Οι εξελίξεις στην Τουρκία τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ενώ όλοι περιμέναν κάποιες νέες διώξεις σε σχέση με την εξέγερση στο Πάρκο Γκεζί του 2013 ή μια νέα επίθεση ενάντια στο αριστερό «Δημοκρατικό Κογκρέσο των Λαών» (HDK), ο κυβερνητικός συνασπισμός έβαλε ευθέως στο στόχαστρο του «Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα» (DHP), την αξιωματική αντιπολίτευση δηλαδή, και τον υποψήφιο πρόεδρό του.

Ενώ η αναμόχλευση της υπόθεσης του Πάρκου Γκεζί κατέληξε στη σύλληψη ενός δημοσιογράφου, πάνω από εκατό μέλη του CHP συνελήφθησαν «για δωροδοκία», ενώ επτά ακόμα στελέχη του, συμπεριλαμβανομένου και του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, κλείστηκαν στις φυλακές με την κατηγορία της «τρομοκρατίας» - που αποδεικνύεται, υποτίθεται, από την προεκλογική συνεργασία του Ιμάμογλου -στo πλαίσιo της ονομαζόμενης «στρατηγικής της αστικής συναίνεσης»- ανάμεσα σε άλλους και με φιλοκουρδικές οργανώσεις. 

Η κυβέρνηση AKP-MHP (του «Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» του Ταγίπ Ερντογάν και του ακροδεξιού «Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης») θα χάσει, δίχως αμφιβολία τις επόμενες, εκλογές. Τώρα προσπαθεί να αποτρέψει την επερχόμενη συντριβή της μέσω των δικαστηρίων - με την κατάλυση της δημοκρατίας δηλαδή. Το σημερινό κύμα διώξεων έχει σαν στόχο να εκφοβίσει και να παραλύσει τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν στη μέγγενη της πείνας και ξεσηκώνονται ενάντια στη φτώχεια και την αδικία. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εμποδίσει με κάθε τρόπο να μετατραπεί η οργή ενάντια της σε μια γενικευμένη αντίδραση και μια  εκλογική συμμαχία. 

Είναι σαφές ότι το κυβερνών μπλοκ προσπαθεί να εμποδίσει τον Ιμάμογλου να κατέβει στις εκλογές εναντίον στον Ερντογάν. Ο Ιμάμογλου, από την άλλη πλευρά, είχε ήδη ξεκινήσει την προεκλογική του εκστρατεία με περιοδείες στις επαρχίες και μεγάλες  συγκεντρώσεις. Ένας από τους βασικούς σταθμούς αυτής της εκστρατείας ήταν και οι εσωτερικές εκλογές του CHP, ενός κόμματος που έχει 1,7 εκατομμύρια μέλη, για την επιλογή του υποψηφίου προέδρου του. Οι εκλογές αυτές είχαν προγραμματιστεί να γίνουν στις 23 Μαρτίου. 

Αυτή ακριβώς τη στιγμή ήρθε το κύμα των συλλήψεων. Το πρώτο βήμα ήταν η παράνομη «ανάκληση» του πτυχίου του Ιμάμογλου από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το επόμενο πρωί, πριν υπάρξει οποιαδήποτε συζήτηση για το τι θα μπορούσε να γίνει ενάντια στην ακύρωση του πτυχίου, ο Ιμάμογλου και πολλοί δήμαρχοι και αξιωματούχοι συνελήφθησαν σε μια επιδρομή τα ξημερώματα. Πρέπει να υψώσουμε δυνατά τη φωνή μας ενάντια σε αυτήν την κατάφωρη ανομία. Όλες οι εκκλήσεις για δράση κατά της ανομίας πρέπει να λάβουν ενιαία, ουσιαστική και αποφασιστική μορφή. Θα πάρουμε μέρος σε όλο αυτόν τον αγώνα.

Ο αγώνας αυτός δεν περιορίζεται ούτε στα μέλη του CHP ούτε στους υποστηρικτές της υποψηφιότητας του Ιμάμογλου. Είναι αγώνας ενάντια στην αδικία. Στις πρώτες δημοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2019 δεν υποστηρίξαμε τον Ιμάμογλου. Τον υποστηρίξαμε όμως στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου του 2019, που ακολούθησαν την παράνομη ακύρωση της νίκης του από την κυβέρνηση, για να προστατεύσουμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα. 

Τώρα, υπάρχει άμεση επίθεση ενάντια στην πιο βασική αρχή της δημοκρατίας, στο δικαίωμα της ψήφου.

Κατασταλτικός μηχανισμός

Η άγρια επίθεση σε βάρος του CHP θα ανακόψει ταυτόχρονα και την ειρηνευτική διαδικασία ανάμεσα στο κράτος και το κουρδικό κίνημα, που είχε ξεκινήσει. Με την σύλληψη του Ιμάμογλου η κυβέρνηση στέλνει το μήνυμα ότι η «νέα ειρηνευτική διαδικασία» δεν πρόκειται να περιλαμβάνει κάποια χαλάρωση της καταστολής. Ο κατασταλτικός μηχανισμός θα παραμείνει σε επιφυλακή και κάθε απόπειρα μαζικής αντίδρασης θα αποθαρρυνθεί με τη βία. Καταπιεστικές πολιτικές και ειρηνευτική διαδικασία θα βαδίζουν σε κάποιο βαθμό ταυτόχρονα. 

