Το Σάββατο, ο Τσίπρας και ο Μουζάλας προχώρησαν σε μια «συμβολική» κίνηση ενάντια στον ρατσισμό. Έσπευσαν να συναντήσουν τον μικρό Αμίρ από τη Δάφνη, το παιδί που δεν επετράπη να κρατήσει τη σημαία στην παρέλαση, μετά και την επίθεση με πέτρες που πραγματοποίησαν φασίστες στο σπίτι του. Λίγες μέρες πριν, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής παραχώρησε συνέντευξη τύπου στην οποία αφού χαρακτήρισε «τιμητική» την πρόταση για τη θέση του Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, παραδέχτηκε ότι στη Μόρια επικρατούν «κακές συνθήκες».
Πίσω όμως από τις «συμβολικές» ενέργειες και τις «παραδοχές», αυτό το οποίο είναι κυρίαρχο στην πολιτική της κυβέρνησης είναι η σκλήρυνση της ρατσιστικής πολιτικής απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες. Σε όλα τα επίπεδα:
Στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου ο Μουζάλας εξέφρασε την «ανησυχία» της κυβέρνησης για την «αύξηση των ροών» της ανατολικής οδού από τα μέσα του Αυγούστου και δήλωσε ότι η κυβέρνηση «έχει αυξήσει τις διπλωματικές μας πιέσεις, ώστε και τα δύο μέρη της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους».
Είναι ακριβώς αυτή η πολιτική των κλειστών συνόρων που οδηγεί στη συνέχιση των θανάτων αθώων ανθρώπων στο Αιγαίο. Τρεις νεκροί και άλλοι δέκα περίπου «αγνοούμενοι» ήταν ο απολογισμός στο ναυάγιο που σημειώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής ανοιχτά της Καλύμνου.
Δεύτερο, ο υπουργός επέμεινε επίσης στην «ανάγκη δημιουργίας νέων χώρων υποδοχής και προαναχωρησιακών κέντρων στα νησιά». Δηλαδή στη δημιουργία νέων στρατοπέδων για να χωρέσουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που στη Μόρια εξακολουθούν να ζουν σε σκηνές σε ένα χώρο που είναι φτιαγμένος για 2500 άτομα και αυτοί τη στιγμή διαμένουν 6000. Ο υπουργός που δήλωνε τον περσινό Μάιο ότι «θα κλείσουν τα camp και οι πρόσφυγες θα μεταφερθούν σε σπίτια», μισό χρόνο μετά ενημέρωσε ότι «διερευνά λύσεις» όπως η «εύρεση οικοπέδων για την επέκταση των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης» και «πλωτών μέσων» αν παραστεί «έκτακτη ανάγκη».
Θράσος
Τρίτο, για τις καθυστερήσεις στην εξέταση των αιτημάτων ασύλου ο Μουζάλας είχε το περισσό θράσος να δηλώσει ότι «το άσυλο οφείλει να είναι μια πολύ αυστηρή και ανεπηρέαστη από κράτη νομική υπηρεσία και δεν μπορεί το κράτος να ζητήσει από την Υπηρεσία Ασύλου να ρίξει τα κριτήρια της δουλειάς του για να βγάζει πιο γρήγορα αποφάσεις»!
Είναι ο ίδιος ο Μουζάλας που πέρσι είχε αλλάξει με τροπολογία τη σύνθεση στις επιτροπές ασύλου ακριβώς επειδή έδιναν «πολύ» άσυλο. Kαι είναι η κυβέρνησή του που απειλεί σήμερα με απόλυση εκατό συμβασιούχους εργαζόμενους στην Υπηρεσία Ασύλου – που απεργούν αυτές τις μέρες μαζί με τους λιγοστούς μόνιμους» για να σώσουν μαζί τις δουλειές τους και την διαδικασία χορήγησης ασύλου.
Τέταρτο, σύμφωνα με την Unicef, μόνο το ένα τρίτο από τα προσφυγόπουλα που βρίσκονται στην Ελλάδα έχουν την τύχη του Αμίρ να έχουν πρόσβαση στα σχολεία λόγω της πολιτικής περικοπών της κυβέρνησης. Πόσο ξεδιάντροπος είναι αλήθεια ο πρωθυπουργός όταν κοιτάει στα μάτια τον πετροβολημένο Αμίρ και του λέει ότι «στην Ελλάδα όλα τα παιδιά απολαμβάνουν παιδεία και ασφάλεια, εγγυημένη από την αγάπη και την αλληλεγγύη του λαού μας»;
Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν αισθάνονται ασφαλείς όχι μόνο οι μαθητές, αλλά ούτε καν οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, όπως η Ευγενία Κουνιάκη που γρονθοκοπήθηκε από τους φασίστες μπροστά στα ΜΑΤ και οι υπάλληλοι του Τόσκα άφησαν ελεύθερους να διαφύγουν. Ο βασικός δράστης της επίθεσης παραμένει ακόμη ασύλληπτος όπως και οι δράστες της επίθεσης στο σπίτι του Αμίρ.
Αυτές είναι οι ντροπές που προσπαθεί να κρύψει πίσω από «συμβολισμούς» και επικοινωνιακά τρικ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Μαθήματα έδωσε η μητέρα του Αμίρ