Είναι η πρώτη φορά που θα παρακολουθήσω το φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών Μαρξισμός, το οποίο εδώ και αρκετά χρόνια διοργανώνει το ΣΕΚ με συμμετοχές από το διεθνές επαναστατικό κίνημα, και φέτος πραγματοποιείται το τετραήμερο 21-24 Μάη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ένα φεστιβάλ που αποτελεί τον επόμενο σταθμό μετά τον παγκόσμιο ξεσηκωμό της 28 Μάρτη ενάντια στον ρατσισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την φτώχια. Ένα φεστιβάλ το οποίο προτίθεμαι και ευελπιστώ να παρακολουθήσω κάθε μέρα και ώρα του τετραημέρου, γιατί θεωρώ ότι είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

Δεν είναι απαραίτητο να επαναλάβω με δικά μου λόγια μία περίληψη του άρθρου που διάβασα στο προηγούμενο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης ή όσα αναφέρουν σε αυτό ορισμένοι από τους πολλούς καλεσμένους/ομιλητές του φετινού φεστιβάλ για να υποστηρίξω πόσο σημαντική είναι η πραγματοποίησή του ή γιατί, λόγω του άρθρου και κυρίως των όσων συμβαίνουν, αισθάνομαι επιτακτική την συμμετοχή μου σε αυτό.

Θα μου επιτρέψετε όμως να αντιγράψω και να επαναλάβω αυτό που έγραψε η Ρόζα Λούξεμπουργκ στα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου, που έμελλε να γίνει ο Α' Παγκόσμιος, τώρα, σε αυτήν την ιστορική περίοδο που βιώνουμε έναν Γ' Παγκόσμιου Πόλεμου: «Η τρέλα θα σταματήσει μόνο όταν οι εργάτες θα πετάξουν έξω την κτηνώδη χορωδία των ιμπεριαλιστών πολεμοκάπηλων».

Διότι δεν αρκεί η περιγραφή της βαρβαρότητας του συστήματος που δολοφονεί με τους πολέμους και σκορπάει την φτώχια για το κέρδος κι έπειτα σκοτώνει σε σύνορα και θάλασσες πρόσφυγες και μετανάστες. Αλλά διότι αποφασίσαμε ότι θα παλέψουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τον Σοσιαλισμό μέχρι να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό και την βαρβαρότητά του.

Σοφία Φορτούνα,
ΣΕΚ Πειραιά

Το περσινό φεστιβάλ του Μαρξισμού έλαβε μέρος μετά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση στις 28 Φλεβάρη αλλά και με ακόμη έντονες τις μνήμες από τις πολύμηνες μάχες του φοιτητικού κόσμου. Σε διεθνές επίπεδο και ενώ το Ισραήλ εξαντλούσε τη σφοδρότητά του απέναντι στην Παλαιστίνη, η τάξη μας έδειξε τα ανακλαστικά της δημιουργώντας ένα εξαιρετικά προχωρημένο και μαζικό αντιπολεμικό κίνημα.

Παρά την αδυναμία των κινημάτων να "κεφαλαιοποιήσουν" πολιτικά τις εν λόγω συγκυρίες η ιστορική παρακαταθήκη του Μαρξ, του Λένιν και του Τρότσκι ήταν αυτή που μας έδωσε τα εργαλεία για να ερμηνεύσουμε και να κλιμακώσουμε. Έναν χρόνο αργότερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική απειλή των τελευταίων δεκαετιών αλλά και μαζί με έναν κόσμο που όχι μόνο δεν απογοητεύτηκε αλλά, από τη Μινεάπολις μέχρι την Αθήνα, δείχνει έτοιμος να κάνει ιστορικά προχωρήματα.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η αξία του φετινού Μαρξισμού, στο να δημιουργήσουμε ένα στιβαρό ιδεολογικό και οργανωτικό δρόμο για να περάσει η τάξη μας στην ιστορική της θέση.

Πρώτον, το Ισραήλ βομβάρδιζε επί τρία χρόνια τη Γάζα με 140.000 νεκρούς και τραυματίες (45.000 παιδιά). Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ υποστήριζαν ότι έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα ενάντια στο διεθνές δίκαιο.

Δεύτερον, πριν επτά μήνες Αμερικάνοι και Ισραηλινοί δολοφόνοι, με πρόσχημα τα πυρηνικά βομβάρδισαν το Ιράν ενάντια στο διεθνές δίκαιο και όπως είπαν τα κατέστρεψαν. Ο Μητσοτάκης και οι απόστρατοι χειροκροτούσαν. 

Τρίτον, εδώ κι ένα μήνα, οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές με τους σιωνιστές φασίστες και άλλους, με 500 stealth, με 2 αεροπλανοφόρα, με 60 πλοία, με 10 βάσεις γύρω από το Ιράν βομβαρδίζουν μέσα σε πόλεις άμαχους και υποδομές «για να εξολοθρεύσουν το καθεστώς» με χιλιάδες νεκρούς ενάντια στο διεθνές δίκαιο. Ο Μητσοτάκης και η παρέα του στη ΝΔ, πιστά σκυλιά, πρώτοι έστειλαν δυο φρεγάτες δήθεν «για να υπερασπιστούν την Κύπρο».

Θα έλεγε κάποιος: και εμάς τους συνταξιούχους τι μας νοιάζουν όλα αυτά;

Μόνο μας νοιάζει; Πρώτον, λεφτά για τις φρεγάτες ή για τις συντάξεις είπε ο Δένδιας και ο Μητσοτάκης; Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πάρουμε καμιά αύξηση από εδώ και πέρα και με τον πληθωρισμό θα μπούμε με τα μπούνια μέσα.

Δεύτερον, αν συνεχιστεί ο διαολεμένος πόλεμος η κρίση θα επεκταθεί σ’ όλη την Ευρώπη σε ενέργεια, πετρέλαιο, τουρισμό, ακρίβεια, με κίνδυνο ενός παγκόσμιου οικονομικού κραχ που σε μας τους αδύναμους θα έχει τρομαχτικές συνέπειες. Στους συνταξιούχους άλλη μια μείωση τουλάχιστον 20%.

Άρα το μεγάλο ερώτημα είναι Πόλεμος ή Ειρήνη;

Το κυρίαρχο αυτό θέμα καθώς και η παρέμβαση του ΣΕΚ στην εργατική τάξη για το αύριο θα συζητηθούν στο 4ήμερο του Μαρξισμού στις 21-24 Μάη.