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Αργά ή γρήγορα η «νέα ειρηνευτική διαδικασία» θα πρέπει να συμπεριλάβει και κάποια μέτρα εκδημοκρατισμού. Αυτό που προσπαθεί, όμως, είναι να καθυστερήσει αυτή τη στιγμή όσο περισσότερο μπορεί. 

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία βιώνει έναν πρωτοφανή πληθωρισμό. Η φτώχεια και το κόστος ζωής αυξάνονται ταυτόχρονα. Εκατομμύρια άνθρωποι βράζουν από οργή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κυβερνητικό μπλοκ φοβάται εδώ και καιρό ότι αυτή η οργή θα μπορούσε να ξεχυθεί στους δρόμους μέσα από τα κανάλια της «δημοκρατίας».

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παραλύσει την αντιπολίτευση μέσω μιας στρατηγικής συνεχόμενου «σοκ και δέους». Ορθώνει συνεχώς και νέα τείχη φόβου. Στέλνει μια προειδοποίηση στον κόσμο που είναι θυμωμένος από τη φτώχεια. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να υπονομεύσει κάθε απόπειρα να εκφραστεί αυτή τη οργή εκλογικά με μια συμμαχία ενάντια στην κυβέρνηση που θα οδηγούσε σε πρόωρες εκλογές. Γι’ αυτό προσπαθεί να παρουσιάσει την «στρατηγική της αστικής συναίνεσης» του Ιμάμογλου σαν τρομοκρατία. 

Ούτε η ανάκληση του πτυχίου του Ιμάμογλου, ούτε η σύλληψή του είναι συνηθισμένα γεγονότα. Αυτό το κύμα συλλήψεων αποτελεί σημείο καμπής και μετάβαση σε μια νέα φάση αυταρχισμού. 

Οι πολιτικές εμπιστοσύνης, η σκληρή καταστολή κατά του HDP και των Κούρδων πολιτικών, το πολυνομοσχέδιο που επιτίθεται στην ύπαρξη των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, οι προσπάθειες για την εντατικοποίηση της καταπίεσης και ο νόμος που στοχεύει τα αδέσποτα ζώα - όλα αυτά έδειξαν ήδη τη σοβαρότητα της κατάστασης. Κάθε ένα από αυτά τα βήματα ήταν μια επίθεση στη δημοκρατία. Υψώσαμε τη φωνή μας ενάντια σε κάθε ένα από αυτά. 

Αλλά αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι διαφορετικό: η κυβέρνηση συλλαμβάνει τον δήμαρχο μιας μεγάλης πόλης του κύριου κόμματος της αντιπολίτευσης - πιθανώς τον επόμενο πρόεδρο - αφαιρώντας του το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα και να συμμετάσχει στις εκλογές, και προσπαθεί να γίνει η μόνη πολιτική συμμαχία που επιτρέπεται να συμμετέχει στις εκλογές μέσω δικαστικής χειραγώγησης. 

Με αυτή την επίθεση, το κυβερνητικό μπλοκ πέρασε ένα κατώφλι. Η τρέχουσα κατάσταση υποδηλώνει ότι, εκτός από μια βασική ομάδα εντός του κυβερνητικού μπλοκ, η ελευθερία κανενός δεν είναι πλέον εγγυημένη. Πρέπει να αντιστρέψουμε γρήγορα αυτή την κατάσταση.

Η κυβέρνηση δεν είναι ισχυρή - είναι αδύναμη 

Η αντίσταση στο Γκεζί ποινικοποιείται, τα δικαστήρια επιτίθονται στις εκλογικές συμμαχίες και το κλίμα του φόβου οξύνεται.  Αλλά ακόμα και αυτοί οι ίδιοι που υπογράφουν τα διατάγματα σύλληψης γνωρίζουν πολύ καλά ότι ούτε ο Ιμάμογλου, ούτε οι άλλοι  συλληφθέντες έχουν οποιαδήποτε σχέση με την τρομοκρατία. Ούτε το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (PDC) είναι τρομοκρατική οργάνωση, ούτε οι εκλογικές συμμαχίες είναι έγκλημα, ούτε ο εκλεγμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης είναι εγκληματίας. Αυτό το κύμα συλλήψεων πρέπει να ανακοπεί και η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να μετατρέπει την εκλογική διαδικασία σε μια ακροδεξιά αυταρχική αναμέτρηση. 

Ένα πράγμα πρέπει να είναι σαφές: Αυτή η επίδειξη δύναμης από το κυβερνητικό μπλοκ δεν γίνεται από θέση ισχύος αλλά από θέση αδυναμίας. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι είναι αδύναμη. Κάθε βήμα αυτού του ελιγμού θα αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο το κυβερνητικό μπλοκ. Αν αυτά τα καταπιεστικά μέτρα συναντήσουν μαζική αντίσταση, μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ. Τώρα είναι η ώρα για έναν ενωτικό αγώνα ενάντια στην κατάλυση και των τελευταίων υπολειμμάτων δημοκρατίας.

Τα αιτήματά μας: