Διεθνή
Ανοιχτή εκδήλωση ΣΕΚ: Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

18/5, Ραμάλα, Διαδήλωση την ημέρα της Γενικής Απεργίας. Φωτό: Nasser Nasser/AP Photo

Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη φουντώνει και μαζί του ξαναζωντανεύει η ανάγκη για συζήτηση για το ρόλο που αυτό μπορεί να παίξει. Από την πρώτη Ιντιφάντα έως και την Αραβική Άνοιξη, το αντιπολεμικό κίνημα και η Αριστερά στην Ελλάδα στάθηκαν πάντα αλληλέγγυα στους αγώνες των λαών της Μέσης Ανατολής. Σήμερα, μετά και την πικρή εμπειρία της συνεργασίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με το κράτος του Ισραήλ που έδωσε βήμα στην φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα, η συζήτηση για τις διεκδικήσεις του κινήματος αλληλεγγύης αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα διοργάνωσε την Κυριακή 23/5 διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα “Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Έξω ο ισραηλινός στρατός κατοχής – Καμιά συνεργασία με το κράτος τρομοκράτη”. Παρουσιάζουμε εδώ μέρος των ομιλιών και των παρεμβάσεων.

Νέα γενιά αγωνιστών

Αυτός που ανάγκασε τον Νετανιάχου να κάνει πίσω δεν ήταν ο αλ Σίσι, ούτε ο Δένδιας, ούτε ο Μπάιντεν. Όλοι αυτοί στήριζαν το Ισραήλ και το “δικαίωμα στην αυτοάμυνά” του. Αυτός που πέτυχε την υποχώρηση ήταν η δύναμη των απλών Παλαιστίνιων που εξεγέρθηκαν με πρωτόγνωρο τρόπο αλλάζοντας τα δεδομένα. 

Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν με την προσπάθεια εκκένωσης σπιτιών από τον ισραηλινό στρατό στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Συνάντησε όμως τεράστια αντίσταση σε όλες τις πόλεις όπου οι Παλαιστίνιοι ξεκίνησαν να αμύνονται ενάντια στις ακροδεξιές τρομοκρατικές συμμορίες και η εικόνα αναποδογύρισε. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, όχι μόνο στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τις πόλεις του Ισραήλ, αλλά και στη Δυτική Όχθη.  Συγχρόνως, οι μαχητές της Χαμάς στη Γάζα με τις ρουκέτες για πρώτη φορά υπερασπίζονταν όχι τη Γάζα αλλά την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για ένα μεγάλο προχώρημα. 

Όλες αυτές τις εξελίξεις τις είδαμε συμπυκνωμένες στην απεργία στις 18 Μάη. Για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του '30 υπήρξε μια γενική απεργία σε όλα τα εδάφη της ιστορικής Παλαιστίνης. Μια απεργία που εκτός από το οικονομικό είχε κυρίως πολιτικό αντίκτυπο. Έδωσε το μήνυμα ότι η αντίσταση είναι ενωμένη. 

Δυό μέρες μετά ήρθε η εκεχειρία. Αλλάζουν τα δεδομένα που θέλανε τον Νετανιάχου κυρίαρχο. Ο Νετανιάχου είχε τη στρατηγική των συμμαχιών στο εξωτερικό με τις αραβικές χώρες, όπως τα Εμιράτα και το Μπαχρέιν και τη συμμαχία στην οποία υπολόγιζε με τη Σαουδική Αραβία. Στο εσωτερικό υπήρχε το σχέδιο Κούσνερ, που ξεκίνησε επί προεδρίας Τραμπ, που σκόπευε, με ακόμα μεγαλύτερες επιθέσεις σε βάρος των Παλαιστινίων, να τους αποτελειώσει, μικραίνοντας κι άλλο τις παλαιστινιακές νησίδες στη Δυτική Όχθη και αποκλείοντας τη Γάζα. Ένα σχέδιο κυριαρχίας με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών και των ακροδεξιών στο εσωτερικό. 

