Διεθνή
Nορβηγία: Πανικός στην ΕΕ από την απεργία σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο

Πλατφόρμες εξόρυξης στην Νορβηγία. Φωτό: R. Jensen

Η κυβέρνηση των Εργατικών στη Νορβηγία χρησιμοποίησε τον πόλεμο στην Ουκρανία ως δικαιολογία για να απαγορεύσει την απεργία διαρκείας των εργαζομένων στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Η απεργία ξεκίνησε την Τρίτη της περασμένης βδομάδας σε τρεις πλατφόρμες εξόρυξης με αίτημα αυξήσεις στους μισθούς και αναμενόνταν να συνεχιστεί την Τετάρτη σε άλλες τέσσερις κλιμακώνοντας μέχρι το Σάββατο 9 Ιουλίου.  

Η υπουργός Εργασίας Πέρσεν απαγόρεψε την απεργία του συνδικάτου Ledere χρησιμοποιώντας ένα νόμο που αναγκάζει το συνδικάτο να συμμετέχει σε ένα «συμβούλιο υποχρεωτικών μισθών». Πρόκειται για υποχρεωτική διαιτησία εκ μέρους του κράτους που αναγκάζει τους εργάτες να αποδεχθούν την μισθολογική πρόταση που αυτό επιβάλει. Οι εργάτες του συνδικάτου Ledere που κάλεσε την απεργία είχαν απορρίψει με ποσοστά 60% την σύμβαση που έφερε η ηγεσία τους μετά τη συνάντηση με τα αφεντικά και παρά το ότι αυτή είχε γίνει αποδεκτή από τις ηγεσίες άλλων συνδικάτων της ενέργειας. 

Ο Ελτζ Ράιγκβιγκ, ερευνητής στη νορβηγική βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου που εξάγει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, δήλωσε στο Socialist Worker ότι το συνδικάτο Ledere «αναγκάστηκε να πάει σε απεργία από τα μέλη του. Στις φετινές διαπραγματεύσεις για τους μισθούς, οι εταιρείες πετρελαίου κατέληξαν σε μια συμφωνία που υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των δύο μεγάλων συνδικάτων με  ποσοστό 60% προς 40%. Στο Ledere το ποσοστό ήταν αντίστροφο».

Η υπουργός ισχυρίστηκε ότι «δεν είχε άλλη επιλογή από το να παρέμβει» επειδή η απεργία θα έχει «μεγάλες κοινωνικές συνέπειες για ολόκληρη την Ευρώπη» καθώς «μια κλιμάκωση της απεργίας θα μπορούσε να σταματήσει πάνω από το μισό των νορβηγικών εξαγωγών φυσικού αερίου, με μεγάλες συνέπειες δεδομένης της ενεργειακής κρίσης και του πολέμου στην Ουκρανία». 

«Με αυτήν την απόφαση το κράτος προστατεύει τα συμφέροντά του και όχι τα συμφέροντα της εργατικής τάξης» δήλωσε στην εφημερίδα Socialist Worker μια νορβηγίδα συνδικαλίστρια, στέλεχος του Κόκκινου Κόμματος. «Μια μέρα απεργίας κόστισε στη Νορβηγία περίπου 1,8 δισεκατομμύρια κορώνες. Βλέπουμε μια ολοένα και πιο επιθετική πλευρά των εργοδοτών και χρησιμοποιούν την κυβέρνηση για να πλήξουν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Είμαι νοσοκόμα και κάθε φορά που το σωματείο μου προσπαθεί να απεργήσει, η κυβέρνηση προσπαθεί να το σταματήσει. Ο νόμος επιτρέπει στο κράτος να αναγκάζει τους εργαζόμενους να επιστρέψουν στην εργασία τους εάν η δράση τους απειλεί την υγεία και την ασφάλεια ή έχει άλλες σοβαρές επιβλαβείς επιπτώσεις στην κοινωνία».

Δικαίωμα στην απεργία

«Το κράτος αισθάνεται ελεύθερο να απαγορεύει το δικαίωμα στην απεργία για ζητήματα “ασφαλείας” μόνο που σε αυτήν την περίπτωση δεν υπήρχε καν τέτοιο θέμα» λέει ο Περ Γκούναν, μεταλλωρύχος συνδικαλιστής. «Το θέμα ήταν οι οικονομικές συνέπειες, αλλά αυτός δεν είναι ο λόγος που κάνει κάποιος απεργία; Είμαστε στο ξεκίνημα μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και οι επιθέσεις στα συνδικάτα θα ενταθούν. Πρέπει να απαιτήσουμε το δικαίωμά μας στην απεργία κόντρα στους νόμους που την απαγορεύουν. Στο παρελθόν τα συνδικάτα στο πετρέλαιο έχουν αψηφήσει τις απαγορεύσεις και έχουν απεργήσει. Να προσθέσω εδώ ότι η απεργία των πιλότων στις Σκανδιναβικές Αερογραμμές, η οποία ξεκίνησε τη Δευτέρα, διαμορφώνεται σε μια τιτάνια μάχη με τα αφεντικά - και κερδίζει ευρεία υποστήριξη».

Η απεργία στις πλατφόρμες εξόρυξης στη Νορβηγία, παρά το πρόωρο τέλος της, αποτελεί παράδειγμα για το πώς μια οργανωμένη δυνάμη εργατών μπορεί, σταματώντας την παραγωγή, να δημιουργήσει πρόβλημα σε πολυεθνικές και κυβερνήσεις. Η προοπτική να κοπούν οι εξαγωγές φυσικού αερίου από τη Νορβηγία προς τις άλλες χώρες της ΕΕ προκάλεσε πανικό στις Βρυξέλλες που πίεσαν την νορβηγική κυβέρνηση να απαγορέψει την απεργία.

Είναι επίσης ένα άλλο σημάδι του απεργιακού άνεμου που έχει αρχίσει να φυσάει τους τελευταίους μήνες από κλάδο σε κλάδο και χώρα σε χώρα με ένα κοινό αίτημα, αυξήσεις στους μισθούς κόντρα στην ακρίβεια. Απεργίες που έχουν τεράστια σημασία - πόσο μάλλον όταν γίνονται στις εταιρείες ενέργειας που κερδοσκοπούν πάνω στην ενεργειακή κρίση. Αλλά είναι και μια προειδοποίηση για το πώς τα κράτη θα προσπαθήσουν να ανακόψουν τη δράση των εργαζομένων με απαγορεύσεις μέσω της επίκλησης ενός ψεύτικου «εθνικού συμφέροντος» σε περιόδους πολέμου.