Η κυβέρνηση και το φιλο-ισραηλινό μπλοκ έχουν λυσσάξει με την επιτυχία της Σύρου. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πανηγύριζαν πως στην Ελλάδα το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ανήκει στα μουσειακά είδη. Κάτω από τη μύτη τους, η Γάζα έχει μετατραπεί σε σύμβολο αντίστασης για μια νέα γενιά. Η υποστήριξη στον παλαιστινιακό λαό είναι πλειοψηφική. Η παλαιστινιακή σημαία γίνεται σύμβολο που διαπερνάει όλες τις μάχες. 

Η Σύρος τους έκανε να λυσσάξουν και για έναν ακόμη λόγο. Όχι μόνο γιατί ήταν νίκη, όχι μόνο γιατί μπαίνει σφήνα στην επίσημη γραμμή που θέλει την Ελλάδα σαν το βασικό σύμμαχο του Ισραήλ μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά και γιατί τους γκρέμισε μια ακόμη αυταπάτη: ότι η εικόνα του Ισραηλινού τουρίστα, του Ισραηλινού πελάτη θα έσβηνε την εικόνα του Ισραηλινού δολοφόνου αμάχων. 

Κρίνουν από τα μούτρα τους οι μεγαλοξενοδόχοι, οι εφοπλιστές και οι παρέες τους. Προσφέρουν τις πισίνες τους για να ξεπλύνουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες το αίμα από την κτηνωδία, προσφέρουν “τοπικά εδέσματα” για να ανακάμψουν από την κούραση του να πατάνε τη σκανδάλη και να σκοτώνουν παιδιά. Και πιστεύουν ότι με τον ίδιο τρόπο σκέφτεται ο κόσμος που δουλεύει σεζόν, που καθαρίζει τις πισίνες, που στρώνει τα κρεβάτια, που σερβίρει κάτω από τον ήλιο, που χτυπάει απανωτές 12ωρες βάρδιες και ζει στις τρώγλες που του προσφέρουν τα αφεντικά.

Το πιο πρόσφατο επιχείρημα που παρουσιάζεται και με “ανθρωπιστικό” προσωπείο είναι πως μπορούμε να καταγγέλλουμε δικαίως τα εγκλήματα του Ισραήλ, αλλά οι τουρίστες είναι απλοί άνθρωποι που στοχοποιούνται και υφίστανται άδικη βία. Σε ποια άλλη περίπτωση το κίνημα ταυτίζει τους πολίτες μιας χώρας με την πολιτική της κυβέρνησής τους, μας ρωτάνε; Μήπως θα πρέπει να διαδηλώνουμε και κατά των Αμερικάνων τουριστών ενάντια στον Τραμπ; Ή ενάντια στους Ιταλούς που έχουν τους φασίστες της Μελόνι στην κυβέρνηση;

Πρόκειται για ρητορικό τέχνασμα. Αλλά το τέχνασμα δεν μπορεί να αναιρέσει ένα γεγονός: το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη μέσα από την εμπειρία της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα έχει κάνει ένα ιδεολογικό ξεκαθάρισμα που δεν ήταν δεδομένο μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Το ξεκαθάρισμα αυτό είναι πως το Ισραήλ δεν είναι ένα κράτος όπως όλα τα άλλα. 

Είναι ένα κράτος ειδικού τύπου, ένα αποικιοκρατικό κράτος εποίκων, και αυτό διαφοροποιεί και τη στρατηγική απέναντί του. Οι αποικιοκρατικές δυνάμεις στην ιστορία τους χρησιμοποίησαν διάφορους μηχανισμούς ελέγχου και καταπίεσης απέναντι στους ντόπιους πληθυσμούς. Ο εποικισμός είναι ένας από αυτούς. Εποικισμός σημαίνει πως η αποικιοκρατική δύναμη δεν αρκείται στον έλεγχο μέσω των όπλων, του στρατού και της αστυνομίας, αλλά μεταφέρει μαζικά πληθυσμό με σκοπό αυτός ο (λευκός και ευρωπαϊκός) πληθυσμός να γίνει ο διώκτης των ιθαγενών. 

Κλεμμένη γη

Το Ισραήλ δημιουργήθηκε μόλις πριν από 77 χρόνια. Με τα λόγια του Νετανιάχου, “Το Ισραήλ δεν είναι ένα κράτος όλων των πολιτών του, αλλά το εθνικό κράτος του εβραϊκού λαού και μόνον αυτού”. Οι Εβραίοι πολίτες του απέκτησαν τα δικαιώματά τους αυτόματα, φτάνοντας από οποιοδήποτε σημείο της γης, την ώρα που οι ντόπιοι Παλαιστίνιοι εξορίζονταν κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Η υπόστασή τους ως “πολίτες” είναι πάνω σε ξένη γη την οποία έκλεψαν και εκμεταλλεύτηκαν.

