο.

 

*Παρόμοια, σαν ψέμα ακούγονταν οι άλλοτε πιο δριμείς επικριτές της συμφωνίας του Μάαστριχτ, να επαναλαμβάνουν μονότονα δια στόματος του γγ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα τη γραμμή που κράτησαν και στο ελληνικό δημοψήφισμα: «Ούτε υπερ του brexit ούτε κατά», «αυτές οι ώρες δεν είναι ούτε για κλάματα και μοιρολόγια αλλά ούτε και για πανηγύρια».

---

Ανακοίνωση του ΣΕΚ

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία με 52% υπέρ της εξόδου από την ΕΕ είναι ένα ηχηρό χτύπημα για όλο το κατεστημένο που είχε συνασπιστεί σε μια κινδυνολογική καμπάνια υπέρ της παραμονής.

 

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, τα διευθυντήρια της ΕΕ, το Σίτι του Λονδίνου, συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και σοβαροφανή ΜΜΕ χρησιμοποίησαν κάθε απειλή για να τρομάξουν τον κόσμο ώστε να ψηφίσει μαζί τους. Το μόνο που κατάφεραν είναι να αποκαλύψουν ακόμη πιο τρανταχτά την κρίση τους.

 

Ήδη ο ηγέτης των Συντηρητικών και πρωθυπουργός Κάμερον υπέβαλε την παραίτησή του επισημοποιώντας την πολιτική κρίση στη Βρετανία. Τα διεθνή Χρηματιστήρια συγκλονίζονται από κύματα πανικού με πτώση των μετοχών, της στερλίνας αλλά και του ευρώ παρατείνοντας και οξύνοντας τη διεθνή οικονομική κρίση του καπιταλισμού.

 

Όλοι εμείς στην Ελλάδα που πριν από ένα χρόνο αψηφίσαμε μια αντίστοιχη εκστρατεία κινδυνολογίας και ψηφίσαμε 62% ΟΧΙ στη μνημονιακή συμφωνία με την ΕΕ έχουμε κάθε λόγο να πανηγυρίσουμε για την ήττα της ΕΕ στο βρετανικό δημοψήφισμα.

Επιβεβαιώνει ότι δεν είμαστε μόνοι στον αγώνα ενάντια στη λιτότητα και στα αντιπροσφυγικά μέτρα που επιβάλει η ΕΕ.

 

Δείχνει επίσης πόσο άδικο είχε και έχει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ με τη δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν οι συσχετισμοί για σύγκρουση με τους εταίρους-εκβιαστές.

 

Χαιρετίζουμε τους αγωνιστές της αριστεράς στη Βρετανία και τους συντρόφους μας του SWP που οργάνωσαν την καμπάνια της αριστερής εξόδου από την ΕΕ –Lexit. Η αντικαπιταλιστική αριστερά στην Ελλάδα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στάθηκε στο πλευρό τους, ακριβώς όπως και πέρσι πρωτοστάτησε στην εκστρατεία του ΟΧΙ. Μαζί, αλλά και σε κοινό αγώνα με τους απεργούς της Γαλλίας και τον κόσμο της Ιρλανδίας και της Ισπανίας που στρέφεται αριστερά συνεχίζουμε τη μάχη για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια και ρατσισμό σε ρήξη με τους «θεσμούς» που σπέρνουν μνημόνια και φράχτες.

Μήνυμα από το LEXIT στη Γιορτή της Εργατικής Αλληλεγγύης

Η ψήφος στη Βρετανία υπέρ της Εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήρθε σαν ένα τρομερό σοκ για το κατεστημένο. Τα τρία τέταρτα όλων των βουλευτών, τα τρία μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα, ο κύριος όγκος της βρετανικής βιομηχανίας, καθώς και θεσμοί που απλώνονται από την Τράπεζα της Αγγλίας μέχρι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όλοι ευθυγραμμίστηκαν στη στήριξη της Παραμονής στην ΕΕ. Και όμως 52% των ψηφοφόρων στήριξαν την Έξοδο.

 

Υπήρξαν μερικοί που το κίνητρό τους ήταν ο ρατσισμός κατά των μεταναστών. Αλλά υπήρξαν πολλοί που απλά αισθάνονται προδομένοι και παρατημένοι από το κατεστημένο. Πόλεις στη βόρεια Αγγλία με μικτό πληθυσμό, όπως το Σέφιλντ, το Μπέρμιγχαμ ή το Μπράντφορντ ψήφισαν υπέρ της Εξόδου. Οι κατηγορίες των ανειδίκευτων, των ημι-ειδικευμένων και των ειδικευμένων εργατών ψήφισαν σαρωτικά για Έξοδο. 

 

Η δική μας καμπάνια, το Lexit-Εκστρατεία για Αριστερή Έξοδο, δημιουργήθηκε για να προβάλει μια αντιρατσιστική φωνή ενάντια στο κατεστημένο μέσα στην αντιπαράθεση του δημοψηφίσματος. Είμαστε περήφανα διεθνιστές καθώς αντλούμε έμπνευση από τους αγώνες στην Ελλάδα κατά της Τρόικα και υπέρ των προσφύγων.

 

Ελπίζουμε ότι εσείς στην Ελλάδα μπορείτε να αρπάξετε αυτή την ευκαιρία για να δυναμώσετε την πάλη κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Σε όλη την Ευρώπη, οι θεσμοί του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δέχονται επιθέσεις από δεξιά και αριστερά. Αν η Αριστερά δεν υψώσει τη φωνή της, αν προσπαθήσει να στηρίξει αυτούς τους θεσμούς, πολύ απλά θα αφήσει χώρο για τη δεξιά.

Χθες, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε ότι παραιτείται. Θα βγούμε στους δρόμους για να υπερασπίσουμε τους μετανάστες, για να απαιτήσουμε νέες εκλογές και να συγκρουστούμε με τη λιτότητα. Η μάχη συνεχίζεται.

Σε κινητοποίηση έξω από την πρωθυπουργική κατοικία στην Ντάουνιγκ Στριτ είχε καλέσει η καμπάνια για μια αριστερή έξοδο από την ΕΕ «Lexit» το απόγευμα της 24ης Ιουνίου με αίτημα την παραίτηση του Κάμερον. Τελικά η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε με τον Κάμερον να έχει δηλώσει ότι θα παραιτηθεί λίγες ώρες νωρίτερα. Στις 27/6 δέκα χιλιάδες συμμετείχαν στη συγκέντρωση υποστήριξης του Τζ. Κόρμπιν ενάντια στην απόπειρα της δεξιάς πτέρυγας των Εργατικών να τον παραιτήσει.

 

Τις επόμενες μέρες του δημοψηφίσματος ακολούθησαν αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις (από υποστηρικτές τόσο του bremain και του brexit) σε μια σειρά από πόλεις, όπως το Μπρίστολ, το Σουόνσι, το Εδιμβούργο, το Νιούκασλ, ενάντια στην προσπάθεια του Ukip και των ακροδεξιών να εκμεταλλευτούν πολιτικά το ΟΧΙ στην ΕΕ. Ανάλογη παρέμβαση έγινε και στο Pride του Λονδίνου. Ήδη σε αυτήν την κατεύθυνση καλούν σε νέα διαδήλωση στο Λονδίνο στις 16/7 το Unite against racism και το People’s Assembly.