Διεθνή
Γαλλία: Αντίσταση στην ισλαμοφοβία

Ο Σαμουέλ Πατύ δεν το άξιζε αυτό. Ούτε το θάνατο του, με αποκεφαλισμό στο δρόμο έξω από το σχολείο όπου δίδασκε και όπου είχε δείξει τις ρατσιστικές καρικατούρες του Charlie Hebdo. Ούτε το τεράστιο κύμα ισλαμοφοβίας από πολιτικούς και ΜΜΕ που  ακολούθησε ως δήθεν φόρος τιμής της επίσημης Πολιτείας.

Στο όνομα της «ελευθερίας έκφρασης», ο υπουργός Εσωτερικών ανακοίνωσε τη διάλυση μουσουλμανικών οργανώσεων και το κλείσιμο τζαμιών. Η μόνη ΜΚΟ που δίνει στοιχειοθετημένη  ενημέρωση για τις ισλαμοφοβικές επιθέσεις κινδυνεύει να κλείσει με απόφαση της κυβέρνησης.

Με ρατσιστικό και αχαλίνωτο ζήλο, ο ίδιος υπουργός Εσωτερικών τα έβαλε με τα ράφια «χαλάλ» των σουπερμάρκετ. Ο υπουργός Παιδείας στοχοποίησε τα πανεπιστήμια ως «κατεστραμμένα» από «ισλαμοαριστεριστές που κάνουν ζημιές στα μυαλά».

Στη Βουλή, ένας βουλευτής του κόμματος του Μακρόν αποκάλεσε «συνεργό»  τον Μελανσόν γιατί είχε συμμετάσχει κάποτε σε μια διαδήλωση ενάντια στην ισλαμοφοβία.

Ο εκπαιδευτικός που δολοφονήθηκε, όπως και ο δολοφόνος του, ένας Τσετσένος νεαρός 18 χρονών που μεγάλωσε στη Γαλλία, βρέθηκαν όμηροι δυνάμεων που τους ξεπερνούν. Αυτές οι δυνάμεις δεν είναι «μυστηριώδεις», όπως λένε οι επίσημες αναλύσεις που κρύβουν έτσι και τις ευθύνες και τους τρόπους αντιμετώπισης. 

Εδώ και αρκετά χρόνια τώρα η Γαλλία είναι μια κοινωνία πολωμένη από την κρίση του καπιταλισμού, πολωμένη κοινωνικά αλλά και πολιτικά. Τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί τα κινήματα αντίστασης (καταλήψεις πλατειών, μαζικά απεργιακά κινήματα, Κίτρινα Γιλέκα…) ενώ η κυβέρνηση γίνεται όλο και περισσότερο αυταρχική και εθνικιστική.

Αυτό μεταφράζεται σε μια ασταθή ισορροπία. Στη ριζοσπαστικοποίηση και το μεγάλωμα του κινήματος που προκαλεί κάθε περίοδος αγώνων, απαντάει μια τάση προς τα δεξιά από τους θεσμούς και τα κόμματα της δεξιάς. Το δείχνει η περίοδος που προηγήθηκε της δολοφονίας του Σαμουέλ Πατύ.

Πριν ένα χρόνο, το Σεπτέμβρη του 2019, ξεκινούσε ένα απεργιακό κίνημα στο Μετρό στο Παρίσι, ενώ ταυτόχρονα το προσωπικό στα νοσοκομεία ήταν σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Αυτό αποτέλεσε την ατμομηχανή ενός απεργιακού κινήματος ενάντια στην επίθεση της κυβέρνησης στις συντάξεις τον Δεκέμβρη. Το Νοέμβρη, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα μέρος της Αριστεράς είχε βρεθεί μαζί σε μια διαδήλωση ενάντια στην ισλαμοφοβία σαν απάντηση σε επίθεση που είχε γίνει ενάντια σε ένα τζαμί.

