Διεθνή
Λευτεριά στην Παλαιστίνη: Η μόνιμη τρομοκρατία του Ισραήλ

Γεμάτες από υποκριτικές εκκλήσεις «προς τις δυο πλευρές» είναι οι περισσότερες από τις ανακοινώσεις των κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών για τη σφαγή στην Παλαιστίνη. Πρόκειται για μια στάση που στην ουσία εννοεί είτε ανοιχτά είτε κεκαλυμμένα ότι το πρόβλημα είναι οι «ακραίοι»: Από τη μια πλευρά ο Νετανιάχου και η ισραηλινή ακροδεξιά και από την άλλη οι «φανατικοί» ισλαμιστές της Χαμάς.

Στην πραγματικότητα οι «ίσες αποστάσεις» βγάζουν λάδι τους πραγματικούς υπεύθυνους. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το ρατσιστικό κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ που οι ίδιες δημιούργησαν και υποστηρίζουν με μοναδικό στόχο τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει το τι συμβαίνει σήμερα αν δεν κατανοήσει τι είναι το κράτος του Ισραήλ, πως δημιουργήθηκε και πως συνεχώς επεκτείνεται.  

Το Ισραήλ είναι ένα κράτος εποίκων. Πριν από 150 χρόνια ο εβραϊκός πληθυσμός που κατοικούσε στην Παλαιστίνη αριθμούσε λιγότερους από 15 χιλιάδες, γύρω στο 4% του πληθυσμού, ενώ σήμερα έχει φτάσει τα 6 εκατομμύρια αποτελώντας περίπου το 50% του πληθυσμού. Αυτή η αλλαγή είναι αποτέλεσμα ενός συστηματικού εποικισμού που πέρασε από διάφορες φάσεις.  


Κράτος εποίκων

Με το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου οι εξελίξεις ήταν ταχύτατες. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν ήθελαν απώλεια του ελέγχου μιας κρίσιμης περιοχής στη Μέση Ανατολή. Η δημιουργία ενός κράτους χωροφύλακα, ενος κράτος μαντρόσκυλου για να παίξει αυτόν τον ρόλο επιλέχθηκε σαν λύση σε μια περιοχή που βρισκόταν ανάμεσα από τη μια μεριά στην Αίγυπτο και την Διώρυγα του Σουέζ και από την άλλη στα πετρέλαια της αραβικής χερσονήσου και των χωρών του Περσικού Κόλπου. Και σε μια περίοδο που οι αραβικοί πληθυσμοί διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους.

Ο ΟΗΕ αποφάσισε το 1947 υπέρ του διαμελισμού της Παλαιστίνης δίνοντας το 56% της γης στους Εβραίους εποίκους που τότε ακόμη είχαν μόνο το 6% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού. Έτσι στις 14 Μαΐου του 1948 πριν από ακριβώς 73 χρόνια, δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ με τον πρώτο του πρόεδρο τον Μπεν Γκουριόν να δηλώνει ότι τα σύνορά του «θα καθοριστούν με βία» και ότι «δεν υπάρχουν εδαφικά όρια για το μελλοντικό εβραϊκό κράτος». Ο πόλεμος ξέσπασε και μέχρι το 1949 το Ισραήλ είχε καταφέρει να  καταλάβει σχεδόν το 80% της Παλαιστίνης έχοντας τις πλάτες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων -με μπροστάρη αρχικά την Βρετανία και στη συνέχεια τις ΗΠΑ. Περίπου 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 800.000 εκδιώχθηκαν από τη γη τους και έγιναν πρόσφυγες. Ο «διαμελισμός» σήμανε τη δημιουργία ενός και μόνο κράτους, του Ισραηλινού, ενώ η Δυτική Όχθη πέρασε στον έλεγχο της Ιορδανίας και η Λωρίδα της Γάζας στον έλεγχο της Αιγύπτου.

Από τότε το κράτος του Ισραήλ με την υποστήριξη των ιμπεριαλιστών δεν έχει πάψει να είναι μια συνεχής πηγή πολέμου.

Το 1956 το Ισραήλ πολέμησε στο πλευρό των Αγγλογάλλων κατά της Αιγύπτου όταν ο Νάσερ τόλμησε να εθνικοποιήσει τη Διώρυγα του Σουέζ. 

