Διεθνή
Λιβύη: “Nα πάνε όλοι σπίτι τους”

Διαδήλωση στη Λιβύη. Φωτό: Reuters

Καθώς οι αντιμαχόμενες πτέρυγες της άρχουσας τάξης στη Λιβύη συνεχίζουν ασταμάτητα να απειλούν με κλιμάκωση της βίας, κόσμος σε πολλά σημεία της χώρας βγήκε μαζικά στους δρόμους την περασμένη Παρασκευή και απαίτησε να πάνε σπίτια τους όλοι. Οι κινητοποιήσεις είχαν ξεκινήσει από καιρό, ενώ το τελευταίο διάστημα γίνονταν και απεργίες σε διάφορα σημεία. Όμως την Παρασκευή η οργή έφτασε στο αποκορύφωμά της και το πλήθος εισέβαλε στο κοινοβούλιο του Τομπρούκ βάζοντας φωτιά. Την ίδια στιγμή άλλοι διαδηλωτές σε διαφορετικές πόλεις εισέβαλλαν σε δημόσια κτήρια και τα έκαναν γυαλιά καρφιά.

Ο ΟΗΕ, οι διεθνείς οργανισμοί, οι διάφοροι πολέμαρχοι της χώρας και οι πολιτικοί “θεσμοί” που χρησιμοποιούν για βιτρίνα έτρεξαν να καταδικάσουν τον κόσμο και να πουν ότι είναι απαράδεκτη η βία. Στην πραγματικότητα, στη διάρκεια των διαδηλώσεων δεν αναφέρθηκε ούτε ένας τραυματισμός. Οι ίδιοι που τώρα καταγγέλλουν τη βία ήταν αυτοί που οργάνωσαν αντίπαλους στρατούς και ματοκύλισαν τη χώρα για χρόνια μέχρι που πέρσι έφτασαν σε έναν συμβιβασμό, όταν πήραν εγγυήσεις από τους διεθνείς τους προστάτες.

Οι οργανώσεις που κάλεσαν τον κόσμο στο δρόμο και οργάνωσαν τις κινητοποιήσεις λένε πως η Παρασκευή ήταν μόνο η αρχή. Κάνουν καινούργιο κάλεσμα να στηθούν κατασκηνώσεις στις πλατείες όλης της χώρας, να οργανωθεί πολιτική ανυπακοή προς όλους τους θεσμούς μέχρι να βγουν δημόσια οι πολιτικοί εκπρόσωποι, να δηλώσουν την παραίτησή τους και να γίνουν εκλογές. Η απάντηση των “θεσμών” μέχρι στιγμής ήταν να βγάλουν τα στρατιωτικά οχήματα για να προστατεύσουν τα κυβερνητικά κτήρια από τους “βανδαλισμούς”.

Οι διαδηλώσεις είχαν πολιτικό χαρακτήρα αλλά κάποια από τα βασικά αιτήματα είχαν να κάνουν με την επιβίωση, ανάμεσα τους το στοιχειώδες: “Θέλουμε φως στα σπίτια μας”. Ο κόσμος στη Λιβύη ξέρει ότι ζει πάνω στα μεγαλύτερα γνωστά κοιτάσματα πετρελαίου ολόκληρης της Αφρικής, αλλά μέσα σε συνθήκες αφόρητης ζέστης ζει με διακοπές ρεύματος 12-18 ωρών κάθε μέρα, γιατί “δεν υπάρχουν αρκετά καύσιμα”. Αν και επίσημα η τιμή κατανάλωσης καυσίμων στη Λιβύη είναι απίστευτα χαμηλή, ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα απαραίτητα, γιατί τα καύσιμα δεσμεύονται γρήγορα για τις διεθνείς αγορές που πλέον αγκομαχούν ακόμη περισσότερο λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Διαδηλώσεις

Εκτιμάται ότι στην Τρίπολη, η διαδήλωση ήταν η μεγαλύτερη εδώ και χρόνια, αλλά οι διαδηλώσεις απλώνονταν γεωγραφικά από τη Βεγγάζη ως τη Μισράτα, ενώ επιθέσεις σε κυβερνητικά κτήρια έγιναν σε απομακρυσμένα σημεία από τη Σαμπχά ως το Κασρ Καραμπούλι. Σε κάποιες από τις διαδηλώσεις ήταν ορατή η παρουσία της πράσινης σημαίας όσων νοσταλγούν το καθεστώς του Καντάφι που ανατράπηκε από την επανάσταση το 2011. Όμως δίπλα δίπλα φαίνεται και η σημαία που επιβλήθηκε μετά την ανατροπή του Καντάφι. Και σε γεωγραφικό και σε πολιτικό επίπεδο φαίνεται ότι οι διαδηλώσεις δεν ακολούθησαν τους διαχωρισμούς του εμφύλιου και των πολέμαρχων, αλλά έδειξαν το δρόμο για να τους ξεπεράσουν.

Πέρσι, για ακόμη μια φορά οι διεθνείς οργανισμοί πανηγύρισαν ότι “έλυσαν” το πρόβλημα της Λιβύης. ΟΙ δύο αντίπαλες κυβερνήσεις που είχαν σχηματιστεί σε διαφορετικά σημεία της χώρας υποτίθεται πως τα είχαν βρει, αποδέχθηκαν μια κοινή μεταβατική ηγεσία και πήγαιναν για εκλογές, οι οποίες θα γίνονταν το Δεκέμβρη του 2021. Τελικά όμως οι εκλογές ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή και έτσι ξαναπροέκυψαν δυο κυβερνήσεις, αφού το λεγόμενο “Κοινοβούλιο του Τομπρούκ” σταμάτησε να αναγνωρίζει την κυβέρνηση του Αμπντουλχαμίντ αλ-Ντμπέιμπα και όρισε πρωθυπουργό τον Φάτχι Μπασάγα. Ο Ντμπέιμπα φυσικά δεν δέχθηκε την απόφαση και ξανάρχισε νέος γύρος διαπραγματεύσεων στη Γενεύη ανάμεσα στις δυο πλευρές. Οι διεθνείς οργανισμοί έχουν ξεφτιλιστεί περισσότερο και από τους ίδους τους πολέμαρχους. Το μόνο που τους ένοιαζε από την αρχή ήταν πώς θα εξασφαλίσουν ότι θα πάρουν μπρος οι πετρελαιοπηγές και πώς η Λιβύη θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο του τείχους απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες που έρχονται από την υποσαχάρια Αφρική.

Την ώρα που οι από πάνω συζητάνε στα σαλόνια που τους στήνουν οι ιμπεριαλιστές, ο κόσμος πεινάει και μένει χωρίς ρεύμα. Ο Ακίλα Σάλεχ, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου έχει το θράσος να καταγγέλλει “σαμποτάζ” από πλευράς των διαδηλωτών. Ο Σάλεχ ήταν αυτός που στήριξε το πραξικόπημα του Χάφταρ που επιχείρησε να γίνει δικτάτορας της Λιβύης και πολιόρκησε την Τρίπολη, σε συνεργασία με τις χώρες του Κόλπου και στη συνέχεια με τη στήριξη και της ελληνικής κυβέρνησης που αγκάλιασε τον Χάφταρ και τον Σάλεχ σαν αντίβαρο στις παρεμβάσεις της Τουρκίας. Τώρα, ο φίλος του Μητσοτάκη, Χάφταρ, παλιός πράκτορας της CIA εκτός των άλλων, βρίσκεται στο στόχαστρο ακόμη και της αμερικάνικης δικαιοσύνης, στην οποία έχουν καταφύγει οικογένειες των θυμάτων του που διεκδικούν δέσμευση στις βίλες και την υπόλοιπη περιουσία που έχει στις ΗΠΑ.

Ένα από τα πανό των διαδηλωτών της περασμένης Παρασκευής έγραφε “Έξω όλοι οι ξένοι και μισθοφορικοί στρατοί από την Ανατολή, τη Δύση και το Νότο της χώρας μας”. Αυτές οι φωνές που διεκδικούν φαγητό, ρεύμα και δημοκρατία είναι που πρέπει να ακουστούν πολύ πιο δυνατά αν δεν θέλουμε να ξανακουστούν οι οβίδες.