Η έλλειψη κοινωνικής κατοικίας, τα υψηλά ενοίκια, η επέκταση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και η καθιέρωση της golden visa, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, μετατρέπουν την κατοικία από δικαίωμα σε εμπόρευμα και επενδυτικό προϊόν. 

Η στεγαστική κρίση πλήττει κυρίως την εργατική τάξη, τα μικρομεσαία στρώματα, τους φοιτητές και τους δημόσιους λειτουργούς, ιδίως στα νησιά του υπερτουρισμού, όπου η εξασφάλιση οικονομικά προσιτής κατοικίας γίνεται ολοένα δυσκολότερη. 

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η στεγαστική πολιτική δεν μπορεί να αφήνεται στις δυνάμεις της αγοράς. Απαιτούνται πολιτικές που θα αντιμετωπίζουν την κατοικία ως κοινωνικό αγαθό. 

Τα πολιτικά υποκείμενα όμως που προτείνουν ριζοσπαστικές και ανακουφιστικές λύσεις για τη στεγαστική κρίση, δεν μπορούν χωρίς την πίεση του εργατικού κινήματος να τις προωθήσουν και να τις επιβάλλουν. 

Κάθε σχετική προσπάθεια, συζήτηση, διεκδίκηση που αναδεικνύει το ζήτημα της στέγης και έχει ταξικό προσανατολισμό, ανεξαρτήτως από το ποια οργάνωση ή φορέας παίρνει την πρωτοβουλία, είναι αναγκαίο να στηριχθεί στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός μαζικού και διεκδικητικού κινήματος για το δικαίωμα στη στέγη.