Το 1967 είχε αλλάξει πλέον προστάτη και οι ΗΠΑ χειροκρότησαν την αρπαγή της Δυτικής Όχθης, της Χερσονήσου του Σινά, της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Λωρίδας της Γάζας και των υψωμάτων του Γκολάν στο νικηφόρο Πόλεμο των Έξι Ημερών με τις αραβικές χώρες.

 Έτσι, μέσα σε λιγότερα από 20 χρόνια, το Ισραήλ κατάφερε να καταλάβει σχεδόν ολόκληρη την Παλαιστίνη και να φυλακίσει κυριολεκτικά το λαό της. 

Το 1973 ακολούθησε ξανά πόλεμος με την Αίγυπτο ενώ το Ισραήλ έχει εισβάλει στο Λίβανο το 1978, το 1982 και το 2006. Κάθε φορά που η “σταθερότητα” της Μέσης Ανατολής κινδύνευε, το Ισραήλ αναλάμβανε να απειλήσει και να τιμωρήσει. 

Για να το πετύχει αυτό, το Ισραήλ είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο -μετά τις ΗΠΑ- σε κατά κεφαλήν δαπάνες για εξοπλισμούς και το πρώτο κράτος στον κόσμο σε βαθμό στρατιωτικοποίησης. Είναι το μόνο κράτος στη Μέση Ανατολή που διαθέτει πυρηνικά όπλα -παράνομα, κρυφά και έξω από κάθε συνθήκη. Παρότι η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ έχει πάρει αποφάσεις σε βάρος του Ισραήλ, οι ΗΠΑ διατηρούν πάντα το βέτο τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας και έτσι το Ισραήλ έχει πράσινο φως για να συνεχίσει τις σφαγές. Από το 1948 ως σήμερα έχει πάρει 113 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια από τις ΗΠΑ, σχεδόν δυο δις κάθε χρόνο. 


Τρίτη 18 Μάη, Απεργιακή συγκέντρωση στη Ραμάλα

 

Οι αγώνες των Παλαιστίνιων

Αλλά σε όλο αυτό το σχέδιο υπάρχει ένα μόνιμο αγκάθι. Είναι η αντίσταση των Παλαιστινίων. Η πρώτη κορύφωση αυτού του ασταμάτητου αγώνα ήταν η Ιντιφάντα, η εξέγερση των Παλιστινίων που ξεκίνησε το 1987, συγκλόνισε όλο τον κόσμο και ανάγκασε το κράτος του Ισραήλ να συρθεί σε διαπραγματεύσεις. Αυτές οδήγησαν στη Συμφωνία του Όσλο το 1993 με τον Γιασέρ Αραφάτ στην ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης να νομιμοποιεί το κράτος του Ισραήλ θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα πετύχαινε να δημιουργήσει ένα παλαιστινιακό κράτος με βάση την Δυτικη Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Αλλά τα αποτελέσματα αυτού του συμβιβασμού ήταν η περαιτέρω αποθράσυνση του κράτους του Ισραήλ. 

Η Συμφωνία δεν έφερε ένα «βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος». 

Μετά το Όσλο, τα κατεχόμενα εδάφη χωρίστηκαν σε τρεις ζώνες, με διαφορετικούς βαθμούς ελέγχου. Σύμφωνα με την Διακήρυξη της Ουάσινγκτον (1995), η γη στα κατεχόμενα χωρίστηκε σε τρεις κατηγορίες, Α, Β και Γ. Η νεοσύστατη Παλαιστινιακή Αρχή θα είχε πλήρη έλεγχο μόνο στα εδάφη Α (λιγότερο από 5% της Δυτικής Όχθης και 60% της Λωρίδας της Γάζας. Ο έλεγχος στις περιοχές Β μοιράστηκε ενώ οι περιοχές Γ έμειναν αποκλειστικά κάτω από τον έλεγχο του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν δικαίωμα να έχουν δικό τους στρατό, μόνο αστυνομία. Ο Ισραηλινός στρατός είχε τη δυνατότητα να ελέγχει απόλυτα τα διεθνή σύνορα - και το σημαντικότερο να επεμβαίνει άλλοτε βομβαρδίζοντας και άλλοτε εισβάλλοντας κάθε φορά που οι Παλαιστίνοι προσπαθούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους είτε στην Γάζα είτε στην Δυτική Όχθη. Το Ισραήλ επέβαλε ότι μόνο εκείνο θα έχει τον έλεγχο των εισαγωγών και των εξαγωγών στα παλαιστινιακά εδάφη και θα έχει το μονοπώλιο βασικών αγαθών.

