Ήταν λίγες μέρες μετά τις εκλογές του Ιούλη όταν μιλώντας προς τον Μητσοτάκη ο Τσίπρας έκανε τη δήλωση “εγώ δεν θα ζητήσω εκλογές πέντε μήνες μετά την εκλογή σας” χαράζοντας και τη γραμμή της “υπεύθυνης αντιπολίτευσης” που σκόπευε να κρατήσει το κόμμα του απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ. Απομένει μια βδομάδα για να κλείσει αυτό το πεντάμηνο και το πρώτο που μπορεί να επισημάνει κανείς είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μείνει πιστός σε αυτή τη γραμμή της ανύπαρκτης αντιπολίτευση και στα λόγια και στην πράξη.
Ξεκινώντας από τα πιο πρόσφατα, η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση κινήθηκε στην κατεύθυνση της συναίνεσης και όχι της σύγκρουσης με τη ΝΔ. Όπως διαβάζουμε στην Αυγή της 25/11, λίγο πριν την ψηφοφορία στην ολομέλεια της Βουλής, “συνολικά, λόγω της αρνητικής διάθεσης της ΝΔ, συναινετική διάθεση καταγράφεται στα εξής θέματα...” Και ακολουθούν οκτώ “θετικά” παραδείγματα συναίνεσης.
Το πρόβλημα είναι η “αρνητική διάθεση της ΝΔ” είναι το μήνυμα που εκπέμπει η Αυγή - την ίδια στιγμή που η ΝΔ εκμεταλλεύεται πλήρως αυτήν τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και εκεί που δεν υπήρξε συμφωνία, π.χ στο ζήτημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, στην ουσία η ΝΔ αξιοποίησε τις πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ.
Γιατί ήταν εκείνος που ενώ ήταν ακόμη στην κυβέρνηση, έφερε την άνοιξη στη Βουλή -και ψήφισε μαζί με τη ΝΔ- την αποσύνδεση της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την ανάγκη διάλυσης της Βουλής και πρόωρων εκλογών, κάνοντας ένα δώρο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη καθώς πρόκειται για μια συνταγματική αλλαγή που στοχεύει στην “πολιτική σταθερότητα” που τόση ανάγκη έχει η κυβέρνησή του. «Συμφωνούμε όλοι ότι ο ΠτΔ πρέπει να είναι πρόσωπο ευρείας αποδοχής και να προέρχεται κατά το δυνατόν από ευρείες συναινέσεις” τόνιζε χαρακτηριστικά η Όλγα Γεροβασίλη στην πρόσφατη παρουσία της στην (απαράδεκτη) εκπομπή της Τρέμη στην ΕΡΤ, τις μέρες που τα ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη οργίαζαν στην ΑΣΟΕΕ και στο κέντρο της Αθήνας.
Νόμος και τάξη
Αλλά ποια ήταν η εναλλακτική που είχε να προτείνει η πρώην υπουργός ΠροΠο στην ατζέντα “του νόμου και της τάξης” της ΝΔ; “Ο προηγούμενος νόμος ασύλου δεν ήταν αιτία κακών. Η αστυνομία μπορούσε να παρέμβει με ενημέρωση από τις πρυτανικές αρχές” είπε η Γεροβασίλη θυμίζοντας και την “επιτυχημένη” επιχείρηση της αστυνομίας στο ΑΠΘ επί δικής της υπουργίας. Απέναντι στην προπαγάνδα του νόμου και της τάξης και την άγρια επίθεση καταστολής το μόνο που έχει να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα “μα και μεις βάλαμε τα ΜΑΤ στις σχολές” και τι καλός που ήταν ο νόμος της Διαμαντοπούλου που άνοιξε το δρόμο για την παραβίαση του ασύλου.