Όλη αυτή την εικόνα όμως, την τινάζει στον αέρα μια νέα γενιά Παλαιστίνιων, απαλλαγμένη από τα βαρίδια της ήττας και των συμβιβασμών των προηγούμενων χρόνων, με πρωτόγνωρη ενότητα και αυτοπεποίθηση, κομμάτι της συνολικής ριζοσπαστικοποίησης που βλέπουμε και στις αραβικές χώρες. Αυτή αναγκάζει τους φίλους του Ισραήλ όπως ο χασάπης της Αιγύπτου, αλ Σίσι, να τρέχουν να μεσολαβούν. 

Τους αναγκάζει όμως και το τεράστιο κίνημα που είδαμε από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά και από τη Χιλή μέχρι το Πακιστάν. Ο ίδιος ο Μπάιντεν έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο την αντιπολίτευση των βουλευτριών που καταγγέλαν τον ρατσισμό του Τραμπ αλλά και το 54% μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα που δηλώνει αντίθετο με την φιλοισραηλινή πολιτική. Έχει να τα βάλει με το κίνημα Black Lives Matter που μετατρέπεται σε Palestinian Lives Matter. Παντού η αντίσταση στην Παλαιστίνη γεννάει ελπίδες και δίνει έμπνευση... 

Το πρόβλημα είναι η ίδια η φύση του κράτους του Ισραήλ. Η λύση είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού, κοσμικού κράτους όπου Παλαιστίνιοι και Εβραίοι θα μπορούν να ζουν μαζί, έχοντας τα ίδια δικαιώματα, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα της επιστροφής για τα 6 εκατομμύρια Παλαιστινίων προσφύγων. Αυτό σημαίνει διάλυση του κράτους-απαρτχάιντ. Οι αυταπάτες ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν δύο κράτη με βάση τα σύνορα του 1967 σπάνε στην πράξη τόσο από την ίδια την τακτική των εποικισμών του Ισραήλ όσο και από την αντίσταση των Παλαιστινίων που δεν θέλει να συμφιλιωθεί με το κράτος τρομοκράτη, ούτε και θέλει να αποδεχθεί τις συμφωνίες όπως αυτές του Όσλο.

Γιάννης Σηφακάκης, συντονιστικό ΚΕΕΡΦΑ

Το Ισραήλ σε κρίση

Μετά τις 6 Μάη, οπότε και ξεκίνησαν οι συγκρούσεις, τα πράγματα δεν είναι ίδια με πριν. Έχουμε να κάνουμε με μια ήττα όλου του υπολογισμού γύρω από το σχέδιο Κούσνερ. Η πολιτική Τραμπ δεν ήταν μία από τα ίδια. Πέταξε στα σκουπίδια όλες τις προηγούμενες συμφωνίες και έδωσε το πράσινο φως στο Ισραήλ να κάνει ότι θέλει. Αναγνώρισε την κυριαρχία του στα υψώματα του Γκολάν. Αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσά του. Ο Πομπέο, ως υπουργός άμυνας, είχε πει ότι οι εποικισμοί στην Δυτική Όχθη δεν θα θεωρούνται πλέον παράνομοι για τις ΗΠΑ.

Την ίδια στιγμή οι συμφωνίες με το Μπαχρέιν, τα Εμιράτα, με το Σουδάν και το Μαρόκο για την αναγνώριση του Ισραήλ έστειλαν το μήνυμα εγκατάλειψης των Παλαιστίνιων. Ήθελαν να δείξουν στους Παλαιστίνιους ότι δεν τους λογαριάζει κανένας και ότι πρέπει να σκύψουν το κεφάλι.

