Οι τελευταίες μέρες απέδειξαν πως το Ισραήλ βρίσκεται σε κατάσταση δολοφονικού παροξυσμού. Ξεκινώντας από άγρια βία μέσα στην Ιερουσαλήμ έφτασε μέσα σε λίγες μέρες να χτυπάει ταυτόχρονα με πυραύλους τη Λωρίδα της Γάζας, το νότιο Λίβανο και τη Συρία.
Μέσα στο Ραμαζάνι, το κατοχικό καθεστώς εξαπέλυσε μια άγρια επίθεση διαρκείας στο τέμενος αλ-Άκσα, στο οποίο συνέρρεαν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι για να προσευχηθούν. Πρόκειται για μια τακτική που επαναλαμβάνεται εδώ και δυο χρόνια πιο έντονα, αλλά φέτος η μανία ήταν πολλαπλάσια. Την Τρίτη και την Τετάρτη, 4-5 Απρίλη, οργανώθηκαν δυο εισβολές στο τζαμί, ενώ βρίσκονταν τουλάχιστον 20 χιλιάδες Παλαιστίνιοι περιμετρικά. Η ισραηλινή αστυνομία έσπασε τα βιτρό και τις πόρτες του ναού, έριξε χειροβομβίδες κρότου και δακρυγόνα για να αδειάσει ολόκληρο το χώρο της προσευχής. Πέρασε χειροπέδες σε όσους μπόρεσε και τους άφησε στο έδαφος να εισπνέουν τα άερια και τους καπνούς. Χτυπούσε ασταμάτητα με πλαστικές σφαίρες, με γκλομπ, ακόμη και με μεταλλικές καρέκλες και με τις λαβές των όπλων ενώ συνέλαβε εκατοντάδες κόσμο, μπορεί και περισσότερους από 500. Τον νεαρό κόσμο που φόρτωνε στις κλούβες οι Ισραηλινοί μπάτσοι τον σημείωναν με μαρκαδόρο στο λαιμό και τους ώμους ανάλογα με τη φυλακή ή το κρατητήριο που τον έστελναν.
“Μας κρατούσαν στο έδαφος, με χειροπέδες για πολλή ώρα, και όποιον σήκωνε το κεφάλι του τον χτυπούσαν με τα όπλα”, περιγράφει ο Τζάμπερ, στο Middle East Eye. “Το πόδι μου πονούσε και το είπα σε ένα στρατιώτη, αλλά με χτύπησε στο στήθος και με έβρισε”.
Οι εικόνες ήταν συγκλονιστικές από μόνες τους, συμπληρωμένες από το θράσος των Ισραηλινών που ανακοίνωσαν πως η επιχείρηση στο τέμενος έγινε γιατί οι Παλαιστίνιοι “το είχαν καταλάβει” και “δεν το σέβονταν”. Όμως η βία της κατοχής μέσα στο αλ-Άσκα είναι μόνο ένα μικρό μέρος από αυτό που εξελίσσεται τους τελευταίους μήνες και ιδιαίτερα μέρες. Γύρω από το αλ-Άκσα οι Ισραηλινοί μπάτσοι χτυπούσαν μανάδες με μικρά παιδιά, έβριζαν και εξευτέλιζαν.
Ισραηλινοί έποικοι είχαν φτάσει για να πάρουν μέρος στο έγκλημα. Κάποιοι από αυτούς έβγαλαν όπλα απέναντι σε μικρά παιδιά.
Ο κόσμος που έφτασε στην Ιερουσαλήμ για να προσευχηθεί στο αλ-Άκσα, αν ερχόταν από τη Δυτική Όχθη, είχε ήδη περάσει το Γολγοθά της βίας περνώντας από τα αλλεπάλληλα τσεκπόιντ των Ισραηλινών. Οικογένειες έπρεπε να σηκωθούν χαράματα, να περιμένουν σε ουρές χιλιάδων, για να δουν αν οι Ισραηλινοί στρατιώτες θα εγκρίνουν τα χαρτιά τους και το ύφος τους για να προχωρήσουν λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι τους, μέσα στην ίδια τους τη χώρα.
Καζάνι που βράζει
Το καζάνι έβραζε ήδη πριν φτάσουμε στην περασμένη βδομάδα. Από την αρχή της χρονιάς το Ισραήλ έχει σκοτώσει σχεδόν 100 Παλαιστίνιους, σχεδόν τρεις κάθε μέρα. Ανάμεσά τους 17 παιδιά. Είναι τρεις φορές περισσότεροι νεκροί από ό,τι πέρσι την αντίστοιχη περίοδο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων τους τρεις πρώτους μήνες μιας χρονιάς από το 2000, όταν τελικά ξέσπασε η παλαιστινιακή εξέγερση που έγινε γνωστή ως 2η Ιντιφάντα.
