Διεθνή
Ελλάδα-Τουρκία: Ένας “διάλογος” που αρχίζει με κλιμάκωση των απαιτήσεων

Παναγιωτόπουλος και Παρλί

Mέσα σε τρεις περίπου ώρες ολοκληρώθηκε στις 25 Γενάρη η πρώτη συνάντηση του 61ου γύρου διερευνητικών επαφών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, με την επόμενη συνάντηση να έχει οριστεί στην Αθήνα και τις δύο πλευρές να κρατάνε κλειστά τα χαρτιά τους για το τι συζητήθηκε.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ1, «η τουρκική αντιπροσωπεία έθεσε το σύνολο της τουρκικής ατζέντας… Η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, το καθεστώς των μικρών νησιών (γκρίζες ζώνες), το θέμα του εναέριου χώρου μπήκαν στο τραπέζι από την τουρκική αντιπροσωπεία ενώ επιπλέον τέθηκε και ζήτημα για τη δημιουργία ενός μηχανισμού για τον έλεγχο των ροών προσφύγων και μεταναστών…». Απέναντι σε αυτή τη γνωστή ατζέντα του Ερντογάν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ταραντίλης παρουσίασε την επίσης γνωστή ατζέντα της κυβέρνησης Μητσοτάκη: «Στόχος είναι να εξετάσουμε αν υπάρχει σημείο σύγκλισης για να οδηγηθούμε ενδεχομένως σε διαπραγματεύσεις για το ένα και μοναδικό θέμα που μας απασχολεί: αυτό της οριοθέτησης της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, στη βάση του διεθνούς δικαίου». 

Αν αυτός ο “διάλογος” θα συνεχίσει να είναι παράλληλοι μονόλογοι, μένει να φανεί το επόμενο διάστημα. Στην σύνοδο των ΥΠΕΞ της ΕΕ που πραγματοποιήθηκε την ίδια μέρα στις Βρυξέλλες υπήρξε θετική ανταπόκριση στην εκκίνηση του διαλόγου.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι και οι δύο κυβερνήσεις μοιάζουν να βρίσκονται εγκλωβισμένες. Αφενός ανάμεσα στην σκληρή γραμμή που έχουν ακολουθήσει όλο το προηγούμενο διάστημα και αφετέρου στις πιέσεις που δέχονται για εξομάλυνση των σχέσεων. Μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία θέλουν την επανένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της Δύσης. Με τι ανταλλάγματα θα γίνει κάτι τέτοιο και αν ο ελληνικός καπιταλισμός έχει να πάρει κάποιο μερίδιο από αυτό το παζάρι, αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο για τους έλληνες καπιταλιστές.

Σε αυτή τη στιγμή επέστρεψε και ο αρχιερέας των ζόμπι Σαμαράς με συνέντευξή του στην Καθημερινή όπου τοποθετήθηκε ενάντια στην εκκίνηση των διερευνητικών επαφών δηλώνοντας ότι «με πειρατές δεν κάνεις διάλογο. Τον επεκτατιστή μόνον αποτρεπτικά μπορείς να τον αντιμετωπίσεις» τονίζοντας επίσης την πρόθεσή του να καταψηφίσει τα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία, όταν αυτά έρθουν στην Βουλή. Όπως ήταν φυσικό όλοι θυμήθηκαν το άδειασμα του Σαμαρά το 1993 στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν επιχείρησε να κάνει την στροφή στο μακεδονικό.

«Ο Αντώνης Σαμαράς εκπροσωπεί την πιο συστηματική, βιώσιμη και ανθεκτική στρατηγική της αυταρχικής εθνικιστικής δεξιάς που γνώρισε ο τόπος κατά τη Μεταπολίτευση» έγραψε σε σχόλιό του ο Δημήτρης Χριστόπουλος. «Δεν έχει όμως μόνο η Δεξιά πρόβλημα ομηρείας από την πατριδοκαπηλία στην Ελλάδα. Έχει και η Αριστερά, στο πλαίσιο της οποίας ενδημούν αντιλήψεις που αντιστρατεύονται την ανάγκη συνεννόησης των λαών αντιμετωπίζοντάς την περίπου ως μειοδοσία».

Αυταπάτες

Είναι σωστή αυτή η παρατήρηση. Αλλά δεν χρειάζεται να υπάρχουν αυταπάτες ότι ο «διάλογος» ανάμεσα στις δύο  κυβερνήσεις θα εξασφαλίσει ειρήνη και συνύπαρξη. Αφενός γιατί οι τρίτες δυνάμεις που πιέζουν για την εκκίνησή του δεν έχουν σαν στόχο την ειρήνη αλλά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αφετέρου γιατί ο διάλογος γίνεται με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ελληνικού και του τούρκικου καπιταλισμού στον διαρκή ανταγωνισμό τους για τον έλεγχο της περιοχής και όχι για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης στις δύο πλευρές του Αιγαίου.   

Είναι χαρακτηριστικό από αυτήν την άποψη, ότι την ίδια μέρα που ξεκινούσαν οι διερευνητικές, στην Αθήνα ο έλληνας υπουργός Άμυνας Παναγιωτόπουλος υπέγραφε με την γαλλίδα ομόλογό του Παρλί, την προμήθεια των 18 γαλλικών μαχητικών αεροσκαφών Rafale, κόστους περίπου 2,4 δις ευρώ μαζί με τον εξοπλισμό τους - με τη γαλλίδα υπουργό να αναγγέλλει τη συμμετοχή της Γαλλίας στις ασκήσεις «Σκύρος» και «Ηνίοχος» τον Απρίλιο και ότι το γαλλικό αεροπλανοφόρο Σαρλ Ντε Γκολ στα τέλη Φεβρουαρίου θα πλεύσει στην Ανατολική Μεσόγειο συνοδευόμενο από φρεγάτα του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. 

Ο μόνος διάλογος που μπορεί να οδηγήσει στην ειρήνη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αυτός που διεξάγεται ανάμεσα στους εργαζόμενους και τα κινήματα των χωρών της περιοχής που δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν μεταξύ τους. Είναι η διεθνιστική συνεργασία του κόσμου που στέκεται όχι μόνο ενάντια στην καταστροφή που φέρνουν οι γεωτρήσεις στις ΑΟΖ αλλά και ενάντια στην κλιμάκωση του ανταγωνισμού που φέρνει εξοπλισμούς και πόλεμο.