Οι συγκρούσεις που ξέσπασαν την περασμένη βδομάδα στο βόρειο Κόσοβο, όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σέρβοι, άφησαν δεκάδες τραυματίες ανάμεσά τους και 27 στρατιώτες της ΝΑΤΟϊκής δύναμης KFOR και προκάλεσαν ένα έντονο πονοκέφαλο στα επιτελεία του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
Η αφορμή των συγκρούσεων ήταν η απόφαση της κυβέρνησης του Κοσόβου να εγκαταστήσει στα δημαρχεία τεσσάρων πόλεων τους Αλβανούς δημάρχους που είχαν εκλεγεί τον Απρίλη. Αυτή η εκλογή έγινε δυνατή επειδή ο σερβικός πληθυσμός απείχε από τις εκλογές.
Η αμερικάνικη κυβέρνηση αποφάσισε, μέσω του ΝΑΤΟ, από τη μια να ενισχύσει την KFOR και από την άλλη να στείλει μήνυμα στην κυβέρνηση της Πρίστινα, της πρωτεύουσας του Κόσοβο, να μην τραβάει το σχοινί. Ακύρωσε τη συμμετοχή του Κόσοβο στην άσκηση Defender Europe 2023.
Το 1999 οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εξαπέλυσαν τον πόλεμό τους στη Σερβία. Σύμφωνα με την προπαγάνδα τους ήταν μια «ανθρωπιστική επέμβαση» για την προστασία των Κοσοβάρων από τις εθνικιστικές διώξεις του σέρβικου καθεστώτος του Μιλόσεβιτς. Ο πόλεμος δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τον ανθρωπισμό και τα πάντα με τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Κι αντί να εξαλείψει, παγίωσε τα εθνικιστικά μίση.
Το Κόσοβο έγινε επίσημα ένα ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο. Το 2008 η κυβέρνησή του κήρυξε την ανεξαρτησία την οποία έχουν αναγνωρίσει 101 χώρες, αλλά όχι η Σερβία που το θεωρεί έδαφός της. Την ανεξαρτησία του Κόσοβου δεν την έχουν αναγνωρίσει ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα.
Εθνικιστικές εντάσεις
Η διπλωματία της Δύσης επανειλημμένα έχει προσπαθήσει να «επιλύσει το πρόβλημα». Αυτό προσπάθησε με τη Συμφωνία των Βρυξελλών το 2013 που πρόβλεπε τη δημιουργία μια ένωσης σερβικών δήμων. Το ίδιο αποπειράθηκε με την περσινή συμφωνία μετά την «ένταση» στο βόρειο Κόσοβο όταν ο σερβικός πληθυσμός αρνήθηκε να παραλάβει άδειες οδήγησης και ταυτότητες που είχαν εκδοθεί από την Πρίστινα. Κάθε φορά, οι «διπλωματικές λύσεις» που σκάρωναν οι ιμπεριαλιστές τροφοδοτούσε τον επόμενο κύκλο «εθνικιστικών εντάσεων». Γιατί στα σχέδιά τους έχουν πάντα τη λογική του «διαίρει και βασίλευε», τη λογική των «διχοτομήσεων» και των εθνοκαθάρσεων που σπρώχνει σε διαχωρισμούς των πληθυσμών.
ΗΠΑ και ΕΕ θέλουν να εδραιώσουν τον έλεγχό τους στα Δυτικά Βαλκάνια και το κλειδί για αυτό τον στόχο είναι το κέρδισμα της Σερβίας στους κόλπους της «Δύσης», στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η κυβέρνηση του Βούτσιτς, όμως, κάνει σκληρό παζάρι. Είναι μια δεξιά κυβέρνηση που φιμώνει την αντιπολίτευση και εφαρμόζει προγράμματα λιτότητας του ΔΝΤ. Αλλά καλύπτει τις αντεργατικές επιθέσεις με πατριωτικές κραυγές. Προβάλλει ότι αρνείται να συμμετέχει στις κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία και διατηρεί στενές σχέσεις με την Κίνα. Τις προηγούμενες μέρες διπλωμάτες αυτών των χωρών έβγαλαν ανακοινώσεις που καταδικάζουν την ανάμιξη του ΝΑΤΟ.
Το 1999 το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα εμπόδιζε τα ΝΑΤΟϊκά τανκς να ενισχύσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Κόσοβο. Ο κόσμος που διαδήλωνε ενάντια στον πόλεμο είχε δίκιο όταν έλεγε ότι οι ΝΑΤΟϊκές βόμβες δεν φέρνουν ούτε την ειρήνη ούτε το σεβασμό των δικαιωμάτων. Από τότε το Κόσοβο είναι μια κακοφορμισμένη πληγή που ανοίγει κάθε φορά που οξύνονται οι ανταγωνισμοί των μεγάλων και των περιφερειακών δυνάμεων στην περιοχή. Οι κοινοί αγώνες της εργατικής τάξης ενάντια στις άρχουσες τάξεις και τους ιμπεριαλιστές είναι ο δρόμος για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος.