Στην αιφνιδιαστική κατάργηση των τρόλεϊ στην Αθήνα μετά από 70 χρόνια συνεχούς λειτουργίας ετοιμάζεται να προχωρήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκινώντας από την κατάργηση γραμμών τον Σεπτέμβριο, οπότε θα παρουσιάσει τα σχέδιά της. Να θυμίσουμε ότι τα τρόλεϊ μπήκαν στη ζωή της πόλης για να καλύψουν το κενό που άφησε το εγκληματικό ξήλωμα των τραμ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή την δεκαετία του ’50.
Πρόκειται για μια επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη που θα επηρεάσει προς το χειρότερο τις ζωές δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που πάνε κι έρχονται στη δουλειά τους καθημερινά με το τρόλεϊ, ένα μέσο που εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό τις εργατογειτονιές της Αθήνας. Μια επίθεση, που από τη μια εξυπηρετεί την πολιτική περικοπών στις δημόσιες συγκοινωνίες και από την άλλη ανοίγει το δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων και της εξυπηρέτησης κάθε είδους ιδιωτικών συμφερόντων.
Την περασμένη Κυριακή από την Καθημερινή (που δύο μήνες νωρίτερα έκανε τον «λαγό» με άρθρο «μήπως δεν χρειαζόμαστε πια τα τρόλεϊ;») ο υφυπουργός Μεταφορών Κυρανάκης δήλωσε: «αφού πλέον διαθέτουμε ηλεκτρικά λεωφορεία γιατί να διατηρούμε και τα τρόλεϊ που τροφοδοτούνται με ηλεκτρισμό από καλώδια που επιβαρύνουν(!) τον ουρανό της Αθήνας και του Πειραιά;»
Δεν θα σταθούμε στο παραπάνω που διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο της μπούρδας της χρονιάς. Ο υφυπουργός παρακάτω ομολογεί ότι είναι θέμα «οικονομικό», δηλαδή περικοπών αλλά και «ευελιξίας -«να δρομολογούμε όπου υπάρχει ανάγκη ανεξαρτήτως αν υφίσταται υποδομή καλωδίων ή όχι».
Όσον αφορά στο πρώτο, η καταστροφή ενός έτοιμου δικτύου 300 χιλιομέτρων κι ενός στόλου που μέχρι πριν τέσσερα χρόνια έφτανε σχεδόν τα 300 οχήματα (λόγω της ηθελημένης μη ανανέωσης ανταλλακτικών σήμερα είναι ενεργά 210-250) μπορεί να είναι «οικονομική» για τον Κυρανάκη αλλά πρόκειται για καταστροφή δημοσίου χρήματος. Ιδιαίτερα, όταν, όπως επισημαίνουν εργαζόμενοι στον ΗΛΠΑΠ, τα τρόλεϊ πρόκειται να αντικατασταθούν (σταδιακά μέχρι το τέλος της δεκαετίας) από ηλεκτροκίνητα που κοστίζουν συνολικά μέχρι και 300.000 ευρώ παραπάνω το καθένα, έχουν περίπου 30% μικρότερη διάρκεια ζωής, χρειάζονται πολλές ώρες «ξεκούραση» για να φορτίζουν μπαταρίες, είναι ακόμη «αδοκίμαστα» σε βάθος χρόνου – χωρίς καν να εξετάζεται η ανανέωση του στόλου με οχήματα συνδυασμένης ηλεκτροκίνησης.
Όσον αφορά στην «ευελιξία» πρόκειται ξανά για ανέκδοτο. Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχουν ανάγκη οι συγκοινωνίες μετά την ασφάλεια, αυτό είναι η σταθερότητα και η συχνότητα. «Ευελιξία» σε αυτά τα δύο σημαίνει ταλαιπωρία χωρίς τέλος για τους επιβάτες. Όσον αφορά στο «περιβαλλοντικό αποτύπωμα» εκεί είναι που η χυδαιότητα του Κυρανάκη ξεπερνά κάθε όριο. Αντί να αντικαθιστά σιγά σιγά τα πετρελαιοκίνητα, αντικαθιστά τα ηλεκτροκίνητα τρόλεϊ!
Στην πραγματικότητα η αντικατάστασή τους από (εκατό προς το παρόν) ηλεκτροκίνητα λεωφορεία, άγνωστο ακόμη πώς και με τι όρους, στόχο έχει να περικόψει τις δαπάνες, να χρησιμοποιήσει τους εργαζόμενους στον ΗΛΠΑΠ για να μπαλώσει τρύπες του ΟΑΣΑ χωρίς να πάρει νέο προσωπικό, να εξυπηρετήσει τυχόν «συμφωνίες» που αφορούν τα ηλεκτροκίνητα αλλά και κάτι ακόμη: Να ξηλώσει ένα σταθερό δίκτυο που μπαίνει εμπόδιο στην ασυδοσία του τουριστικού κεφαλαίου στο κέντρο της Αθήνας. Όπως ανακοίνωσε ο Κυρανάκης, πρώτες «θα καταργηθούν όλες οι παραδοσιακές γραμμές που διασχίζουν το κέντρο της Αθήνας και διέρχονται από βασικές οδικές αρτηρίες όπως η Πανεπιστημίου, η Πατησίων, η Βασιλίσσης Σοφίας».
Τουριστικά
Με αυτόν τον τρόπο σχεδιάζει να δώσει ακόμη περισσότερο χώρο στα εκατοντάδες τουριστικά λεωφορεία, τα δεκάδες διώροφα «περιηγητικά», τα εκατοντάδες βανάκια, που βρίσκονται μονίμως πλασαρισμένα στη δεξιά λωρίδα όλων των παραπάνω δρόμων. Κάνοντας -αυτά και όχι τα τρόλεϊ- αφόρητη την κίνηση στο κέντρο της Αθήνας ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με άλλο άρθρο της Καθημερινής, «τους μήνες αιχμής υπολογίζεται ότι καθημερινά κυκλοφορούν περίπου 250-300 τουριστικά πούλμαν» με την αρμόδια αντιδήμαρχο Αθήνας να αναφέρει: «Δεν μπορεί ένα κρουαζιερόπλοιο στον Πειραιά, να ξεφορτώνει 40 πούλμαν, τα οποία να κατευθύνονται όλα προς την Ακρόπολη».
«Πάνε να καταργήσουν τα τρόλεϊ που όχι μόνο εξυπηρετούν αλλά αποτελούν και κομμάτι της ιστορίας της πόλης χρησιμοποιώντας ένα σωρό προφάσεις και εξυπηρετώντας συμφέροντα» δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Σπύρος Δημάκης, μέλος ΔΣ της Ένωσης Εργαζομένων ΗΛΠΑΠ από την παράταξη ΕΑΚ-ΣΑΚ ΗΛΠΑΠ. «Υπάρχει τεράστια έλλειψη σε προσωπικό με τους συναδέλφους να δουλεύουν συνεχείς βάρδιες χωρίς ρεπό. Έχουν αφήσει το στόλο να ρημάζει κρατώντας οχήματα στα αμαξοστάσια για ανταλλακτικά κόστους των 30 και 40 ευρώ. Πρόκειται για μια συστηματική υποβάθμιση με στόχο το ξήλωμα του ΗΛΠΑΠ. Από τη δική μας πλευρά προτείναμε στην πλειοψηφία και το προεδρείο του ΔΣ της Ένωσης, να προχωρήσει άμεσα σε γενικές συνελεύσεις για να αποφασίσει η βάση των εργαζομένων κινητοποιήσεις».
Όλα τα σωματεία εργαζομένων της ΟΣΥ και της ΣΤΑΣΥ πρέπει να προχωρήσουν άμεσα και συντονισμένα σε απεργιακές κινητοποιήσεις για να εμποδίσουν τον ξαφνικό θάνατο του ΗΛΠΑΠ, να καλέσουν το ΕΚΑ να τις στηρίξει. Θέση να πάρει άμεσα και ο Δήμος Αθήνας. Κάτω τα χέρια από τον ΗΛΠΑΠ!