Διεθνή
STOP στις κόντρες Ελλάδας-Τουρκίας

Η ελληνική ψυχροπολεμική προπαγάνδα έχει βρει ένα καινούργιο «όπλο», τις μέρες αυτές που η Ρωσία και το ΝΑΤΟ συγκρούονται στο έδαφος της Ουκρανίας: την ταύτιση του Βλαντιμίρ Πούτιν με τον Ταγίπ Ερντογάν. Του «Νέου Τσάρου» με τον «Νέο Σουλτάνο». 

«Στην Τουρκία υπάρχει ένα αυταρχικό καθεστώς όπως και στη Ρωσία», έλεγε πριν από λίγες μέρες σε μια τηλεοπτική συνέντευξη στον ΣΚΑΪ ο Άγγελος Συρίγος, ο υφυπουργός Παιδείας του Μητσοτάκη. «Ο Πούτιν λυπάται για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ερντογάν λυπάται για τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Πούτιν θέλει να διορθώσει το ιστορικό λάθος του Λένιν. Ο Ερντογάν ονειρεύεται να διορθώσει το ιστορικό λάθος του Κεμάλ. Ο Πούτιν θέλει αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας. Ο Ερντογάν θέλει αποστρατιωτικοποίηση των νησιών».

Στο ίδιο μοτίβο, το μοτίβο της ταύτισης της «επιτιθέμενης Ρωσίας» με την Τουρκία και της «αμυνόμενης Ουκρανίας» με την Ελλάδα, κινήθηκε στο υπουργικό συμβούλιο της περασμένης Τετάρτης, 2/3 και ο ίδιος ο Μητσοτάκης: «Είμαστε στο ανατολικό σύνορο της Ευρώπης, γνωρίζοντας πολύ καλά τι συμβαίνει πέρα από αυτό… Ας μην ξεχνάμε ότι ο αναθεωρητισμός συνεχίζει να πληγώνει την Κύπρο αλλά καραδοκεί και στη γειτονιά μας».

Από τον Μητσοτάκη και τον Συρίγο η σκυτάλη της αντιτουρκικής υστερίας πέρασε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. «Η αμφισβήτηση αλλά και η αλλαγή συνόρων στην Ευρώπη και η χρήση βίας για την επιβολή τετελεσμένων (Κριμαία, Λουγκάνσκ, Ντονέτσκ) ευλόγως προκαλεί τεράστια ανησυχία στην Αθήνα, καθώς ανοίγει ένα παράθυρο αναθεωρητισμού», γράφει ο Βασίλης Νέδος στην Καθημερινή. «Με την κίνησή της η Ρωσία αμφισβητεί το μεταψυχροπολεμικό στάτους κβο στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά μπορεί να παρέχει και επιχειρήματα προς όσους αισθάνονται ότι η χώρα τους έχει αδικηθεί από την Ιστορία. Και ο κ. Ερντογάν είναι ένας από αυτούς…» 

Υπάρχει μια πραγματική ομοιότητα ανάμεσα στην ελληνοτουρκική διαμάχη και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αλλά αυτή η ομοιότητα δεν έχει καμιά σχέση με τις θεωρίες περί «αναθεωρητισμού» του Μητσοτάκη και της Καθημερινής. Και στις δυο αντιπαραθέσεις οι ρόλοι του «καλού» και του «κακού», του «αμυνόμενου» και  του «επιτιθέμενου» δεν είναι διακριτοί. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ανάμεσα στις δυο μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του πλανήτη, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία –με την κάθε μια από αυτές να είναι πλαισιωμένη από μια σειρά από «φίλες» και «συμμαχικές» χώρες. Ο ψυχρός πόλεμος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία είναι το αποτέλεσμα ενός μακροχρόνιου ανταγωνισμού ανάμεσα σε δυο τοπικές δυνάμεις, σε δυο «υποϊμπεριαλισμούς» που ερίζουν μεταξύ τους για την πρωτοκαθεδρία και τον έλεγχο της γειτονιάς τους. Με άλλα λόγια είναι και οι δυο -ο θερμός πόλεμος ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία και ο ψυχρός πόλεμος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία- «άδικοι πόλεμοι», ανταγωνισμοί για τα συμφέροντα των πλούσιων και των ισχυρών στους οποίους οι εργατικές τάξεις και οι φτωχοί δεν έχουν κανένα λόγο να  υποστηρίξουν την «δική τους πατρίδα». 

Αντιμαχόμενες πλευρές

Τυπικά τον πόλεμο στην Ουκρανία τον ξεκίνησε ο Πούτιν. Στην πραγματικότητα, όμως, τον «έχτισαν» λιθαράκι-λιθαράκι χρόνια τώρα και οι δυο αντιμαχόμενες πλευρές –η Δύση (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ) και η Ρωσία. Είναι το προϊόν μιας κλιμακούμενης αντιπαράθεσης με την πρωτοβουλία και των δυο πλευρών που ξεκινάει το 2008 με την ανακοίνωση της πρόθεσης του ΝΑΤΟ να επεκταθεί στην Ουκρανία, οξύνεται το 2014 με την ρωσική κατάληψη της χερσονήσου της Κριμαίας και κορυφώνεται με την άρνηση, στην πράξη, της κυβέρνησης του Ζελένσκι να τηρήσει την «συμφωνία του Μινσκ», την συμφωνία που είχαν υπογράψει η Ρωσία και η Ουκρανία το 2015.  

Το ίδιο συμβαίνει -σε τοπική κλίμακα- με την Ελλάδα και την Τουρκία. Την Κύπρο δεν την «πληγώνει ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας». Η τουρκική εισβολή του 1974 δεν ήταν αποτέλεσμα του «τουρκικού επεκτατισμού». Ήταν προϊόν μιας διαμάχης οι ρίζες της οποίας φτάνουν πίσω στη δεκαετία του 1950 και των αγώνων ενάντια στη μέχρι τότε βρετανική κυριαρχία του νησιού. 

Αντί να στηρίξουν τους κοινούς αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων ενάντια στους Βρετανούς οι «μητέρες πατρίδες» δολοπλοκούσαν και έσπερναν το εθνικό μίσος και τη διχόνοια με στόχο να βρεθούν σε καλύτερη θέση στην μεταβρετανική εποχή. Η Ελλάδα δεν δίστασε να στείλει τη δεκαετία του 1950 τον Γεώργιο Γρίβα, τον αρχηγό της φιλοναζιστικής κατοχικής οργάνωσης «Χ» στην Κύπρο να σκορπίσει τον τρόμο και τον θάνατο στις τουρκοκυπριακές γειτονιές. Το 1967 οι παραστρατιωτικές ελληνικές δυνάμεις έπνιξαν στο αίμα δυο τουρκοκυπριακά χωριά, την Κοφινού και τον Άγιο Θεόδωρο. Το ελληνικό κράτος τίμησε τον Γρίβα για τις υπηρεσίες του αυτές «προς το έθνος» με τον «βαθμό του στρατηγού».

Η Ελλάδα εγκαλεί συνεχώς την Τουρκία για τις «παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου». Αλλά η επίσημη ιστορία εκθειάζει αντί να κατακρίνει τον Γεώργιο Παπανδρέου για την μυστική και παράνομη αποστολή της Ελληνικής Μεραρχίας («8.500 στρατιώτες, 3 συντάγματα πεζικού, 2 μοίρες καταδρομών και 2 ίλες αρμάτων») το 1965 στην Κύπρο. Και φροντίζει να ξεχνάει ότι λίγες ημέρες πριν από την τουρκική εισβολή του 1974, ο Νίκος Σαμψών, ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Γρίβα, οργάνωσε με τη βοήθεια της χούντας της Ελλάδας, πραξικόπημα στην Κύπρο, ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση του Μακάριου και έθεσε ξανά το ζήτημα της «ένωσης».

Η ψυχροπολεμική προπαγάνδα για τους «νέους Τσάρους» και τους «νέους Σουλτάνους» έχει έναν απλό στόχο: να φιμώσει τη φωνή της λογικής που λέει «όχι στον πόλεμο», «όχι στην κλιμάκωση», «όχι στις κυρώσεις». Ο κύριος εχθρός είναι στην ίδια μας τη χώρα, έλεγε πριν από έναν περίπου αιώνα ο Καρλ Λίμπκνεχτ, ο διάσημος Γερμανός αντιμιλιταριστής που είχε τολμήσει να καταψηφίσει στις παραμονές του Α’ ΠΠ τις στρατιωτικές δαπάνες στο γερμανικό κοινοβούλιο. 

Τις συντάξεις δεν τις έχει κόψει ο Πούτιν. Τη διάλυση των νοσοκομείων δεν την έχει αποφασίσει ο Ερντογάν. Την Ακρόπολη δεν την τσιμέντωσε ο Λαβρόφ. Τους μπάτσους στα πανεπιστήμια δεν τους έφερε ο Τσαβούσογλου. Είναι βαθιά γελασμένοι αν πιστεύουν ότι ανεμίζοντας τη σημαία του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μας κάνουν να ξεχάσουμε. Δεν ξεχνάμε.