Ολόκληρο το Μάρτη, το Ισραήλ δεν έχει σταματήσει τις εισβολές σε χωριά και πόλεις της Δυτικής Όχθης, που συνοδεύονται από εκτελέσεις εν ψυχρώ. Υποτίθεται το Ισραήλ κυνηγάει μαχητές της Αντίστασης, αλλά όταν μια οικογένεια ή ένα κτήριο αρνείται να παραδώσει τους ανθρώπους του, οι Ισραηλινοί το κατεδαφίζουν ολόκληρο. Μικρά παιδιά 12 και 13 χρονών βγαίνουν στους δρόμους για να υπερασπίσουν τα χωριά τους και τις γειτονιές τους και δέχονται πραγματικά πυρά από τους Ισραηλινούς. Δίπλα στον αριθμό των νεκρών υπάρχει ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός παιδιών που έχασαν τα πόδια τους και τα μάτια τους μέσα στο Μάρτη. Στις εφημερίδες και τα κανάλια όλη αυτή η ασύμμετρη βία περνάει σαν είδηση με τον προκλητικό τίτλο “συγκρούσεις στη Δυτική Όχθη”.
Αν αυτά ήταν τα επίσημα ισραηλινά εγκλήματα, ας μην ξεχνάμε πως ο Μάρτης ξεκίνησε με το πογκρόμ στο χωριό Χουάρα κοντά στη Νάμπλους. Οι έποικοι μπήκαν σαν όχλος στο χωριό, χτυπούσαν, έκαιγαν και κατεδάφιζαν όλη νύχτα, ενώ ο ισραηλινός στρατός κοίταζε αδιάφορα.
Ενώ ο Απρίλης ξεκίνησε με τη δολοφονία του 26χρονου γιατρού Μοχάμεντ αλ-Ουσάιμπι σε μία από τις πύλες του αλ-Άκσα. Η ισραηλινή αστυνομία του έριξε δέκα σφαίρες, ενώ ο ίδιος ήταν άοπλος. Το έγκλημά του ήταν ότι διαμαρτυρήθηκε όταν είδε τους Ισραηλινούς να κακομεταχειρίζονται μια γυναίκα που ήθελε να μπει στο τζαμί. Η δολοφονία του αλ-Ουσάιμπι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και η Κυριακή 2 Απρίλη κηρύχτηκε γενική απεργία. Όλες οι δουλειές και τα μαγαζιά έμειναν κλειστά και σε όλες τις παλαιστινιακές πόλεις έγιναν πορείες ενάντια στην κατοχή με φωτογραφίες του δολοφονημένου γιατρού. Ο συγγραφέας Σάχερ Γαζάουϊ λέει πως η 2 του Απρίλη θύμιζε την απεργία που συγκλόνισε ολόκληρη τη Παλαιστίνη στις αρχές της 2ης Ιντιφάντα τον Οκτώβρη του 2000.
Νεολαία
Δυο μέρες μετά την απεργία έγινε η πρώτη εισβολή του Ισραήλ στο αλ-Άκσα. Αυτή είναι η πρώτη εξήγηση για το τι οδήγησε το Ισραήλ να ξεπεράσει ακόμη και τη βία του 2022 και του 2021 στο Ραμαζάνι. Με τον κόσμο να έχει βγει από απεργία και αλλεπάλληλες διαδηλώσεις αντίστασης, το αλ-Άκσα μπορούσε να μετατραπεί σε σημείο εκκίνησης μιας εξέγερσης. Η παλαιστινιακή νεολαία συγκεντρώνεται στην Ιερουσαλήμ, ανακαταλαμβάνει την πρωτεύουσά της. Η εντολή που είχε η ισραηλινή αστυνομία ήταν να μην αφήσουν τους Παλαιστίνιους να κάνουν ολονυκτία, να μην μείνουν στο χώρο του τζαμιού το βράδυ, τους έδιωχναν και τους διέλυαν, επιτρέποντας την προσέλευση μόνο την επόμενη μέρα και μόνο τις αυστηρά ορισμένες ώρες της προσευχής.
