Διεθνή
Γαλλία: Αντιφασιστικός συναγερμός

Κινητοποίηση των “Χωρίς Χαρτιά” στο Παρίσι το 2020

Την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου, στα προάστια του Παρισιού πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη έως τώρα προεκλογική συγκέντρωση για τις επόμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία που έχουν οριστεί για τον ερχόμενο Μάιο.

Εκεί βρέθηκαν 10.000 άτομα, ετοιμοπόλεμα για την προεκλογική εκστρατεία ενός γνήσιου φασίστα, του Ερίκ Ζεμούρ. Λίγες πληροφορίες αρκούν για να καταλάβει κανείς περί τίνος πρόκειται: στο όνομα της θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης», σύμφωνα με την οποία η Γαλλία και η Ευρώπη εξισλαμίζονται, υπερασπίζεται τη «επαναμετανάστευση», δηλαδή την απέλαση όλων των αλλοδαπών. Ζητά την απαγόρευση όλων των ονομάτων που δεν βρίσκονται στο ημερολόγιο των «χριστιανών αγίων», υποστηρίζει πως η θέση των γυναικών είναι στο σπίτι και υπερασπίζεται τη μνήμη του Πεταίν, προέδρου υπό το καθεστώς του Βισύ και συνεργάτη των Ναζί. Ο Ζεμούρ υποστηρίζεται ενεργά από τον γαλαξία όλων των νεοναζιστικών ομάδων που αποκτούν τόση αυτοπεποίθηση που έχουν αρχίσει να επιτίθενται με βία στις διαδηλώσεις της Αριστεράς.

Κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης -λιγότερο όμως από όσο αναμενόταν- συγκέντρωσης, μέλη του SOS Racisme που προσπάθησαν να σηκωθούν φορώντας αντιρατσιστικά μπλουζάκια ξυλοκοπήθηκαν άγρια μαζί με δημοσιογράφους. Ο Ζεμούρ, μόνιμος καλεσμένος εδώ και μήνες σε όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές, πιστώνεται πλέον με περισσότερο από 15% στις δημοσκοπήσεις, ενώ η Μαρίν Λεπέν, η οποία ουσιαστικά δεν διαφέρει πολιτικά από τον Ζεμούρ, φαίνεται να παίρνει 16%. Ο Πρόεδρος Μακρόν και η υποψήφια της παραδοσιακής δεξιάς Βαλερί Πεκρές νομιμοποιούν τις ακραία ρατσιστικές ομιλίες και φιλοδοξίες των Λεπέν και Ζεμούρ, προσπαθώντας να πλειοδοτήσουν στα θέματα της “γνήσιας γαλλικής ταυτότητας”, των πολιτικών κατά της μετανάστευσης και της ασφάλειας.

Μήπως λοιπόν αυτό σημαίνει ότι η Γαλλία γίνεται φασιστική; Η απάντηση είναι πως όχι. Αν ο φασισμός κερδίζει έδαφος δεν είναι επειδή λείπουν οι δυνάμεις που είναι ικανές να τον σταματήσουν. Είναι κυρίως επειδή η Αριστερά επαναλαμβάνει συνεχώς τα λάθη της δεκαετίας του 1930.

Οι δυνάμεις υπάρχουν: στη Μασσαλία, μια εβδομάδα πριν από τη συνάντησή του, ο Έρικ Ζέμουρ αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη πριν καλά καλά βγει από τον σταθμό κάτω από την πίεση των διαδηλωτών που είχαν μαζευτεί εκεί μέσα από καλέσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι μαγαζάτορες είχαν κατεβάσει ρολά και δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει την προγραμματισμένη του περιοδεία. Στις 5 Δεκεμβρίου, σκόπευε αρχικά να πραγματοποιήσει τη συγκέντρωσή του μέσα στο Παρίσι, αλλά αναγκάστηκε να τη μεταφέρει στα προάστια λόγω των προγραμματισμένων διαδηλώσεων.

Το ότι μπόρεσε παρόλα αυτά να πραγματοποιήσει αυτή τη φιέστα, οφείλεται στις διαιρέσεις και τις αδυναμίες της Αριστεράς. Ο Ζαν Λικ Μελανσόν, οργάνωνε την ίδια ώρα τη δική του προεκλογική συγκέντρωση,  με την λογική ότι το κύριο ζήτημα είναι να οικοδομήσουμε μια πιο θελκτική εναλλακτική. Ένα άλλο τμήμα της Αριστεράς θεωρεί ότι το να παλεύεις ενάντια στους φασίστες και τους ρατσιστές τους διαφημίζει!

Όμως οι δυνάμεις υπάρχουν: με πρωτοβουλία της Πορείας Αλληλεγγύης και των συλλογικοτήτων των Χωρίς Χαρτιά, ξεκινά αυτό το Σάββατο 18 Δεκεμβρίου μια εκστρατεία με διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, κατά του ρατσισμού και για αλληλεγγύη. Υποστηρίζεται ήδη από 275 τοπικούς και εθνικούς φορείς και βάζει στόχο να πραγματοποιήσει μια εθνική διαδήλωση τον Μάρτιο με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού.

Όπως παντού, η κατάσταση στη Γαλλία είναι όλο και πιο πολωμένη. Το Κέντρο προσφέρει όλο και λιγότερες λύσεις και τα πράγματα θα επιταχυνθούν και θα πολωθούν. Περισσότερο από ποτέ, η ενότητα της τάξης μας είναι ένα πολιτικό ζήτημα. Ενάντια στον ρατσισμό, ενάντια στον φασισμό, δεν πρέπει πλέον να κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Η απάντηση μας πρέπει να είναι ενωτική: ταξική αλληλεγγύη! Δεν θα περάσουν!

Ντενί Γκοντάρ, συντονιστική επιτροπή της “Πορείας Αλληλεγγύης”