Τότε ο Μακρόν αποφάσισε να ξαναβγάλει το χαρτί της ισλαμοφοβίας, με μια επίθεση ενάντια στον λεγόμενο «ισλαμιστικό σεπαρατισμό». Αυτό έγινε το μοτίβο για την επανεκλογή του το 2022!

Αμέσως μετά την καραντίνα τον Ιούνη δεκάδες χιλιάδες νεολαίοι κατέβηκαν στο δρόμο ενάντια στο ρατσισμό και την αστυνομική καταστολή, επηρεασμένοι από τους Black Lives Matter στην Αμερική. Ταυτόχρονα το κίνημα των Sans-Papiers ξανακατέβηκε στο δρόμο. Τότε είναι που ο Μακρόν έβγαλε λόγο που εξυμνούσε τη «δημοκρατική τάξη» και την αστυνομία που «αξίζει την αναγνώριση του Έθνους». Σ’ εκείνους που ζητάνε να βγάλουμε τα αγάλματα των ρατσιστών και των αποικιοκρατών, απαντάει ότι «η Δημοκρατία δε θα σβήσει κανένα ίχνος και κανένα όνομα από την ιστορία της. Δεν θα βγάλει κανένα άγαλμα». 

Στις 2 Σεπτέμβρη, ενώ αρχίζει η δίκη για τις δολοφονίες στο Charlie Hebdo το 2015, το περιοδικό δημοσιεύει ξανά τις καρικατούρες του προφήτη με τη στήριξη του Μακρόν. Στις 4 Σεπτέμβρη ο πρόεδρος επιλέγει να τιμήσει την Τρίτη Δημοκρατία του 1870, αυτή που μακέλεψε την Κομμούνα του Παρισιού. Τελειώνει το λόγο του με τη φράση «Δεν επιλέγουμε ποτέ ένα μέρος της Γαλλίας, επιλέγουμε τη Γαλλία». Ένα μήνα αργότερα, στις 2 Οκτώβρη, ανακοινώνει τις μεγάλες γραμμές του νομοσχεδίου «ενάντια στον ισλαμιστικό σεπαρατισμό»: «Στον πολιτικό ισλαμισμό πρέπει να αντιπαραθέσουμε έναν δημοκρατικό πατριωτισμό». Στις 17 Οκτώβρη, επέτειο της αστυνομικής δολοφονίας εκατοντάδων Αλγερίνων διαδηλωτών, η κυβέρνηση αποφάσισε την απαγόρευση κυκλοφορίας «για λόγους υγείας» την ώρα που κορυφωνόταν η πορεία των μεταναστών “Χωρίς χαρτιά”.

Με τη ρατσιστική της περιφρόνηση και την ταξική της αλαζονεία, αυτή η κυβέρνηση οπλίζει τους δολοφόνους.

Αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η πόλωση συνεχίζεται. Ακόμα και στις πιο δυνατές στιγμές της εθνικιστικής και ισλαμοφοβικής υστερίας που ακολούθησε τη δολοφονία του Σαμουέλ Πατύ, υψώνονται φωνές στα αριστερά. Στις 17 Οκτώβρη, οι “Χωρίς χαρτιά” που είχαν βαδίσει σε όλη τη Γαλλία για ένα μήνα, έφτασαν στο Παρίσι. Παρόλη τη συγκυρία, παρόλη την απαγόρευση των διαδηλώσεων, 60.000 διαδηλωτές, Μουσουλμάνοι και μη, βάδισαν μαζί για την ισότητα και τη νομιμοποίηση όλων και, για πρώτη φορά, με σημαντική παρουσία συνδικαλιστών.

Αυτό είναι το αντίδοτο. Ενάντια στην εθνικιστική και αποικιοκρατική Δημοκρατία τους, να ξανασυνδεθούμε με την επαναστατική παράδοση της Κομμούνας του Παρισιού, με την ταξική αλληλεγγύη χωρίς σύνορα. Να ξαναδώσουμε την ελπίδα ότι μπορούμε να ζήσουμε μαζί, εδώ και τώρα. 

Ντενί Γκοντάρ
μέλος NPA και a2c