Το σημαντικότερο είναι πως δεν πρόκειται για ιστορικό γεγονός αλλά για εποικισμό εν εξελίξει. Οι Παλαιστίνιοι που συνεχίζουν να ζουν εντός του επίσημου Ισραήλ, δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν κρουαζιέρες σαν κι αυτές των ισραηλινών τουριστών. Όχι μόνο γιατί στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχουν τα χρήματα, αλλά γιατί το Ισραήλ αξιοποιεί την παραμικρή έξοδο και μετακίνηση για να περικόψει το δικαίωμα επιστροφής. Ούτε για σπουδές, ούτε για δουλειά, ούτε για παροδική μετακόμιση λόγω γάμου δεν μπορούν να φύγουν. 

Ο εποικισμός συνεχίζεται με βία και στη Δυτική Όχθη, την οποία κατέλαβε το Ισραήλ το 1967. Τα παλαιστινιακά χωριά έχουν μετατραπεί σε μικρά νησάκια μέσα σε μια θάλασσα εποικισμών, ισραηλινών υποδομών, τα οποία δεν έχουν καν σύνδεση μεταξύ τους. Οικογένειες χωρίζονται τη στιγμή που μιλάμε, απλώς γιατί τα παιδιά ζουν στο διπλανό χωριό από τους γονείς. Οι Ισραηλινοί “πολίτες” ξέρουν πολύ καλά ότι οι δρόμοι που συνδέουν τους εποικισμούς με το Ισραήλ είναι “αποκλειστικής χρήσης”. Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να περάσουν από τα τσεκπόιντ, να εξευτελιστούν, να δείξουν τα χαρτιά και τους λόγους μετακίνησης και ίσως να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους. 

Ξέρουν ότι όλοι οι φυσικοί πόροι της Δυτικής Όχθης κλάπηκαν και μπήκαν στην υπηρεσία των εποικισμών. Γεμίζουν τις πισίνες των περιφραγμένων κοινοτήτων και αφήνουν την παλαιστινιακή γη χωρίς νερό. Τα σπίτια των Παλαιστίνιων γκρεμίζονται, τα σπίτια των εποίκων προστατεύονται από το στρατό. Οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη ζουν υπό στρατιωτικό νόμο. Οι διαδηλώσεις τους είναι υπό την άμεση απειλή της βίας των όπλων. Μέσα στο Ισραήλ, οποιαδήποτε κινητοποίηση σημαίνει απειλή απώλειας πολιτικών δικαιωμάτων, εξαναγκασμός σε εξορία.

Το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ. Το απαρτχάιντ ήταν το σύστημα ρατσιστικού διαχωρισμού με το οποίο κυβέρνησαν οι έποικοι στη Νότια Αφρική, με δρόμους μόνο για λευκούς, παγκάκια μόνο για λευκούς, σχολεία μόνο για λευκούς και ελευθερία μόνο για λευκούς. Το Ισραήλ έχει αντιγράψει όλα τα εργαλεία της αποικιοκρατίας του 19ου και 20ου αιώνα, τα έχει φουσκώσει στο πολλαπλάσιο και τα προστατεύει με πυρηνικά όπλα και βία. Το Ισραήλ εφαρμόζει υποχρεωτική στράτευση σε άντρες και γυναίκες. Η εκπαίδευση στον ισραηλινό στρατό είναι εκπαίδευση στο μίσος και στη σφαγή ενάντια στους Παλαιστίνιους. Μετά τη θητεία ή την αποστολή τους στη Γάζα, οι Ισραηλινοί στρατιώτες ψάχνουν μέρος “χαλάρωσης” και απόλαυσης σε κάποιο ελληνικό νησί.

Ρατσιστικό κράτος εποίκων

Είναι υπεκφυγή να λέει κάποιος πως ο Νετανιάχου είναι απλώς κυβέρνηση και δεν είναι εκφραστής της πλειοψηφίας των Ισραηλινών. Είναι σωστό πως ο Νετανιάχου μπορεί να βρεθεί πολιτικά απομονωμένος, αλλά το Ισραήλ δεν έπαψε ποτέ να είναι ρατσιστικό κράτος εποίκων από το 1948. Σχεδόν όλες οι πολιτικές του δυνάμεις ορκίζονται στο σιωνισμό, δηλαδή στο δικαίωμα του Ισραήλ να καταπιέζει τους Παλαιστίνιους. Οι πολιτικές κόντρες του Νετανιάχου με την αντιπολίτευση έχουν να κάνουν με το ρυθμό και την αποτελεσματικότητα της σφαγής στη Γάζα, όχι με το στόχο ο οποίος είναι κοινός.