Αυτό το σχέδιο όμως δεν πέτυχε. Η παλαιστινιακή αντίσταση βγήκε δυναμωμένη. Απέτυχαν και τα σχέδια των σφαγέων της Αραβικής Άνοιξης που θεώρησαν πως αφού τελείωσαν με τις δικές τους επαναστάσεις έπρεπε να καθυποτάξουν τους Παλαιστίνιους για να εξαφανίσουν τον κίνδυνο. Ομως μέσα στο βαθύ σκοτάδι της σφαγής των επαναστάσεων, η Παλαιστινιακή αντίσταση στέλνει το μήνυμα πως τίποτα δεν τελείωσε. Δίνει δύναμη για τον κόσμο στο Λίβανο που παλεύει εδώ και δύο χρόνια μέσα σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης. Για τον κόσμο στο Ιράκ που μετά την ήττα της αμερικάνικης κατοχής ψάχνει πώς να πάρει τα πράγματα στα χέρια του. Στην Αλγερία που με την επανάστασή της έριξε τον Μπουτεφλίκα πριν από δύο χρόνια δεν ξεχνούν την Παλαιστίνη αλλά και στο Σουδάν που έριξε τον Μπασίρ και είδε το πιο σκληρό κομμάτι των δολοφονικών μηχανισμών του κράτους να αρπάζει την εξουσία με την άμεση στήριξη του Ισραήλ.

Κρίση ταυτότητας

Το Ισραήλ όμως περνά μια κρίση ταυτότητας. Το σχέδιο εκδίωξης και αντικατάστασής των ντόπιων δεν έχει πετύχει. Οι τελευταίες δύο εβδομάδες το ανέδειξαν πολύ ξεκάθαρα. Το Ισραήλ έκλεισε τα 70 του χρόνια και όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί το αποικιοκρατικό σχέδιο, επειδή οι Παλαιστίνιοι είναι εκεί και αντιστέκονται, αλλά έχουν καταφέρει και να μετατρέψουν τη σύγκρουση σε κέντρο της πολιτικής ζωής. Έτσι εξηγείται η πορεία προς τη δεξιά και την ακροδεξιά μέσα στο Ισραήλ. Κάποτε ο σιωνισμός είχε και αριστερές αναφορές. Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση, το 85% των Ισραηλινών δηλώνουν πλέον δεξιοί και ακροδεξιοί. Είμαστε πολύ μακριά από την εποχή που το Ισραήλ μπορούσε να λέει πως αντιπροσωπεύει την πρόοδο απέναντι στα αντιδραστικά καθεστώτα των αραβικών κρατών. Σήμερα, είναι πολιτικά ό,τι πιο σάπιο και ρατσιστικό υπάρχει. Οι χειρότερες ιδέες περί φυλετικής ανωτερότητας, μαζικής δολοφονίας αμάχων βρίσκονται στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης. Αυτό σήμαινε ο νόμος περί εθνικής ταυτότητας του Νετανιάχου και η κατάργηση των Αραβικών ως επίσημης γλώσσας.

Πρόκειται για βαθιά αποτυχία, η οποία εκφράστηκε και στο επίπεδο της προσπάθειας διάσπασης της αντίστασης. Διάσπαση αυτών που είναι μέσα και αυτών που είναι έξω από τα σύνορα του Ισραήλ, της Δυτικής Όχθης από τη Γάζα, της Ιερουσαλήμ από την υπόλοιπη Δυτική Όχθη με το τείχος, και τελευταίως, την ίδια τη διάσπαση της Δυτικής Όχθης σε μικρά κομματάκια που θυμίζουν τα Μπαντουστάν την Ν. Αφρικής. Οι Παλαιστίνιοι όμως σάρωσαν αυτήν την τακτική. Βγήκαν από το ποτάμι ως τη θάλασσα ενωμένοι.

Αυτή η κατάσταση δένει με τον διαρκή φόβο του Ισραήλ απέναντι σε μια νέα αραβική επανάσταση που μπορεί να το σαρώσει. Τα δις που στέλνουν οι ΗΠΑ κάθε χρόνο, τα πυρηνικά που έχει το Ισραήλ, δεν τα χρειάζεται για τους Παλαιστίνιους. Το Ισραήλ βρίσκεται εκεί για να διατηρεί τη σταθερότητα απέναντι στην προοπτική της επανάστασης και της ανατροπής σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Και συνεχώς αποδεικνύει πως δεν είναι ικανό να το πετύχει.

Το μήνυμα έρχεται και από τις ΗΠΑ όπου η ριζοσπαστικοποίηση της εβραϊκής νεολαίας δεν επιτρέπει στον σημερινό σιωνισμό να κερδίσει την στήριξη της. Πρέπει από την πλευρά μας να θυμόμαστε την κρίσιμη στιγμή μετά την επανάσταση στην Αίγυπτο, όταν το Ισραήλ είδε τον τρόμο με τα μάτια του, όταν ο κόσμος μπήκε μέσα στην ισραηλινή πρεσβεία και την ίδια στιγμή άνοιγε το σύνορο μεταξύ Αιγύπτου και Γάζας. Αυτή η μικρή χρονική στιγμή είναι η προοπτική για το μέλλον. Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης περνά μέσα από την επανάσταση στις χώρες τις Μέσης Ανατολής. 

Το δικό μας καθήκον να σταματήσουμε τις βρώμικες συμφωνίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη με το Ισραήλ λογοδοτεί σε ολόκληρο τον κόσμο στη Μέση Ανατολή που ψάχνει το δρόμο προς τη δημοκρατία και το πώς θα αλλάξει τη ζωή του. Το κράτος του Ισραήλ είναι ο βασικός κρατικός μηχανισμός που του στέκεται εμπόδιο. Έχουμε κάθε δίκιο να κάνουμε το παν για να τον διαλύσουμε.

Νίκος Λούντος, συγγραφέας του βιβλίου “Μέση Ανατολή” 

Μητσοτάκης-Νετανιάχου συνένοχοι!

Ο Δένδιας έσπευσε να καταδικάσει τις ρουκέτες της Χαμάς και να υπερασπιστεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ. Στην πραγματικότητα ευλόγησε τις δολοφονίες, τους τραυματισμους και την καταστροφή σπιτιών στη Γάζα. Πρόκειται για μια στάση που δεν είναι καθόλου φιλειρηνική, ό,τι και να λένε ο ίδιος και ο Μητσοτάκης. Είναι συνένοχοι στο έγκλημα που διαπράττεται.

Δεν έχουμε να κάνουμε όμως απλά με μια διπλωματική στήριξη των τελευταίων ημερών. Το κράτος του Ισραήλ έχει εξελιχθεί στον πιο βασικό σύμμαχο του ελληνικού καπιταλισμού εδώ και τριάντα χρόνια. Είναι μια πολυεπίπεδη στρατηγική συμμαχία. Στο στρατιωτικό επίπεδο, πρόσφατα υπογράφτηκε μια συμφωνία αξίας 1,5 δις για τη μεταφορά ισραηλινών αεροσκαφών στην Ελλάδα για την εκπαίδευση Ελλήνων πιλότων. Η πρώτη κοινή ελληνοϊσραηλινή στρατιωτική άσκηση ήταν το 1997. Από τότε σχεδόν κάθε χρονιά υπάρχουν κοινές ασκήσεις. Τον περασμένο μήνα, πριν ξεκινήσουν να σκοτώνουν Παλαιστίνιους, οι ισραηλινοί πιλότοι πετούσαν πάνω από την Αθήνα στην κοινή άσκηση που είχε οργανώσει η κυβέρνηση. Το 2007 υπήρξαν κοινές ασκήσεις, το 2010, όταν ο ισραηλινός στρατός έκανε επίθεση στον στολίσκο αλληλεγγύης στη Γάζα, γινόταν κοινή άσκηση που αναγκάστηκαν να τη διακόψουν λόγω της κατακραυγής. Το 2018, διοργάνωναν κοινές αεροπορικές ασκήσεις, “μεγάλης εμβέλειας”.

