Διεθνή
Ιταλία: Αντιφασιστική οργή

16/10, Αντιφασιστικό συλλαλητήριο των συνδικάτων στη Ρώμη

Μια ενωτική αντιφασιστική διαδήλωση το Σάββατο 16 Οκτώβρη στη Ρώμη ήταν η απάντηση στις προκλήσεις των φασιστών στην Ιταλία. Μια βδομάδα νωρίτερα, σε συγκέντρωση που είχε οργανωθεί ενάντια στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, οι φασίστες της Forza Nuova είχαν επιτεθεί στο κεντρικό κτίριο της εργατικής συνομοσπονδίας CGIL. Έσπασαν πόρτες και παράθυρα και κατέλαβαν το χώρο καταστρέφοντας, ενώ δήλωναν στεναχωρημένοι που επειδή ήταν Σάββατο δεν βρήκαν μέσα “συνδικαλιστές και κομμουνιστές για να χτυπήσουν”. 

Η επίθεση ήταν προσχεδιασμένη και σε ένα βαθμό ήθελε να αντιγράψει την επίθεση των οπαδών του Τραμπ στο Κογκρέσο στις 6 Γενάρη. Την ώρα της συγκέντρωσης, ο Ρομπέρτο Φιόρε της Forza Nuova προανήγγειλε πως “σήμερα θα πολιορκήσουμε τα γραφεία της CGIL”, καλώντας το πλήθος να κινηθεί προς τα εκεί. Επιθέσεις έγιναν και στο Παλάτσο Κίτζι, την έδρα του υπουργικού συμβουλίου, ούτε δυο χιλιόμετρα από τα γραφεία του συνδικάτου, αλλά εκεί η αστυνομία ήταν πιο “αποτελεσματική”.

Την αντιφασιστική διαδήλωση στήριξαν όλα τα μεγάλα συνδικάτα, η CGIL, η CISL και η UIL με συνθήματα “κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα. Ποτέ ξανά φασισμός”. Οι δυο ηγετίσκοι της Forza Nuova, ο Φιόρε και ο Καστελίνο συνελήφθησαν και είναι στη φυλακή. Μαζί τους συνελήφθη και ο Λουίτζι Αρονίκα, παλιό στέλεχος ένοπλης φασιστικής οργάνωσης, με πάνω από 30 δολοφονίες στην ιστορία της. Τα περί δράσης ενάντια στο πιστοποιητικό εμβολιασμού ήταν απλώς η δικαιολογία για να βγουν από τους υπονόμους όλα τα φασιστικά κατακάθια και να προσπαθήσουν να ανασυνταχθούν.

Στην αντιφασιστική διαδήλωση συμμετείχε 200 χιλιάδες κόσμος, σύμφωνα με τους διοργανωτές. Τοπικά συνδικάτα από όλη τη χώρα έστειλαν αντιπροσωπείες, οργανώσεις καλλιτεχνών και πρωτοβουλίες αντιφασιστικής μνήμης και δράσης. “Εμείς σταματήσαμε να μιλάμε με τους φασίστες στις 25 Απρίλη του 1945”, έγραφε ένα από τα κεντρικά πανό, αναφερόμενο στη μέρα που ο Μουσολίνι και οι συνεργάτες του εγκατέλειψαν το Μιλάνο για να πιαστούν τελικά και να κρεμαστούν ανάποδα από τους Παρτιζάνους εντός ολίγων ημερών. Μηνύματα συμπαράστασης έφτασαν και διαβάστηκαν στη συγκέντρωση της CGIL από συνδικάτα από ολόκληρο τον κόσμο. Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος και του Κινήματος των 5 Αστέρων συμμετείχαν στη διαδήλωση. Ο πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι αναγκάστηκε να επισκεφτεί την έδρα του συνδικάτου για να δηλώσει τη συμπαράστασή του.