Μέσα στα επόμενα χρόνια το Ισραήλ καταπάτησε ασταμάτητα τη συμφωνία. Μόνο από το 1993 μέχρι το 2000, μέσα σε 7 χρόνια ο αριθμός των εποίκων στην Δυτική Όχθη διπλασιάστηκε από 100.000 σε 200.000 και από τότε αυξάνεται ραγδαία σε όλα τα εδάφη που διαμένουν Παλαιστίνιοι - όπως έδειξε και η έκρηξη οργής των τελευταίων ημερών ενάντια στις εξώσεις των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους για να μπουν Εβραίοι έποικοι στην Ανατολικη Ιερουσαλήμ .

Μέσα από αυτήν την διαδικασία εποικισμού και εθνικής εκκαθάρισης έχουμε φτάσει σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες και οι απόγονοί  τους να ανέρχονται σε περίπου 6 εκατομμύρια - χωρίς να τους επιτρέπεται να επιστρέψουν στη γη από την οποία εκδιώχθηκαν. Πάνω από 1,5 εκατομμύριο από αυτούς εξακολουθούν να ζουν σε καταυλισμούς προσφύγων, σε χτισμένες παραγκουπόλεις.

Αυτή η πολιτική οδήγησε στην έκρηξη της δεύτερης Ιντιφάντα το 2000 που στρίμωξε το Ισραήλ και οδήγησε στην αποχώρηση μερικών εκατοντάδων εποίκων και του στρατού από την Λωρίδα της Γάζας το 2005. Αλλά απο τότε 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν ο ένας πάνω στον άλλο σε μια περιοχή που η έκτασή της είναι περίπου το 1/8 της Αττικής. Περικυκλωμένοι από τον ισραηλινό στρατό που μέσα στην τελευταία εικοσαετία έχει επιτεθεί αλλεπάλληλες φορές για να επιβάλει την «τάξη» σε ένα πληθυσμό του οποίου ο αποκλεισμός απο αγαθά βασικής ανάγκης κάνει τη ζωή αφόρητη. Το 2006 η επικράτηση της Χαμάς στις κοινοβουλευτικές εκλογές στην Γάζα αντιμετωπίστηκε με επίθεση του ισραηλινού στρατού και στη συνέχεια οικονομικό αποκλεισμό της.


Άλλο Σιωνιστές, άλλο Εβραίοι

Στα τέλη του 19ου αιώνα γεννήθηκε το κίνημα του Σιωνισμού. Ήταν ένα αντιδραστικό κίνημα που προωθούσε την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους  στη γη της Παλαιστίνης. Ο «πατέρας» του Σιωνισμού, Χερτσλ υποστήριζε ότι η Παλαιστίνη ήταν «μια γη χωρίς λαό», και οι Εβραίοι «ένας λαός δίχως γη». Αυτό βέβαια ήταν ένα χυδαίο ψέμα. Η Παλαιστίνη ήταν μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Μέσης Ανατολής.

Ήταν αντιδραστικό κίνημα και για ένα ακόμη λόγο. Ο Σιωνισμός από την πρώτη στιγμή έθετε σαν στόχο να συνδεθεί με τον ιμπεριαλισμό, αρχικά τον βρετανικό στον έλεγχο του οποίου είχαν περάσει αυτές οι περιοχές, για να καταφέρει να φτιάξει το δικό του κράτος, «ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα», δηλαδή τους αραβικούς πληθυσμούς. Το 1917 η βρετανική κυβέρνηση μέσω του Λόρδου Μπάλφουρ ανακοίνωσε την στήριξή της σε αυτό το σχέδιο. Ο εποικισμός της Παλαιστίνης είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά μετά την διακήρυξη του Μπάλφουρ έγινε ολοένα και πιο γοργός. Το 1918 στην περιοχή υπήρχαν μισό εκατομμύριο Παλαιστίνιοι και 50.000 Εβραίοι έποικοι, ενώ τα νούμερα για το 1939 ήταν ένα εκατομμύριο και 443.000 αντίστοιχα.

