Το Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο της ΕΔΟΘ στο οποίο εκφράστηκε η οργή των δημοσίων υπαλλήλων στη Θεσσαλονίκη απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης που διαλύει τη δημόσια Υγεία, την Παιδεία και όλες τις υπηρεσίες με την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Μαζί εκφράστηκε η αλληλεγγύη στη Παλαιστίνη και η οργή για την συμμετοχή της Ελλάδας.

Παρόλο που προσπάθησαν να το διαλύσουν και να την απαξιώσουν κυρίως οι δυνάμεις της ΔΑΚΕ, με την παρουσία και τη σθεναρή αντίσταση από τη μεριά των συνέδρων των Παρεμβάσεων και όλες τις αριστεράς, κατορθώσαμε να ολοκληρωθεί το Συνέδριο και να γίνουν οι συζητήσεις, να μην διαλυθεί. Υπήρξαν διάφορες παρατυπίες, προσπάθειες για αποκλεισμό σωματείων όπως της ΕΝΙΘ, που την απέκλεισαν γιατί ξέρουν ότι είναι αριστερή στην πλειοψηφία της. Παρόλες αυτές τις προσπάθειες η δεξιά έχασε την πρωτιά της, την οποία πήρε η παράταξη του ΚΚΕ. Αυτό δείχνει μία συνολική στροφή αριστερά που έδειξε το Συνέδριο συνολικά, καταδικάζοντας την κυβερνητική παράταξη.

Αυτό που δυστυχώς δεν έγινε είναι στο τέλος να ψηφιστεί ένα πρόγραμμα δράσης. Αυτό είναι αναντίστοιχο και με τη συζήτηση που έγινε αλλά και με τις προκλήσεις που υπάρχουν.  Επίσης τα ψηφίσματα παραπέμφθηκαν στο επόμενο Γενικό Συμβούλιο και σε αυτό έχει ευθύνη και το ΠΑΜΕ που δεν ήθελε να μπει στην διαδικασία να συζητήσει τα ψηφίσματα που καταθέσαμε ως Παρεμβάσεις και  αφορούσαν  την Παλαιστίνη, το ναυάγιο της Πύλου και ζητήματα τοπικά. Όπως το πάρκο της ΔΕΘ που διεκδικούμε να γίνει πάρκο και όχι να δοθεί στα συμφέροντα για εμπορική χρήση. Από την πλευρά μας θέσαμε προς συζήτηση ψήφισμα και για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων συνδέοντάς το με τις εξαγγελίες για την άρση μονιμότητας στο Δημόσιο και τις αυξήσεις, τον 13ο και 14ο μισθό. 

Αυτό το γκρεμοτσάκισμα της Δεξιάς δεν θέλουμε απλά να είναι μια αλλαγή συσχετισμών. Θέλουμε να εκφραστεί η πλειοψηφία που είναι αριστερή και στην ΕΔΟΘ, όπως και στην ΑΔΕΔΥ. Να γίνει ένα αγωνιστικό προεδρείο για να μετατραπεί η ΕΔΟΘ σε μια Ομοσπονδία η οποία θα βγάζει κινητοποιήσεις και θα καλεί τον κόσμο σε δράση, και όχι απλά μια σφραγίδα και τίποτα περισσότερο.

Αυτό είναι μάχη που έχουμε να δώσουμε εμείς από τη δικιά μας τη μεριά. Σαν Παρεμβάσεις καθορίσαμε σε μεγάλο βαθμό τη συζήτηση με τις τοποθετήσεις μας. Η συνέχεια είναι στους αγώνες και στους δρόμους.