Διεθνή
Εκλογές στην Κύπρο: Σήμα κινδύνου για τη φασιστική απειλή

Διαδήλωση εκπαιδευτικών στη Λευκωσία

Οι εκλογές της περασμένης Κυριακής στη Κύπρο κατέγραψαν μια σημαντική ήττα της αριστεράς αφού το ΑΚΕΛ είχε τις μεγαλύτερες απώλειες σε σχέση με τις εκλογές του 2016. Έπεσε από το 25,67% στο 22,34% που είναι το χαμηλότερο ποσοστό που πήρε μετά το 1974 και εξασφάλισε 15 έδρες, μια λιγότερη από όσες είχε στην προηγούμενη Βουλη. Απώλειες κατέγραψε και το κυβερνητικό κόμμα, ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ), που έπεσε από το 30,68% στο 27,77% και πήρε 17 έδρες χάνοντας επίσης μια έδρα. Απώλειες είχε και το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ) που έπεσε από το 14,49% στο 11,29% διατηρώντας όμως τις 9 έδρες του.

Κερδισμένοι των εκλογών είναι το ναζιστικό ΕΛΑΜ, παρακλάδι της Χρυσής Αυγής στη Κύπρο, που διπλασίασε τα ποσοστά και τις έδρες του, ανεβαίνοντας από το 3.71% στο 6.78% και στις 4 έδρες, όπως και η Δημοκρατική Παράταξη (ΔΗΠΑ) που προέκυψε από διάσπαση του ΔΗΚΟ που πήρε 6,10% και 4 έδρες. Η ΕΔΕΚ είχε μια μικρή άνοδο από 6,18% στο 6,72% και πήρε 4 έδρες, ενώ στα ίδια επίπεδα κινήθηκαν οι Οικολόγοι με 4,41% αυξάνοντας ωστόσο τις έδρες τους από 2 σε 3.

Πολλοί χαρακτήρισαν απρόσμενα αυτά τα αποτελέσματα. Για όσους όμως παρακολουθούν από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων δεν αποτελεί καμιά έκπληξη, ούτε η άνοδος των ναζί, ούτε η πτώση του ΑΚΕΛ. Μπορεί να φαίνεται παράξενο όταν το κυβερνητικό κόμμα πέφτει πληρώνοντας το τίμημα της διακυβέρνησης Αναστασιάδη που όχι άδικα χαρακτηρίζεται η χειρότερη διακυβέρνηση από καταβολής της Κυπριακής Δημοκρατίας, να πέφτει και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ποια αντιπολίτευση;

Από το 2013 που η κυβέρνηση Αναστασιάδη επέβαλε το κούρεμα καταθέσεων, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τις περικοπές κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση της Δημόσιας Υγείας και Παιδείας δεν αντιμετώπισε καμιά ουσιαστική αντιπολίτευση. Αντίθετα διάφοροι αναλυτές χαρακτήριζαν σημαντική την κοινωνική συναίνεση που είχε ο Αναστασιάδης στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης. Αυτή η διαχείριση το μόνο που πέτυχε όμως ήταν να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο με τα χρυσά διαβατήρια που παραχωρούνταν σε διάφορους «επενδυτές» πολλοί από αυτούς με ύποπτο ιστορικό, το ΑΚΕΛ είχε το μερίδιο της συμμετοχής σε αυτό και της ευθύνης του. Ένας από τους πρωταγωνιστές του περίφημου βίντεο του Αλ Τζαζίρα που αποκάλυψε με τον πιο παραστατικό τρόπο αυτό το σκάνδαλο ήταν ο βουλευτής του ΑΚΕΛ στην Αμμόχωστο Τζιοβάνης. Δεν είναι τυχαίο που το ΑΚΕΛ στην Αμμόχωστο κατέγραψε τη μεγαλύτερη μείωση, πάνω απο 6 ποσοστιαίες μονάδες. 

Σε όλη αυτή την περίοδο, τα τελευταία 8 χρόνια δύσκολα θα έβρισκε κανείς κάτι για το οποίο το ΑΚΕΛ θα μπορούσε να πει ότι πρωτοστάτησε για να το πετύχει και να εξασφαλίσει τα συμφέροντα των εργαζομένων. Ακόμη και στις μεγάλες κινητοποιήσεις του τελευταίου χρόνου που είχαν έντονο αντικυβερνητικό χαρακτήρα συμμετείχε εκ των υστέρων και κάτω από την πίεση των πρωτοβουλιών που πήραν άλλα σχήματα και οργανώσεις της πέραν του ΑΚΕΛ Αριστεράς.

Στα σκάνδαλα της διαφθοράς και της διαπλοκής ουσιαστικά δεν ξεπέρασε ποτέ το επίπεδο της γκρίνιας η αντιπολίτευσή του. Η στήριξή του στις μεγάλες μάχες των εκπαιδευτικών, των νοσηλευτών των εργαζομένων στην ΑΗΚ και σε άλλους τομείς ήταν περισσότερο τυπική παρά ουσιαστική.

Ακόμη χειρότερα όταν στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε σαν εγκληματική οργάνωση και τα στελέχη της οδηγήθηκαν στη φυλακή δεν έκανε καμιά ουσιαστική προσπάθεια να οδηγηθούν σε δίκη και τα εδώ στελέχη του παραρτήματός της. Ουσιαστικά το άφησε στο απυρόβλητο, όπως και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης που μάλιστα οργάνωναν και κοινές εθνικιστικές εκδηλώσεις μαζί του. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η άνοδος του ΕΛΑΜ.

Ψήφος δυσαρέσκειας

Σίγουρα οι 24 χιλιάδες που ψήφισαν τους ναζί του ΕΛΑΜ είναι μια δυσάρεστη εξέλιξη. Δυσάρεστο και απογοητευτικό είναι και το γεγονός της μείωσης της δύναμης του ΑΚΕΛ. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου έριξε ψήφο δυσαρέσκειας προς την κυβέρνηση. Ο ΔΗΣΥ με το 27,7% είναι μόνος απέναντι σε ένα 72,3% που ψήφισε ενάντια στην κυβέρνηση και το κυβερνητικό κόμμα. Σίγουρα δεν είναι ενιαίο αυτό το κομμάτι αλλά είναι σίγουρο ότι θα είναι πολύ δύσκολο για το κυβερνητικό κόμμα να εξασφαλίζει τις συμμαχίες που χρειάζονται στη Βουλή για να εξασφαλίζει τις πλειοψηφίες που θα του επιτρέπουν να περνά τα κυβερνητικά νομοσχέδια. 

Γι’ αυτό και δεν πανηγυρίζει κανείς στην κυβερνητική παράταξη.

Ντίνος Αγιομαμίτης