Διεθνή
Βρετανία: Πανεργατική 1 Φλεβάρη

Η Τετάρτη 1η Φλεβάρη θα είναι η μέρα της μεγαλύτερης μάχης μέχρι στιγμής για τον αγώνα της εργατικής τάξης που εξελίσσεται στη Βρετανία. Πάνω από μισό εκατομμύριο εργάτες και εργάτριες βγαίνουν σε απεργία, συντονισμένα από διάφορους χώρους, ενάντια στη λιτότητα και τις επιθέσεις της δεξιάς κυβέρνησης του Ρίσι Σουνάκ. Η συνδικαλιστική ηγεσία αναγκάστηκε να ανταποκριθεί σε ένα βαθμό στην απαίτηση του κόσμου να συνδεθούν οι αγώνες που δίνονται ήδη με μαζικούς όρους σε διάφορους κλάδους.

Έτσι, την Τετάρτη, κατεβαίνουν σε απεργία 300 χιλιάδες εκπαιδευτικοί σε σχεδόν δεκάδες χιλιάδες σχολεία στην Αγγλία και την Ουαλία, οργανωμένοι στο σωματείο NEU. Μαζί τους, 100 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι από το σωματείο PCS, 70 χιλιάδες εργαζόμενοι στα Πανεπιστήμια όλης της Βρετανίας μέσω του σωματείου UCU, 15 χιλιάδες οδηγοί τρένων από 15 διαφορετικές εταιρείες που είναι οργανωμένοι στο Aslef και χιλιάδες ακόμη άλλοι εργαζόμενοι στα τρένα από το σωματείο RMT. Αυτοί είναι οι πιο μαζικοί από τους χώρους, αλλά στο δρόμο θα βρίσκονται και εργαζόμενοι και εργαζόμενες από άλλα, λιγότερο μαζικά σημεία, που παλεύουν.

Το κάλεσμα για μέρα δράσης και κοινή απεργία την 1η Φλεβάρη πέρασε μέσα από τη συνομοσπονδία TUC, η οποία μέχρι στιγμής έχει αποφύγει να στηρίξει πραγματικά τις μάχες. Ακόμη και τώρα, δεν έγινε δυνατό τελικά να βρίσκονται και οι εργαζόμενοι της υγείας μέσα στη μάχη της 1ης Φλεβάρη, αφού οι ηγεσίες των συνδικάτων δεν συμφώνησαν, με το επιχείρημα ότι η Υγεία είναι ευαίσθητος κλάδος και πρέπει να μείνει έξω από την κλιμάκωση των απεργιών. Κι όμως, οι πικέτες των νοσηλευτών και νοσηλευτριών γράφουν “Ο κόσμος δεν πεθαίνει επειδή βγαίνουμε σε απεργία. Βγαίνουμε σε απεργία επειδή ο κόσμος πεθαίνει”.

Στα σχολεία η απεργία πέρασε με πάνω από 90% υπέρ. Οι εκπαιδευτικοί έχουν ήδη αποφασίσει επόμενες απεργίες στα μέσα του Μάρτη, όταν θα γίνεται η συζήτηση του προϋπολογισμού. Ο κόσμος στη Βρετανία δίνει αυτές τις μάχες ενώ παλεύει και με την ασφυκτική πίεση των αντισυνδικαλιστικών νόμων. Για παράδειγμα, το μη εκπαιδευτικό προσωπικό στα σχολεία στην Αγγλία ψήφισε με μεγάλα ποσοστά να βγει στην απεργία, αλλά επειδή η συμμετοχή στην ψηφοφορία δεν έπιασε τα ποσοστά που ορίζει ο νόμος δεν θα μπορέσουν να βγουν. 

Τώρα, μια από τις μεγαλύτερες επιθέσεις του Σουνάκ είναι ότι προσπαθεί να χειροτερέψει ακόμη περισσότερο αυτούς τους νόμους. Όμως, ο πληθωρισμός που κατατρώει τους μισθούς έχει προκαλέσει έκρηξη σε όλους τους χώρους και ο κόσμος καταφέρνει και ξεπερνάει τα όρια των νόμων. Το 5% αυξήσεις που πήραν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι πέρσι το καλοκαίρι έχει ήδη μείνει κάτω από τα μισά του βρετανικού πληθωρισμού.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στη Βρετανία, μετά από χρόνια αδράνειας, βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο επιθετική κυβέρνηση και με την πιο ξεσηκωμένη εργατική βάση. Αλλά κάθε άλλο παρά έχει προσαρμοστεί σε αυτές τις νέες συνθήκες. Συνεχίζει να υποτιμάει το μέγεθος της επίθεσης και να προσπαθεί να πείσει ότι με διάλογο και μετριοπάθεια μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Γι’ αυτό και οι επαναστάτες σοσιαλιστές μέσα στους εργατικούς χώρους προσπαθούν να αξιοποιήσουν την 1η Φλεβάρη όχι ως κορύφωση αλλά ως αρχή για επόμενα και πιο προχωρημένα βήματα.

Η Σάρα Ένσορ, που είναι εκλεγμένη στην ηγεσία του συνδικάτου PCS, δηλώνει στην εφημερίδα Socialist Worker: “Πρέπει να δείξουμε στην κυβέρνηση ότι είμαστε σοβαροί και ότι δεν θα λυγίσουμε μπροστά στους αντισυνδικαλιστικούς νόμους. Θα υπερασπίσουμε τους μισθούς μας, τις συνθήκες εργασίας και τις υπηρεσίες που προσφέρουμε. Χρειαζόμαστε όσες περισσότερες απεργιακές φρουρές μπορούμε και με μαζική συμμετοχή. Όλοι στις διαδηλώσεις και σε όλες τις άλλες εκδηλώσεις που θα οργανώσουμε. Τα τοπικά σωματεία να οργανώσουν εκδηλώσεις αλληλεγγύης. 

Με μια μαζική επιτυχία την 1η Φλεβάρη, θα είμαστε πιο ικανοί να κλιμακώσουμε. Και θα μας βοηθήσει για να κερδίσουμε όσες ψηφοφορίες για απεργία χάθηκαν λόγω των ορίων του νόμου, γιατί θα τις επαναλάβουμε. Χρειαζόμαστε περισσότερες απεργίες από όλους τους χώρους, και πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη διάρκεια. Η κυβέρνηση δείχνει ότι προετοιμάζει το έδαφος για μακρόσυρτη μάχη και πρέπει να ανταποκριθούμε σε αυτή την πρόκληση, να πιστέψουμε στη δύναμή μας”.