Τραπεζίτες

Όσες όμως δηλώσεις πίστης στο Σύνταγμα και τη νομιμότητα να κάνει το ιταλικό κατεστημένο ξέρουν πολύ καλά ότι το τέρας του φασισμού το έχουν βγάλει οι ίδιοι από τον τάφο και το ταΐζουν εδώ και καιρό. Από τον Φλεβάρη, πρωθυπουργός είναι ο Ντράγκι, ο οποίος ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κέντρικής Τράπεζας από το 2011 ως το 2019, σχεδόν όλη την περίοδο των μνημονίων δηλαδή. Ο Ντράγκι είναι ένας ακόμη σε μια μεγάλη σειρά μη-εκλεγμένων πρωθυπουργών στην Ιταλία, ανάμεσα στους οποίους δεν είναι λίγοι οι πρώην τραπεζίτες. Η ανάγκη του ιταλικού καπιταλισμού για κάποιου είδους πολιτική σταθερότητα πίεσε σχεδόν όλα τα κόμματα να στηρίξουν την κυβέρνηση Ντράγκι: το Δημοκρατικό Κόμμα, την Αριστερά, την ακροδεξιά Λέγκα του Σαλβίνι που ορκιζόταν ενάντια στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και τελικά και το Κίνημα Πέντε Αστέρων που παρότι οι αντίπαλοί του το κατηγορούσαν για “λαϊκισμό”, δαμάστηκε.

Αυτές τις μέρες ολοκληρώνονται οι δημοτικές εκλογές στην Ιταλία και οι αναλυτές βιάζονται να ισχυριστούν ότι υπάρχει επιστροφή στην ομαλότητα. Το βασικό επιχείρημα είναι η εκλογική κατάρρευση των Πέντε Αστέρων και η επιστροφή ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων τους στο Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ) που οδήγησε και σε εκλογή μεγαλύτερου αριθμού δημάρχων από το ΔΚ. Επίσης πτώση έχει και η Λέγκα του Σαλβίνι. Το Κίνημα Πέντε Αστέρων πληρώνει την ενσωμάτωσή του στο σύστημα. Αναδείχθηκε σε εκλογική εναλλακτική και σε πρώτο κόμμα στις περασμένες εκλογές εκφράζοντας τη διάθεση ρήξης με όλο το πολιτικό σύστημα. Κατέληξε να κυβερνά με μεγαλύτερο σεβασμό στο σύστημα από τους αντιπάλους του.

Κάποιες δημοσκοπήσεις δίνουν πρώτο κόμμα (με περίπου 20%) τους πιο καθαρόαιμους ακροδεξιούς “Αδελφούς της Ιταλίας” της Τζόρτζια Μελόνι. Παρά τις διαφορές, η Μελόνι, ο Σαλβίνι και ο Μπερλουσκόνι στήριξαν από κοινού δημάρχους στις δημοτικές εκλογές. Στο πλάι αυτής της εξόρμησης της ακροδεξιάς βρίσκουν όλο το χώρο οργανώσεις σαν τη Forza Nuova και τα υπολείμματα της φασιστικής ένοπλης βίας της δεκαετίας του ‘70 και του ‘80 να κάνουν επιθέσεις σαν αυτές στην CGIL.

Αν αυτή είναι η “επιστροφή στην ομαλότητα”, οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις του περασμένου Σαββάτου θα αποδειχθούν μόνο η αρχή. Το εργατικό και το αντιρατσιστικό κίνημα στην Ιταλία δίνουν μαζικές μάχες εδώ και χρόνια ενάντια στα αφεντικά και τους φασίστες. Έχουν δεχθεί αλλεπάλληλα ξεπουλήματα από τις πολιτικές δυνάμεις που λένε πως στέκονται στο πλευρό τους και μετά ψάχνουν συμμαχίες για να σωθεί η σταθερότητα, η ανταγωνιστικότητα και το “ευρωπαϊκό μέλλον” του ιταλικού καπιταλισμού. Αυτό που λείπει είναι μια Αριστερά που να στηρίξει την αντεπίθεση του κινήματος απέναντι σε ένα σύστημα που κινείται στο σταυροδρόμι ανάμεσα στις τράπεζες και τους φασιστικούς υπονόμους.