H γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται. Οι βομβαρδισμοί στη Γάζα είναι καθημερινοί κάνοντας κουρελόχαρτο την εκεχειρία, ακόμα και τις γιορτινές ημέρες του Eid Al Adha, ενώ ο Νετανιάχου δήλωσε ότι θα προχωρήσει στην κατάληψη του 70% της Γάζας και συνεχίζει τις επιθέσεις στο Λίβανο.
Αντίστοιχα βαθαίνει και η συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης και τους ελληνικού κράτους με τους γενοκτόνους σιωνιστές.
Έχουμε μπει στους καλοκαιρινούς μήνες και οι κρουαζιέρες που προσφέρουν πακέτα χαλάρωσης για τους στρατιώτες του IDF έχουν αρχίσει να δένουν στα ελληνικά λιμάνια, με την αστυνομία να προσφέρει κάλυψη για τους σιωνιστές και απαγορεύσεις για τους ντόπιους. Διαφημίσεις στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος καλούν τους ισραηλινούς “επενδυτές” να αγοράσουν κι ένα σπιτάκι πριν φύγουν, ενώ στην Καλαμάτα ετοιμάζεται τουριστική επένδυση αξίας 136,5 εκατ. ευρώ κι έκτασης 206 χιλιάδων τ.μ. στη δυτική παραλία από τον ισραηλινό επενδυτικό όμιλο IDM Capital.
Το φορτηγό πλοίο Danica Violet που μεταφέρει 130 τόνους στρατιωτικού υλικού με προορισμό τα εργοστάσια της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας Elbit Systems έπλεε την περασμένη εβδομάδα προς την Κρήτη. Τα τάνκερ των Ελλήνων εφοπλιστών πηγαινοφέρνουν πετρέλαιο στα ισραηλινά λιμάνια και τις αμερικάνικες βάσεις, την ίδια ώρα που το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό αφήνεται ανενόχλητο να πειρατεύει, να απαγάγει και να βασανίζει ακτιβιστές/ριες, λίγα μόλις μίλια μακριά από την Κρήτη. Κι όλα αυτά ενώ η ελληνική αστυνομία και τα δελτία ειδήσεων ετοιμάζουν το έδαφος για νέες επιθέσεις στο κίνημα αλληλεγγύης και τους πρόσφυγες με πρόσχημα μια υπόθεση για έναν παλαιστίνιο “τρομοκράτη” που μπάζει από παντού.
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από την αποστολή του March to Gaza στην Αίγυπτο και την προσπάθεια χιλιάδων αγωνιστών/ριών να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας. Μόλις πριν μερικές εβδομάδες εκατομμύρια κόσμος είδε να εκτυλίσσεται μια νέα πράξη ισραηλινής βαρβαρότητας σε βάρος των ακτιβιστών/ριών του Παγκόσμιου Στόλου Αλληλεγγύης. Η απονομιμοποίηση του Νετανιάχου μεγάλωσε ακόμα περισσότερο σε διεθνές επίπεδο και η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε απολογούμενη για χάρη του συμμάχου της. Η αντιδημοφιλία του Ισραήλ στην Ελλάδα κινείται μεταξύ 65% και 72%.
Είναι ώρα για το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό να κλιμακώσει τη δράση του κι ο προσανατολισμός του να στραφεί στην εργατική τάξη. Τον δρόμο δείχνει η εργατική τάξη της Ιταλίας με το μεγάλο απεργιακό κίνημα για την Παλαιστίνη που συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους εδώ κι ένα χρόνο.
Η προσπάθεια είναι ξεκινημένη. Η απεργία 40 σωματείων στις 10 Οκτώβρη πέρυσι, η πανεργατική απεργία σε Πειραιά κι Ελευσίνα στις 6 Φλεβάρη, η κινητοποίηση των σωματείων έξω από την Intracom Defense, τα απεργιακά μπλοκαρίσματα των εργατών της Κόσκο στη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και η προετοιμασία νέας διεθνούς μέρας αγώνα των λιμενεργατών τον Οκτώβρη, η προσεχής αντιπολεμική απεργία των εργαζόμενων στην Έρευνα την Τετάρτη 10/6, είναι σε αυτή την κατεύθυνση.
Γιατί η εργατική τάξη έχει τη δύναμη που δεν έχει καμία ακτιβίστικη ενέργεια: τη δύναμη να σταματήσει την παραγωγή, τη μεταφορά, τη ροή του κεφαλαίου. Είναι σημαντικό να κινητοποιούνται εκατοντάδες στα λιμάνια, με τους λιμενεργάτες μπροστά, για να δηλώσουν στους σιωνιστές “τουρίστες” ότι είναι ανεπιθύμητοι. Αλλά η απεργιακή δύναμη των συνδικάτων είναι πιο αποτελεσματική. Τα σωματεία των λιμενεργατών μπορούν να εμποδίσουν το δέσιμο και την αποβίβαση σε όλα τα λιμάνια. Αντίστοιχα οι ναυτεργάτες μπορούν να κρατήσουν δεμένα τα τάνκερ. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να μπλοκάρουν την προπαγάνδα της ισραηλινής πρεσβείας, όπως έκαναν την προηγούμενη περίοδο με τα κηρύγματα μίσους των νεοναζί κ.ο.κ.
Το ίδιο ισχύει σε όλους τους τομείς. Στις 24 Ιούνη απεργούν ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι στις οικοδομές και τον κατασκευαστικό τομέα, τα ξενοδοχεία, τον επισιτισμό, τα εργοστάσια τροφίμων και ποτών διεκδικώντας συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις. Είναι οι εργάτες που χτίζουν τα ισραηλινά ξενοδοχεία, δουλεύουν σε αυτά, ταΐζουν τους σιωνιστές είτε φορούν τη στολή του επενδυτή, είτε του τουρίστα. Έχουν τη δύναμη να βάλουν φρένο στην επέλαση του ισραηλινού κεφαλαίου στην Καλαμάτα κι οπουδήποτε αλλού. Το κίνημα αλληλεγγύης χρειάζεται να στηρίξει αυτές τις απεργίες, να τις διευρύνει, να τις μπολιάσει με τις διεκδικήσεις του.
Η κλιμάκωση του κινήματος αλληλεγγύης με κέντρο την εργατική τάξη και τις απεργίες της είναι το επόμενο βήμα. Και θα είναι το μεγαλύτερο χτύπημα για την κυβέρνηση που επιμένει να σφιχταγγαλιάζεται με τους γενοκτόνους.