Το άλλο κομμάτι της εξήγησης έχει να κάνει με την κρίση του ίδιου του ισραηλινού καθεστώτος. Η κυβέρνηση Νετανιάχου στηρίζεται στη στήριξη δυο κομμάτων της ρατσιστικής και ανοιχτά δολοφονικής άκρας δεξιάς. Οι φανατικοί έποικοι που παραδοσιακά ήταν περιθωριακό κομμάτι της ισραηλινής πολιτικής, τώρα βρίσκονται σε πρώτο πλάνο. Το “Κίνημα του Ναού” λέει ανοιχτά ότι θέλει να κατεδαφίσει το αλ-Άκσα και να οικοδομήσει εβραϊκό ναό στη θέση του. Σε αυτά τα φανατικά υποκείμενα άνοιγε δρόμο ο ισραηλινός στρατός και η αστυνομία, χτυπώντας τους Παλαιστίνιους, ώστε να φτάσουν μέσα στο αλ-Άκσα και να κάνουν ακόμη και τελετουργικές θυσίες ζώων.
Κρίση στο Ισραήλ, νύχτες τρόμου στον Λίβανο και στη Γάζα
Η κυβέρνηση Νετανιάχου περνάει τη μεγαλύτερη πολιτική κρίση στην ιστορία του Ισραήλ, έχοντας επιχειρήσει μια μεταρρύθμιση στο δικαστικό σώμα που προκάλεσε τεράστιο ρήγμα όχι μόνο με την αντιπολίτευση αλλά μέσα στο ίδιο το κράτος, το στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες. Ο Νετανιάχου απέσυρε τη μεταρρύθμισή του πριν από δυο βδομάδες, αλλά σε αντάλλαγμα προς την ακροδεξιά, έδωσε στον αρχι-ρατσιστή Μπεν Γκβιρ το δικαίωμα να στήσει μια καινούργια “Χωροφυλακή” που στην ουσία θα είναι το μακρύ χέρι της ακροδεξιάς μέσα στο κράτος.
Η κατάσταση αυτή εξελίσσεται μέσα σε συνθήκες πρωτοφανείς για τις σχέσεις του Ισραήλ με τους προστάτες του. Ο Μπάιντεν κατήγγειλε ανοιχτά τη μεταρρύθμιση του Νετανιάχου ενώ δεν τον έχει καλέσει στις ΗΠΑ από την εκλογή του και μετά. Ακόμη και οι πρόσφατοι φίλοι του Ισραήλ στην περιοχή: η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, βρίσκονται σε φάση αναπροσαρμογής. Η μεν Σαουδική Αραβία αποκατέστησε διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν κάτω από την ομπρέλα της Κίνας. Τα δε Εμιράτα έστειλαν μήνυμα ότι δεν είναι έτοιμα να κάνουν κι άλλα βήματα προσέγγισης την ώρα που η Παλαιστίνη ξαναξεσηκώνεται.
Η παλαιστινιακή Αντίσταση είναι αυτή που για μια ακόμη φορά κατάφερε και μπήκε σφήνα και αναγκάζει όλα τα καθεστώτα να πάρουν τις αποστάσεις τους από το Ισραήλ. Ακόμη και ο βασιλιάς της Ιορδανίας αναγκάστηκε να πει ότι δεν μπορούν να αφεθούν οι Παλαιστίνιοι μόνοι τους να εισπράττουν τη βία του Ισραήλ μέσα στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ.
Σαν απάντηση στα αίσχη στο αλ-Άκσα, εξαπολύθηκαν ρουκέτες από το νότιο Λίβανο και από τη Συρία, χωρίς, σύμφωνα με το Ισραήλ, να υπάρξουν θύματα. Είναι ενδεικτικό του ισραηλινού πανικού ότι η ηγεσία του έτρεξε να δηλώσει πως την ευθύνη για τις ρουκέτες από το Λίβανο την έχει η Παλαιστινιακή Χαμάς και όχι η λιβανέζικη Χεζμπολάχ, γιατί δεν ήταν έξω από τα όρια του πραγματικού να ξεκινήσει ένας πόλεμος σαν του 2008, την ώρα που ο ισραηλινός πρωθυπουργός δεν ξέρει αν ελέγχει καλά-καλά την ηγεσία του στρατού του.
Αυτό που έκανε το Ισραήλ, ωστόσο, ήταν να χτυπήσει με αεροπλάνα και πυραύλους και προς τις τρεις κατευθύνσεις, Συρία, Λίβανο και Γάζα. Χτύπησε προσφυγικούς καταυλισμούς, σπίτια και χωράφια, κυρίως για να στείλει στο αραβικό πεζοδρόμιο άλλη μια δόση από εικόνες νυχτερινής λάμψης και τρόμου, ώστε να υπενθυμίσει ότι το Ισραήλ παραμένει μια από τις ισχυρότερες πολεμικές μηχανές του κόσμου. Η Παλαιστινιακή Αντίσταση, όμως, έχει ήδη στείλει ένα πολύ πιο ισχυρό μήνυμα, και δεν θα μείνει μόνη της.