Παρόλα αυτά, ο Σιωνισμός παρέμενε ένα περιθωριακό κίνημα μέσα στους κόλπους των Εβραίων. Οι πιο πολλοί ήταν ενεργοί στο σοσιαλιστικό κίνημα. Στην Πολωνία η εβραϊκή οργάνωση Μπουντ ήταν ενάντια στο Σιωνισμό, στην Ελλάδα η Φεντερασιόν κινητοποιούσε χιλιάδες Εβραίους εργάτες στη Θεσσαλονίκη και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία του ΣΕΚΕ. Μόνο ένα μικρό ποσοστό των Εβραίων, που ήθελε να ξεφύγει από τις αντισημιτικές διώξεις στις «πολιτισμένες» ευρωπαϊκές χώρες, διάλεγε να πάει στην Παλαιστίνη.

Αυτό που ενίσχυσε το Σιωνισμό μέσα στις εβραϊκές κοινότητες ήταν το Ολοκαύτωμα όταν πάνω από 6 εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν από τους Ναζί. Αλλά ακόμη και μετά το τέλος του Β’΄ΠΠ το σχέδιο ενός ισραηλινού κρατους στην Παλαιστίνη δεν θα μπορούσε να σταθεί αν δεν είχε υιοθετηθεί από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτό είναι το κλειδί για να καταλάβει κανείς τη φύση του κράτους του Ισραήλ σήμερα.


Ο δρόμος προς τη νίκη

1,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι που ζουν μέσα στα ισραηλινά σύνορα είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Για παράδειγμα, οι μισθοί τους είναι σχεδόν οι μισοί. Όποιος είναι Εβραίος, σε όποιο σημείο του κόσμου και αν γεννηθεί, μπορεί να γίνει πολίτης του κράτους του Ισραήλ.  Όμως, αν τύχει να έχεις Άραβες γονείς, είσαι άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας. Αυτή η επιλογή δεν αλλάζει όποιο κόμμα και να είναι στην κυβέρνηση. Έχει να κάνει με τον θεσμοθετημένο κρατικό ρατσισμό που υπάρχει από τη στιγμή της ίδρυσης του Ισραήλ. 

Η ισραηλινή κοινωνία αναπαράγει όλα αυτά τα τερατώδη χαρακτηριστικά. Η απόλυτη στρατιωτικοποίηση είναι βασικό χαρακτηριστικό. Στο Ισραήλ ισχύει η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άντρες δύο χρόνια και 8 μήνες και για τις γυναίκες δύο χρόνια, ενώ οι άντρες υποχρεώνονται να πάνε ξανά αν κληθούν στα πλαίσια των συχνών πολεμικών κρίσεων. Οι Άραβες πολίτες δεν συμμετέχουν στο στρατό. Και το 80% των κυβερνήσεων στελεχώνεται από πρώην και νυν αξιωματικούς. Κράτος και “κοινωνία πολιτών» στο Ισραήλ στηρίζονται στη διαιώνιση των προνομίων σε βάρος των αποκλεισμένων Παλαιστίνιων. Μέχρι σήμερα κανένα αραβικό κόμμα δεν έχει καταφέρει να συμμετέχει σε οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση. 

Η πραγματικότητα είναι ότι το ρατσιστικό κράτος-χωροφύλακας του Ισραήλ δεν μπορεί να αλλάξει, να μεταρρυθμιστεί από τα μέσα. Υπάρχει μήπως κάποια δυνατότητα να αλλάξει μέσα από τις «ειρηνευτικές διαδικασίες» της διεθνούς κοινότητας; Τα γεγονότα ξανά απαντάνε από μόνα τους. Οι συμφωνίες του Όσλο το 1993 το μόνο που κατάφεραν ήταν να χειροτερέψουν τη ζωή των Παλαιστινίων. 

Δεν υπάρχει λύση «δύο κρατών» όπως και οι ίδιοι οι ισραηλινοί αξιωματούχοι πλέον ανοιχτά ομολογούν. Το κράτος του Ισραήλ με την στήριξη των μεγάλων δυνάμεων έχει μετατρέψει την Παλαιστίνη σε μια διαρκή εμπόλεμη ζώνη και γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι το σύνθημα: «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη». 

Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη δεν στρέφεται εναντίον των Εβραίων αλλά εναντίον του  κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ. Στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στις ΗΠΑ, στην Βρετανία συμμετέχουν ολόκληρα κομμάτια των εβραϊκών κοινοτήτων που καταγγέλλουν το κράτος του Ισραήλ.

Αντίθετα κάνουν απίστευτη ζημιά στον ίδιο τον αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό όσοι προσπαθούν να ταυτίσουν την ιστορία και τους αγώνες της παγκόσμιας Εβραϊκής Κοινότητας με ένα τέτοιο κράτος, οι δράσεις του οποίου είναι προσβολή στη μήμη των εκατομμυρίων νεκρών του Ολοκαυτώματος. Κάνουν κακό όσοι επιτίθενται στην Αριστερά για αντισημτισμό, όταν είναι αυτή που έχει βρεθεί μπροστά στις μάχες σε ΗΠΑ και Ευρώπη ενάντια στην άνοδο των φασιστών και του ανοιχτού αντισημιτιμού που αυτοί επαναφέρουν. 

Ενώ αντίθετα το κράτος του Ισραήλ αναπτύσσει τις πιο κατάπτυστες συμμαχίες με αρνητές του Ολοκαυτώματος και υμνητές των Ναζί, με την πιο αντισημιτική κυβέρνηση της Ευρώπης, όπως αυτή του Όρμπαν. Όχι τυχαία, καθώς πάντα το σιωνιστικό σχέδιο χρειάζεται νέες φουρνιές εποίκων που θα εγκαταλείπουν τις χώρες στις οποίες ζουν για να έλθουν στο Ισραήλ.  

Την δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους δεν μπορούν να φέρουν ούτε τα αραβικά καθεστώτα που έχουν συμμετάσχει κατά καιρούς σε διάφορες «ειρηνευτικές» διαδικασίες». Τα περισσότερα από αυτά συνεργάζονται ανοιχτά όχι μόνο με τις ΗΠΑ αλλά και με το ίδιο το κράτος του Ισραήλ που τα τελευταία χρόνια έχει επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου για να χτίσει συμμαχίες μαζί τους κόντρα στον βασικό του ανταγωνιστή στην περιοχή, το Ιράν. Αλλά ακόμη και τα καθεστώτα που στα λόγια καταγγέλλουν χλιαρά τις πράξεις βίας του Ισραήλ στην πράξη δεν κάνουν τίποτε. Ενδιαφέρονται περισσότερο για τις ισορροπίες στην περιοχή και ιδιαίτερα μετά την Αραβική Άνοιξη και τον τρόμο που τους προκάλεσε, προτιμούν να χειραγωγούν τους αραβικούς λαούς χρησιμοποιώντας τους Παλαιστίνιους σαν αρνητικό παράδειγμα: «ή θα κάνουμε συμβιβασμούς με τον ιμπεριαλισμό ή θα καταντήσουμε σαν τους Παλαιστίνιους».

Ο δρόμος προς την απελευθέρωση των Παλαιστίνιωνν περνάει αναγκαστικά μέσα από την διάλυση του ρατσιστικού κράτους χωροφύλακα του Ισραήλ. Περνάει μέσα από την προοπτική της επανάστασης της εργατικής τάξης σε όλες τις αραβικές χώρες που μπορεί να τινάξει από πάνω τους όχι μόνο τους δικούς τους δυνάστες αλλά και το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ και τους διεθνείς προστάτες του. Δημιουργώντας στην θέση του ένα κράτος χωρίς απαρτχάιντ και ρατσισμό στο οποίο Άραβες και Εβραίοι να μπορούν να ζήσουν ειρηνικά μαζί απολαμβάνοντας ίσα δικαιώματα. 

Οι συγκλονιστικές επαναστάσεις της Αραβικής Άνοιξης αλλά και ο νέος κύκλος αγώνων που έχει ξεσπάσει σε μια σειρά από χώρες τα τελευταια χρόνια στην ευρύτερη περιοχή, είναι η απόδειξη ότι μια τέτοια προοπτική, παραμένει ανοιχτή, είναι ρεαλιστική. 

Αυτή η στρατηγική περνάει φυσικά  και μέσα από την Αριστερά και τα κινήματα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, στις χώρες που αποτελούν τα κατεξοχήν στηρίγματα του κράτους του Ισραήλ. Στηρίζουμε την παλαιστινιακή αντίσταση χωρίς «ναι μεν, αλλά». Απαιτούμε από τις δικές μας κυβερνήσεις να διακόψουν κάθε σχέση με το Ισραήλ. Βάζουμε ανοιχτά και ξεκάθαρα ότι το κράτος-τρομοκράτης πρέπει να διαλυθεί. Στο πλευρό των Παλαιστινίων μέχρι τη νίκη. 


Διαδικτυακή εκδήλωση

Συνδεθείτε στο zoom
Join Zoom Meeting  https://tinyurl.com/fr33palestine 
Meeting ID:  882 7947 0862  Passcode: 592177