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έκανε απεύθυνση ακόμη και προς τους φαντάρους της ναζιστικής, φασιστικής κατοχής γνωρίζοντας πως ήταν τα παιδιά της γερμανικής εργατικής τάξης που στάλθηκαν στον πόλεμο και πίσω τους είχαν μια ιστορία αγώνων και αντίστασης στη Γερμανία. Εκατοντάδες χιλιάδες αντιστάθηκαν στο Χίτλερ ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, οδηγούμενοι στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ιταλοί φαντάροι ξεσηκώθηκαν, στράφηκαν ενάντια στο Μουσολίνι, ενώθηκαν με την Αντίσταση. 

Δεν υπάρχει η παραμικρή ιστορία μαζικής ισραηλινής αντίστασης στα σιωνιστικά εγκλήματα. Υπάρχουν πολύ μειοψηφικές και μεμονωμένες φωνές (σαν και αυτές που φιλοξενούμε σε διπλανή σελίδα της Εργατικής Αλληλεγγύης), αλλά σίγουρα αυτές δεν βρίσκονται μέσα στα κρουαζιερόπλοια δίπλα στους αφιονισμένους σιωνιστές που πανηγυρίζουν με τις ισραηλινές σημαίες. Η ισραηλινή σημαία δεν είναι μια οποιαδήποτε σημαία, αλλά η σημαία του ματοκυλίσματος των Παλαιστίνιων.

Υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα, πολύ πιο σοβαρό. Η αντίσταση στην έλευση των Ισραηλινών τουριστών δεν έχει ατομικό χαρακτήρα. Δεν ζητάμε ατομική τιμωρία του κάθε Ισραηλινού επειδή πάνω του διαμοιράζεται το έγκλημα της γενοκτονίας. Αλλά εντάσσεται σε μια συνολικότερη απαίτηση που έχει στόχο να σταματήσει η γενοκτονία και το απαρτχάιντ. Η απαίτηση είναι να σπάσουν όλοι οι δεσμοί με το κράτος του Ισραήλ και να απομονωθεί διεθνώς. Ζητάμε διακοπή διπλωματικών σχέσεων, στρατιωτικών, οικονομικών, πολιτιστικών, ακαδημαϊκών και αθλητικών συνεργασιών.

Αυτή η στάση απέναντι στα καθεστώτα απαρτχάιντ δεν είναι καινούργια. Είναι η ίδια που κρατούσε το κίνημα διεθνώς και συνεισέφερε στην κατάρρευση της ρατσιστικής Νότιας Αφρικής το 1994. Οι τουρίστες που φτάνουν στην Ελλάδα δεν έρχονται μόνοι τους, αλλά με βάση διακρατικές συμφωνίες και συμφωνίες ανάμεσα στα καρτέλ των ξενοδόχων και των αεροπορικών εταιρειών. Πρόκειται για συμφωνίες που εντάθηκαν από τότε που στήθηκε επίσημα ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Είναι δηλαδή συμφωνίες που αποτελούν συμπλήρωμα και υποστήριξη προς τη γενοκτονία στη Γάζα και σε όλους τους πολέμους που έχει εξαπολύσει το Ισραήλ στο Ιράν, τη Συρία και την Υεμένη.

Η κατηγορία του “αντισημιτισμού” απέναντι στις δράσεις του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη είναι σκέτη πρόκληση. Ο Χρυσοχοΐδης απειλεί να χρησιμοποιήσει τον αντιρατσιστικό νόμο ενάντια στο αντιπολεμικό κίνημα. Η αλήθεια είναι πως οι ίδιες δυνάμεις που ξεσηκώνουν ενάντια στο έγκλημα στη Γάζα είναι αυτές που ξεσηκώνουν τις γειτονιές ενάντια στους ρατσιστές και ενάντια στις φασιστικές συμμορίες των γνήσιων αντισημιτών. Οι αντισημίτες σαν τον Πλεύρη και τον Άδωνι βρίσκονται στις γραμμές της κυβέρνησης και στα έδρανα των συμμάχων του Μητσοτάκη σαν το Βελόπουλο. Δεν θα επιτρέψουμε να εκμεταλλευτούν το μεγαλύτερο έγκλημα του 20ου αιώνα για να συγκαλύψουν το μεγαλύτερο έγκλημα του 21ου αιώνα. Ο αγώνας αλληλεγγύης στη Γάζα θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί μέχρι να ελευθερωθεί η Παλαιστίνη και το Ισραήλ να βρει τη θέση του στα βιβλία της ιστορίας μαζί με τη γαλλική Αλγερία, τη Ροδεσία και το νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ. Οι ισραηλινοί τουρίστες ας πετάξουν τα ματοβαμμένα τους διαβατήρια και είναι καλοδεχούμενοι σε αυτόν τον αγώνα.