Πρόσφυγες
Αντίστοιχα προβλήματα έχει η στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κλιμάκωση της ρατσιστικής επίθεσης της ΝΔ σε πρόσφυγες και μετανάστες. Μπορεί μέσα στη Βουλή να καταψήφισε το ρατσιστικό νομοσχέδιο που έφερε ο Μητσοτάκης αλλά αποδέχεται πλήρως τη βάση της ρατσιστικής εκστρατείας που λέει “να φύγουν”.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο Τσίπρας στη Βουλή “μας κατηγορείτε ότι κάναμε μόνο 1.800 επιστροφές. Αλήθεια είναι αλλά πέραν αυτών υπήρξαν άλλες 17.500 εθελοντικές επιστροφές και 10.000 επανενώσεις οικογενειών και έγιναν και 22.000 μετεγκαταστάσεις. Άρα συνολικά 50.000 άνθρωποι έφυγαν”. Στην ίδια συζήτηση υπεραμύνθηκε της κοινής δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας που δημιούργησε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα νησιά λέγοντας ότι έκανε «ό, τι καλύτερο ήταν δυνατόν εντός της διεθνούς νομιμότητας». Πρόκειται για μια, το λιγότερο κυνική, προσέγγιση του προσφυγικού ζητήματος που καμιά σχέση δεν έχει με την αλληλεγγύη.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τη θέληση και την τόλμη να πράξει ούτε καν τα αυτονόητα για τα δικαιώματα, όχι μόνο των προσφύγων, αλλά και των μεταναστών. Έτρεξε να εξασφαλίσει συναίνεση “υπό όρους” στη ΝΔ για την ψήφο των αποδήμων που λείπουν ως και 35 χρόνια από την Ελλάδα (αν τεκμηριώνουν διετή παρουσία στην Ελλάδα) χωρίς να βγάλει ένα κιχ για τα εκλογικά δικαιώματα που στερούνται εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ζουν και εργάζονται δίπλα μας, μαζί μας σε ολόκληρη τη χώρα - σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
“Εθνικά θέματα”
Η κριτική στη ΝΔ γίνεται από τα δεξιά και στα λεγόμενα “εθνικά θέματα”: “Πού είναι η φωνή της Ελλάδας απέναντι στις επεκτατικές κραυγές της Άγκυρας; Τα τουρκικά ερευνητικά σκάφη κάνουν εξορύξεις στην Κυπριακή ΑΟΖ” ρώτησε ο Τσίπρας στη Βουλή. “Πού είστε εσείς που είστε τόσο ευαίσθητοι με τα εθνικά μας θέματα; Που βγαίνατε στα συλλαλητήρια με τις ελληνικές σημαίες για το ονοματολογικό... Όχι μόνο κρυφτήκατε, αλλά αντί να φωνάζετε για το διεθνές δίκαιο, εσείς κραυγάζετε την αδυναμία σας. Την αδυναμία σας να απαιτήσετε την εφαρμογή του κεκτημένου που σας κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης: Δηλαδή την εφαρμογή των ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Τουρκίας».
Αυτές τις κυρώσεις τις απαίτησαν τελικά μαζί ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας στην πρόσφατη σύνοδο της ΕΕ, σε ένα άλλο πεδίο συναίνεσης κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως μαζί ζητούν να προχωρήσει και η ενταξιακή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας. Σε μια από τις πρόσφατες ομιλίες του στις εκδηλώσεις για τα νέα μέλη του κόμματος ο Τσίπρας κάλεσε τον καθένα “να φανταστεί το ενδεχόμενο να υπήρχαν τουρκικά αεροσκάφη στον εθνικό εναέριο χώρο της γείτονος, κάτι που η Συμφωνία των Πρεσπών απέτρεψε αναλαμβάνοντας ελληνικά αεροσκάφη τον έλεγχο του εθνικού εναέριου χώρου της Βόρειας Μακεδονίας”.
Ιδιωτικοποιήσεις
Για την ΔΕΗ το πρόβλημα δεν είναι η επερχόμενη ιδιωτικοποίηση και μείωση προσωπικού (που περιλαμβάνεται στο μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) αλλά, όπως τόνισε ο Τσίπρας στη συνάντηση με το προεδρείο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ (Αυγή 12/11): “Είναι άλλο να λες ότι μία μεγάλη επιχείρηση που λειτουργεί με ιδιωτικοικονομικά κριτήρια θα πρέπει να έχει βαθμούς ευελιξίας και να μπορεί να κάνει προσλήψεις και άλλο να ετοιμάζεται μαζική εισροή νέων εργαζομένων με συνθήκες γαλέρας και εκτός ΑΣΕΠ”.
Για τον Τσακαλώτο, το πρόβλημα στη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων δεν είναι ότι χαρίζει στους πλούσιους και τα παίρνει από τους φτωχούς αλλά “ο τρόπος που επιλέγει η Ν.Δ. να ενισχύσει τις επιχειρήσεις είναι αντιαναπτυξιακός. Αντί για τη μείωση των συντελεστών, θα μπορούσε να επιλέξει την αύξηση του συντελεστή αποσβέσεων ώστε να ενισχύσει τις επενδύσεις ή τη σημαντική μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης ώστε και τη μεσαία τάξη να ενισχύσει και τις επιχειρήσεις να διευκολύνει να προσελκύσουν στελέχη”.
Όσον αφορά, τέλος, στις τέσσερις συμβάσεις παραχώρησης για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης μεταξύ Δημοσίου και ΕΛ.ΠΕ., Exxon Mobil, Repsol και Total, ο ΣΥΡΙΖΑ (που σαν κυβέρνηση είχε υπογράψει της συμβάσεις) ψήφισε τελικά “παρών” γιατί είχε πρόβλημα με το ...ποσοστό ιδιωτικοποίησης των ΕΛΠΕ.
Με αυτού του τύπου την αντιπολίτευση δεν είναι να απορεί κανείς για την έλλειψη μαζικότητας και συμμετοχής στις εκδηλώσεις που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την εγγραφή νέων μελών και το συνέδριο που οργανώνει με στόχο τη συγκρότηση του “ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία” και την μετατροπή του και τυπικά σε ένα κόμμα της “κεντροαριστεράς”. Ιδιαίτερα, όταν ακόμη και οι εκπρόσωποι της λεγόμενης αντιπολίτευσης στο εσωτερικό του, όπως ο Ν. Φίλης δηλώνουν: “Οφείλουμε να απομακρυνθούμε από τις υποχρεώσεις του μνημονίου παρακολουθώντας τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς συσχετισμούς (π.χ. τις διεργασίες για κυβέρνηση Σοσιαλιστών – PODEMOS στην Ισπανία)... Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αντιπολίτευσή μας δεν θα είναι αγώνας δρόμου 100 μέτρων, αλλά αγώνας αντοχής”.
Αναντιστοιχία
Συγκρινόμενες με τις ολοένα αυξανόμενες μαχητικές κινητοποιήσεις που είδαμε να ξετυλίγονται αυτό το πεντάμηνο κόντρα στη ΝΔ -από τις φοιτητικές καταλήψεις μέχρι τις απεργίες των συμβασιούχων και από τα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια μέχρι τις κινητοποιήσεις για την κλιματική αλλαγή – οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Βρίσκονται σε απόλυτη αναντιστοιχία με την διάθεση του κόσμου για σύγκρουση με τη λιτότητα, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον αυταρχισμό αυτής της κυβέρνησης.
Για τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των νέων που στις προηγούμενες εκλογές τον ψήφισαν, το μέλλον δεν είναι να αναμένουν πότε ο Μητσοτάκης θα αποφασίσει να πάει στις επόμενες εκλογές ή πότε ο Τσίπρας θα φτιάξει το κόμμα της “υπεύθυνης αντιπολίτευσης”. Η ελπίδα είναι στους δρόμους του αγώνα, στην απεργία και τη διαδήλωση για να μην περάσει ούτε μια από τις επιθέσεις των Μητσοτάκηδων. Είναι στην κοινή δράση για να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση, για να χτίσουμε την αντικαπιταλιστική εναλλακτική στο βάρβαρο πρόσωπο του συστήματος που αυτές τις μέρες περιφέρει τη σάπια μούρη του από την Χιλή και τη Βολιβία μέχρι το Χονγκ Κονγκ και τους δρόμους της Αθήνας.