Ζούμε συγκλονιστικές μέρες σε όλα τα επίπεδα. Είτε αυτό είναι στο L.A., είτε στην Ελλάδα του Μητσοτάκη που παλεύουμε σε όλα τα μέτωπα της φτώχειας, των ιδιωτικοποιήσεων του ρατσισμού και του πολέμου. Είτε είναι μία Μέση Ανατολή που το Ισραήλ προχωράει σε κλιμάκωση βομβαρδίζοντας το Ιράν αλλά παράλληλα κλιμακώνεται η αντίσταση του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.
Σε αυτές τις συνθήκες ο κόσμος της εκπαίδευσης δε γίνεται να παραμείνει ανεπηρεάστος. Να σκεφτούμε τις μάχες που έδωσαν οι εκπαιδευτικοί στην Αμερική του Τραμπ. Αν πάμε λίγους μήνες πιο πριν όταν άρχισε να βάζει ο Τραμπ σε πρώτη εφαρμογή το πλάνο για τις μαζικές απελάσεις, ήταν οι δασκάλες και οι δάσκαλοι και οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι έβαζαν τα σώματα τους στην πρώτη γραμμή για να μη μπούνε οι τραμπούκοι του ICE στα σχολεία για να πάρουν τα παιδιά. Αυτή είναι η εικόνα που έβαζαν τα σωματεία και τα συνδικάτα της εκπαίδευσης και που έβγαινε και παραέξω.
Η κίνηση των Γάλλων εκπαιδευτικών είναι πραγματικά πάρα πολύ σωστή. Με αφορμή διάφορα περιστατικά περιορισμού του παλμού που υπάρχει σε όλες τις χώρες για την Παλαιστίνη, είδαμε και στη Γαλλία να διώκεται εκπαιδευτικός που τόλμησε να κάνει ενός λεπτού σιγή, να διώκονται μαθητές και μαθήτριες που είχαν την παλαιστινιακή σημαία και να αρχίζουν τα υπουργεία ουσιαστικά να επιστρατεύουν πειθαρχικούς μηχανισμούς για να διώκουν την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.
Μάχες
Προφανέστατα στα σχολεία χτυπάει η καρδιά της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και το ξέρουμε πολύ καλά και στην Ελλάδα γιατί είναι κομμάτι όλων των μαχών που δίνουμε αυτή τη στιγμή στην εκπαίδευση. Η Παλαιστίδου έκανε πανό για ειρήνη στην Παλαιστίνη και διωκόταν από το Υπουργείο. Την ίδια στιγμή οι εκπαιδευτικοί δίνουν μάχη να κρατήσουν το δημόσιο σύστημα παιδείας όρθιο και αντιμετωπίζονται με διώξεις και πειθαρχικά. Ο Μητσοτάκης επισκέφτηκε τη Ζαχαράκη και είπε ότι όσοι επί της αρχής είναι κατά της αξιολόγησης θα απολύονται. Σήμανε δηλαδή πολιτικό και οικονομικό πόλεμο ενάντια στον εκπαιδευτικό κλάδο. Να θυμηθούμε τη Χρύσα Χοτζόγλου που συμμετείχε στην απεργία αποχή την οποία κυνήγησαν με δυνητική αργία και απόλυση για τα πολιτικά της φρονήματα, γεγονός που έχει να συμβεί από τη χούντα.
Ο κόσμος της εκπαίδευσης είναι εξοργισμένος. Η πρωτοβουλία των συναδέλφων στη Γαλλία είναι συγκλονιστική. Μιλάμε για παρισινές συνδικαλιστικές οργανώσεις που καλούν σε γενική απεργία στις 17 του Ιούνη και βάζουν και στην μπροσούρα τους ότι «δεν είναι η κραυγή μας μόνο ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, είναι η κραυγή μας ενάντια στη γαλλική κυβέρνηση». Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και εμείς. Έχουμε αρχινισμένο το γαϊτανάκι των απεργιών.
Είχαμε μαζική συμμετοχή στις απεργίες και συμμετοχή στην απεργία αποχή παρά το πλήθος διώξεων. Και μια τρομερή παρακαταθήκη στιγμών όχι μόνο παγκόσμια αλλά και στην Ελλάδα. Η 28 Φλεβάρη ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα που μια σειρά σωματείων της εκπαίδευσης της υγείας και άλλων χώρων φώναξαν ΤΕΜΠΗ-ΠΥΛΟΣ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ. Οι συνδέσεις είναι χειροπιαστές,. Εκεί πρέπει να βασιστούμε και να κλιμακώσουμε απεργιακά. Έχουμε κυκλοφορήσει ψήφισμα αλληλεγγύης στους εκπαιδευτικούς στη Γαλλία, καλούμε τα σωματεία μας, τις ΕΛΜΕ και τους ΣΕΠΕ, τις Ομοσπονδίες μας, τη ΔΟΕ, την ΟΛΜΕ να προχωρήσουν σε απεργιακή κλιμάκωση διεκδικώντας λεφτά για την υγεία και την παιδεία και όχι για τον πόλεμο και τους εξοπλισμούς.