Συγχρόνως υπάρχει οικονομική συνεργασία. Στο σχέδιο για την υποτιθέμενη ανάκαμψη από την πανδημία που θα έρθει με τον τουρισμό, οι πρώτοι που θα έρχονταν ήταν οι Ισραηλινοί τουρίστες. Την ίδια στιγμή, οι Παλαιστίνιοι αν προσπαθήσουν να έρθουν, θα βρεθούν κρατούμενοι και κατηγρούμενοι σε ένα από τα στρατόπεδα της ΕΕ. Δεν είναι μόνο ο τουρισμός όμως. Ο ΣΕΒ κάνει συχνές επισκέψεις στο Ισραήλ. Πριν από δύο χρόνια η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και η ΣΤΑΣΥ ήταν έτοιμες να συμμετάσχουν σε διαγωνισμό για την κατασκευή γραμμής Τραμ στα κατεχόμενα της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Πριν από λίγες εβδομάδες προχώρησαν οι συζητήσεις μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ για τη δημιουργία του αγωγού East Med στο πλαίσιο του άξονα τους και με την Αίγυπτο που εμπεριέχει και την υπογραφή για τις ΑΟΖ το 2014. Διακήρυξαν τότε μονομερώς τις ΑΟΖ, αγνοώντας όχι μόνο την Τουρκία αλλά και τις υπόλοιπες αραβικές χώρες. Ο Δένδιας μπορεί να δηλώνει υποστηρικτής της λύσης των δύο κρατών, αλλά προφανώς δεν υπάρχει για αυτόν θέμα παλαιστινιακής ΑΟΖ.

Η εργατική τάξη στην Ελλάδα δεν έχει όμως τίποτα να κερδίσει από τις συμμαχίες με το κράτος δολοφόνο. Κερδισμένοι θα βγουν οι καπιταλιστές: οι πολυεθνικές του πετρελαίου, οι εφοπλιστές, οι κατασκευαστικές και οι εταιρείες όπλων. Ακόμα και σε ένα ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο, η εργατική τάξη δεν έχει κανένα συμφέρον να βρίσκεται το κράτος του Ισραήλ στο πλευρό της Ελλάδας. Ούτε και έχει να κερδίσει τίποτα από την ελληνική συμμετοχή στις κόντρες του Ισραήλ με το Ιράν. Είναι μια αντιδραστική και επικίνδυνη συμμαχία που νομιμοποιεί τις δολοφονίες του Ισραήλ και του αναγνωρίζει το ρόλο του χωροφύλακα σε ολόκληρη την περιοχή και εμπλέκει βαθύτερα την Ελλάδα στους ανταγωνισμούς.

Δεν πρόκειται για μια σημερινή συμμαχία. Αφορά τις κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου, του Σαμαρά, του ΣΥΡΙΖΑ, και φτάνει μέχρι το σήμερα. Θα πρέπει απέναντι σε αυτή τη διαχρονική συμμαχία θα πρέπει η Αριστερά να πάρει μια καθαρή θέση ότι είναι με τους Παλαιστίνιους και στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα, και να διεκδικήσει τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων και το κλείσιμο της πρεσβείας του Ισραήλ, την κατάργηση των συμφωνιών και τη διακοπή των κοινών ασκήσεων. Πρέπει να δώσουμε τη μάχη και μέσα στην Αριστερά. Παίρνουμε δύναμη από τον αγώνα τον Παλαιστινίων αλλά και από το τεράστιο κύμα συμπαράστασης σε όλο τον κόσμο.

Γιώργος Πίττας, δημοσιογράφος, Eργατική Aλληλεγγύη


 

Στοπ στην αντιδραστική συμμαχία

Στη συζήτηση διαβάστηκε χαιρετισμός του Γιασίν Αλαμπάντλα από την Παλαιστινιακή Νεολαία Ελλάδας που θύμισε τις κοινές μάχες “από την περίοδο της δεύτερης Ιντιφάντας, μαζί με την Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, μέχρι σήμερα με τους αγωνιστές της ΚΕΕΡΦΑ και όλους όσους στήριξαν τους Παλαιστίνιους ενάντια στην ελληνική κυβέρνηση που συνεργάζεται με τον Νετανιάχου” και εξέφρασε την εμπιστοσύνη του “στις δυνάμεις του παλαιστινιακού λαού που συνεχίζει να αντιστέκεται για 73 ολόκληρα χρόνια”.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Λατίφ Νταρουίς, από την Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος που τόνισε πως πρόκειται για μια ταξική μάχη και όχι εθνικιστική, πράγμα που το αποδεικνύει και η συμμαχία του Ισραήλ με τις αραβικές κυβερνήσεις ενώ μίλησε και για τον μύθο ότι η Παλαιστίνη ήταν μια γη χωρίς λαό. Ο Ντίνος Αγιομαμίτης από την Κύπρο μίλησε για τον υποκριτικό παραλληλισμό που υπήρχε στο παρελθόν μεταξύ Παλαιστινίων και Ελληνοκύπριων αλλά και για τον νέο “κοινό αγώνα” Κύπρου-Ισραήλ που σηματοδοτούν οι κοινές ασκήσεις, η μονομερής χάραξη των ΑΟΖ και η στήριξη της κυπριακής κυβέρνησης στις δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ. 

Ρατσιστική κυβέρνηση

Από την ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης, η Δήμητρα Κομνιανού μίλησε για τις τοπικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης αλλά και για την ανάγκη σύνδεσης αυτής της μάχης “ενάντια στη ρατσιστική πολιτική μιας κυβέρνησης που ζήλεψε τα τείχη που σήκωσε το Ισραήλ στην Παλαιστίνη”, αναφερόμενη και στην πρόσφατη ανέγερση τείχους γύρω από το στρατόπεδο προσφύγων στα Διαβατά αλλά και συνολικά στη μάχη για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να δοθούν χαρτιά, άσυλο και στέγη σε όλους. Στη συνέχεια το λόγο πήρε η Ζαννέτα Λυσικάτου, γιατρός, μέλος του Συλλόγου εργαζομένων νοσ. Άγιος Σάββας, η οποία μίλησε για την ανάγκη να διακοπεί η αντιδραστική συμμαχία και να δοθούν τα λεφτά των πολεμικών εξοπλισμών για την Υγεία και αναφέρθηκε στη συμμετοχή του σωματείου τόσο στις κινητοποιήσεις ενάντια στο νομοσχέδιο Χατζηδάκη όσο και στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. 

Στην ανάγκη να μην επιτρέψουμε να ταυτιστεί η μάχη ενάντια στο κράτος του Ισραήλ με τον αντισημιτισμό αναφέρθηκε ο Γιώργος Ράγκος καθώς ιστορικά η Αριστερά είναι αυτή που βρέθηκε πάντα στο πλευρό των Εβραίων, με πρώτο το παράδειγμα του ΕΛ.ΑΣ, σε αντίθεση με αυτούς που σήμερα είναι με το Ισραήλ, αλλά που παραδοσιακά προθυμοποιούνταν να παραδώσουν τους Εβραίους στους Ναζί. Τελευταίος πήρε το λόγο ο Πάνος Γκαργκάνας, διευθυντής της Εργατικής Αλληλεγγύης, που στάθηκε στο πόσο μεγάλη σημασία θα είχε για τον παλαιστινιακό αγώνα το να καταφέρουμε να ανατρέψουμε την πολιτική της συμμαχίας της Ελλάδας με το Ισραήλ, λόγω ακριβώς του “πόσο σημαντικός σύμμαχός του έχει φτάσει να είναι ο ελληνικός καπιταλισμός και το κράτος του”. “Με τις μειωμένες δυνατότητες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να παίζει τον παραδοσιακό του ρόλο, η διακοπή των κοινών ασκήσεων και των στρατιωτικών δεσμών με το Ισραήλ θα ήταν τρομερό πλήγμα” είπε, θυμίζοντας την τεράστια προσπάθεια που χρειάζεται να κάνουμε.