Διεθνή
Βραζιλία: Προκλήσεις Μπολσονάρο ενόψει ήττας

Βραζιλια, Λούλα ντα Σίλβα

Στη Βραζιλία ο Ζαΐρ Μπολσονάρο, ο «ακροδεξιός» πρόεδρος που κυβερνάει την χώρα από τις αρχές του 2019 μέχρι σήμερα, ετοιμάζεται για μια εκλογική πανωλεθρία. Στις προεδρικές εκλογές που πρόκειται να γίνουν την ερχόμενη Κυριακή 2 Οκτώβρη ο υποψήφιος της κεντροαριστεράς και βασικός του αντίπαλος Λούλα ντα Σίλβα, αναμένεται να σαρώσει. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η διαφορά ανάμεσα στους δυο βασικούς υποψηφίους ξεπερνάει τις 10 μονάδες.

Ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιός» είναι πολύ ήπιος για τον Μπολσονάρο. Ο Μπολσονάρο είναι φασίστας. Τον Ιούλιο οπαδοί του δολοφόνησαν δυο στελέχη του κόμματος του Λούλα. Λίγες ημέρες πριν, μια αυτοσχέδια βόμβα είχε σκορπίσει τον πανικό σε μια συγκέντρωση της κεντροαριστεράς στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο Μπολσονάρο απορρίπτει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων – είναι όλα στημένα, υποτίθεται, από τους εχθρούς του. Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα αμφισβητήσει «έμπρακτα» το αποτέλεσμα των εκλογών, όπως ακριβώς έκανε και ο Τραμπ στις ΗΠΑ.

Ο Λούλα, ένας πρώην εργάτης και συνδικαλιστής, κυβέρνησε τη Βραζιλία επτά χρόνια, από το 2003 ως το 2010. Το 2017 το ομοσπονδιακό δικαστήριο τον καταδίκασε σε εννιάμιση χρόνια φυλακή για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος» και «διαφθορά». Το 2018 κλείστηκε στις φυλακές, όπου και παρέμεινε για δυο σχεδόν χρόνια – μέχρι την ακύρωση της απόφασης από το ανώτατο δικαστήριο. Ο Μπολσονάρο έκανε τον δικαστή που είχε καταδικάσει πρωτόδικα τον Λούλα, υπουργό δικαιοσύνης. Και κατήγγειλε το ανώτατο δικαστήριο για την ακύρωση της απόφασης σαν όργανο των εχθρών του.

Φτώχεια

Ο Μπολσονάρο διόρισε επίσης υπουργό Οικονομικών τον Πάουλο Γκουέντες, έναν ακραία νεοφιλελεύθερο πρώην τραπεζίτη. Ο προϋπολογισμός για την παιδεία έπεσε στα χρόνια του Γκουέντες στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων δεκαετιών – από τα 20 δις δολάρια το 2016 στα 15 δις το 2021. Και αυτό σε μια χώρα όπου το 35% του πληθυσμού δεν έχει τελειώσει ούτε το δημοτικό και μόνο το 30% έχει τελειώσει το λύκειο. Η φτώχεια πήρε ακόμα πιο δραματικές διαστάσεις στα χρόνια του Μπολσονάρο. Το Σάο Πάολο είναι γεμάτο από άστεγους – ολόκληρες οικογένειες που ζούνε στις πλατείες και στα σταυροδρόμια σε σκηνές. Πολλές οικογένειες δυσκολεύονται ακόμα και να ταΐσουν τα παιδιά τους. 

Το 2002 η νίκη του Λούλα είχε γεμίσει ελπίδες τους φτωχούς. Ένας «δικός τους», πρώην εργάτης και συνδικαλιστής, θα γινόταν τώρα πρόεδρος της χώρας. Οι ελπίδες τους αυτές αποδείχτηκαν αυταπάτες. Ο Λούλα στην εξουσία νοιάστηκε περισσότερο για τις επιχειρήσεις, την παραγωγικότητα της εργασίας και τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας. 

Αυτή τη φορά οι φτωχοί «κρατάνε πολύ μικρότερο καλάθι». Ο ίδιος ο Λούλα έχει φροντίσει από την αρχή να ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να θίξει τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των βιομηχάνων. Υποψήφιος αντιπρόεδρός του στις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής είναι ο Τζεράλντο Αλκμίν, ο αντίπαλός του στα εκλογές του 2006 που θεωρείται άνθρωπος των επιχειρήσεων και του οικονομικού κατεστημένου. 

Εντούτοις το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς της Βραζιλίας έχει προσχωρήσει στο στρατόπεδο του Λούλα. Για να ηττηθεί ο φασισμός. Και ύστερα βλέπουμε. Όμως ο φασισμός δεν νικιέται με «δημοκρατικά μέτωπα» διαχείρισης, νικιέται μέσα από ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο των εργατών και το χτίσιμο μιας αντικαπιταλιστικής εναλλακτικής.