Διεθνή

Μπορούν οι φασίστες του Εθνικού Μετώπου (FN) της Μαρίν Λε Πεν να κερδίσουν τις προεδρικές εκλογές του 2017; Η γαλλική Αριστερά εξετάζει κυρίαρχα υπό αυτό το πρίσμα την άνοδο του FN. Αν χρησιμοποιήσουμε αυτό το κριτήριο θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι πρόσφατες εκλογές ήταν ένα βήμα πίσω για το FN γιατί δεν εξελέγη πρώτο κόμμα και επομένως αν επρόκειτο για προεδρικές εκλογές δεν θα τις κέρδιζε. Αλλά μια τέτοια ανάλυση λειτουργεί παραλυτικά. 

 

Οι εκλογές αποτέλεσαν ένα βήμα μπροστά για το FN, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωγραφικά. Αξιοποιώντας τις τοπικές προεκλογικές εκστρατείες και με την βοήθεια των κατά τόπους εκλεγμένων του, το FN ριζώνει στις τοπικές κοινωνίες, χτίζει μηχανισμό ακτιβιστών, βελτιώνει τη θέση του στον κρατικό μηχανισμό και αυξάνει την νομιμοποίηση του. Για ακόμη μια φορά έλαβε πάνω από 5 εκατομμύρια ψήφους, αυτή τη φορά σε εκλογές που υποθετικά είναι δύσκολες για μικρά ή ανερχόμενα κόμματα. Αφορούσαν (οι εκλογές) πάνω από 2.000 κοινότητες, στους οποίους μέχρι τώρα το FN είχε μόνον έναν εκλεγμένο αντιπρόσωπο. Αυτή τη φορά κέρδισε τέσσερις από τον πρώτο γύρο, και έχει περάσει στον δεύτερο γύρω σε ακόμα 1.100. Κατέλαβε την πρώτη θέση σε 43 από τα 98 «διαμερίσματα» στα οποία ομαδοποιούνται αυτές οι κοινότητες.

 

Όταν το FN κέρδισε σε 14 πόλεις πέρσι στις δημοτικές εκλογές, κάποιοι οχυρώθηκαν πίσω από την ελπίδα ότι οι εκλεγμένοι φασίστες θα χάσουν την αξιοπιστία τους από τη στιγμή που ανέλαβαν εξουσία. Αντίθετα όμως, όπου είχε εκλογικές επιτυχίες πέρσι, φέτος πήγε ακόμα καλύτερα, τέτοιο παράδειγμα είναι η Μπεζιέ στη νότια Γαλλία. Η Μπεζιέ είναι επίσης παράδειγμα για το πώς το FN εκπαιδεύει μέλη και ψηφοφόρους στο να υιοθετούν ολοένα και πιο σκληρές θέσεις. Μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, ο δήμαρχος οργάνωσε μια σύναξη για όσους αναπολούν με νοσταλγία την γαλλική κυριαρχία στην Αλγερία. Μετονόμασαν έναν δρόμο που είχε πάρει το όνομα του απο την λήξη του Γαλλο-Αλγερινού πολέμου και του έδωσαν τον όνομα ενός στρατηγού που είχε στηρίξει απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον της αλγερινής ανεξαρτησίας.

 

Το FN «κατέβασε» σχεδόν 4.000 υποψηφίους στο 93% των τοπικών κοινοτήτων. Ποτέ ξανά στον παρελθόν δεν είχαν ακουστεί τόσα πολλά ρατσιστικά «ολισθήματα» από υποψηφίους του FN. Τίποτα από αυτά όμως δεν στάθηκε ικανό να παρεμποδίσει την αύξηση των ψήφων τους

 

 

Ακόμα χειρότερα, μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές, μέλη του FN βοήθησαν αγρότες στο «διαμέρισμα» του Ταμ να οργανώσουν ένοπλες πολιτοφυλακές ώστε με τη χρήση βίας να μπλοκάρουν μια κατασκήνωση διαμαρτυρίας περιβαλλοντικών ακτιβιστών, οι οποίοι αντιτίθενται στην κατασκευή φράγματος. Μερικές μέρες αργότερα λιμενεργάτες, μέλη της CGT πήραν μέρος μαζί με μέλη του FN στις επιθέσεις εναντίον των ακτιβιστών. Το FN έχει προωθηθεί τόσο πολύ στο Ταμ ώστε να έχει περάσει στον δεύτερο γύρο των εκλογών σε 18 από τις 23 κοινότητες.

 

Τα βασικά κόμματα έχουν ανταποκριθεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Το βράδυ του πρώτου γύρου των εκλογών, ο κεντροαριστερός πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλλς αποκήρυξε το FN, ταυτόχρονα όμως  είπε ότι έχει ανοιχτά τα αυτιά τους προς τις αξιώσεις του και προς τους ψηφοφόρους του, κατόπιν συνέχισε την ομιλία του σε μοτίβο νόμου και τάξης αλλά και υπέρ της «κοσμικότητας», που είναι ένας ακόμη τρόπος να επιτεθεί στους Μουσουλμάνους. 

 

Η προεκλογική περίοδος καθορίστηκε από τη συζήτηση για την απαγόρευση της μαντίλας στα πανεπιστήμια, την περικοπή των γευμάτων χωρίς χοιρινό στα σχολεία για τα παιδιά των Μουσουλμάνων και των Εβραίων, καθώς και την ανάγκη ενίσχυσης του αντιτρομοκρατικού οπλοστασίου της κυβέρνησης. Όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση θέσπιζε νέα αντεργατικά μέτρα. Ο φασισμός ξεκινά να θριαμβεύει όταν αποκτά ρίζες στην κοινωνία, και οι εκλογές είναι ένα μόνο από τα εργαλεία που έχει στη διάθεση του για να το πράξει αυτό. Οπότε πρέπει να είμαστε καθαροί, οι εκλογές αυτές ήταν ένα βήμα μπροστά για τον φασισμό στη Γαλλία.  

 

Η μέρα πριν από τις εκλογές ήταν η 21η Μάρτιου, διεθνής ημέρα κατά του ρατσισμού. Περισσότεροι από 10.000 διαδηλωτές σε 20 πόλεις της Γαλλίας βάδισαν «μαζί εναντίον του φασισμού και κάθε μορφής ρατσισμού» απαιτώντας «ισότητα ή τίποτα». Σε αυτή την κινητοποίηση συναντήθηκαν πάνω από 130 οργανώσεις. Όλη αυτή η διαφορετικότητα αντανακλάστηκε και στην πορεία του Παρισιού. Ήταν θορυβώδης, με πολύ εργατόκοσμο και μεγάλη συμμετοχή από μειονότητες. Ενώ από την μία κάποια από τα  κόμματα της αριστεράς δεν συμμετείχαν, η συμμετοχή από άλλα (κόμματα και οργανώσεις) ήταν ιδιαίτερα μαζική, γεγονός που δείχνει ότι τμήμα της αριστεράς αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο.

 

Το γεγονός ότι ήταν η πιο δυνατή αντιρατσιστική κινητοποίηση στη Γαλλία εδώ και χρόνια δίνει μια ιδέα για το πόσο έδαφος έχουμε χάσει. Μόνο χτίζοντας πάνω σε αυτή τη βάση -σε συνδυασμό με την επάνοδο των αγώνων ενάντια στις αντεργατικές επιθέσεις- μπορεί η παρούσα δυναμική να αντιστραφεί. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο.

 

• Ο Ντενί Γκοντάρ είναι μέλος της αντιρατσιστικής επιτροπής του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος στη Γαλλία, και της αντιφασιστικής συμμαχίας Conex.