Το προφανές παράδειγμα που το έχουν όλες οι εφημερίδες είναι τα μπρος-πίσω-μπρος με τον ΕΝΦΙΑ. Η υποτιθέμενη εκστρατεία μείωσης των φόρων που σχεδιάζεται να είναι το μεγάλο προεκλογικό χαρτί της ΝΔ ξεκίνησε με το μεγαλύτερο χαράτσι που έχει γίνει. Αλλά το ζήτημα δεν περιορίζεται εκεί.

 

Άλλο προφανές παράδειγμα είναι το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο (βλέπε και στη διπλανή σελίδα). Η Καθημερινή προβάλλει πρωτοσέλιδα κυριακάτικα ότι Σαμαράς και Βενιζέλος θέλουν τον Κουβέλη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως «άνοιγμα» προς την κεντροαριστερά. Αλλά την ίδια στιγμή ο υπουργός Δικαιοσύνης ομολογεί ότι το «προοδευτικό αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο δεν περνάει γιατί αντιδρούν 38 ακροδεξιοί βουλευτές της ΝΔ.

 

Ακόμη πιο μεγάλες αντιφάσεις προκύπτουν στην εξωτερική πολιτική. Οι πολυδιαφημισμένες «άριστες σχέσεις» με τη Ρωσία έχουν αντικατασταθεί με την ελληνική συμμετοχή στις κυρώσεις της ΕΕ εναντίον της σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρχει κίνδυνος διακοπής της ροής φυσικού αέριου το χειμώνα!

 

Το αλαλούμ δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Τα τελευταία στοιχεία που ανακοινώθηκαν για την οικονομική πορεία της Ευρωζώνης επιβεβαιώνουν ότι οι προβλέψεις για ανάκαμψη φέτος διαψεύδονται. Η Ιταλία έπεσε ξανά σε αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης, η Γαλλία έμεινε στο μηδέν και η ίδια η Γερμανία γυρίζει προς τα κάτω. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι ίσως χρειαστούν έκτακτα μέτρα, πέρα από τις θηριώδεις ενέσεις προς το τραπεζικό σύστημα που έχει ήδη ανακοινώσει.

Οι πολιτικές προεκτάσεις φαίνονται με τον πιο έντονο τρόπο στη Γαλλία, όπου ο Ολάντ αναγκάστηκε να κάνει ανασχηματισμό της κυβέρνησης που είχε ορίσει μόλις πριν από πέντε μήνες. Τότε η αλλαγή της κυβέρνησης ήταν το επακόλουθο της ήττας στις τοπικές εκλογές, τώρα η πολιτική κρίση ήρθε γιατί ο υπουργός οικονομίας δήλωσε ότι δεν αντέχει άλλη λιτότητα.

Οικονομική αποτυχία και πολιτική αστάθεια είναι το κοινό υπόβαθρο. Και το ίδιο κοινή είναι η βάρβαρη συνταγή που ψάχνουν για να ξεκολλήσουν: δίπλα στη λιτότητα, περισσότερα ανοίγματα στην ακροδεξιά, περισσότερος ρατσισμός και μεγαλύτερη πολεμοκαπηλεία. Ισλαμοφοβική κινδυνολογία σε βάρος και των μεταναστών και των πληθυσμών της Μέσης Ανατολής, κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στο πλευρό των ΗΠΑ και του Ισραήλ από τη Γάζα μέχρι το Ιράκ και την Ουκρανία.

 

Αυτό είναι το πραγματικό «μείγμα» πολιτικής που κουβαλάνε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος στη ΔΕΘ. Δεν έχουμε τίποτε καλό να δούμε περιμένοντας να κριθεί η τύχη της συγκυβέρνησης στην Προεδρική εκλογή της Άνοιξης. Αντίθετα, έχουμε κάθε λόγο να κλιμακώσουμε τους αγώνες για την ανατροπή της συγκυβέρνησης εδώ και τώρα. Το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να γίνει αφετηρία μιας τέτοιας κλιμάκωσης συνεχίζοντας με απεργίες ενάντια στις απολύσεις, με τα αντιφασιστικά συλλαλητήρια του Σεπτέμβρη και συνδέοντας την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη με τη συνολικότερη αντίσταση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

 

Μια τέτοια ανάταση του κινήματος είναι και το καλύτερο αντίδοτο στην παθητικότητα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, που οι ηγεσίες της μοιάζουν απορροφημένες στις εκλογικές προετοιμασίες τους. Όλοι στη Θεσσαλονίκη και ανεβαίνοντας το μυαλό μας είναι στην κλιμάκωση και όχι στις κοινοβουλευτικές «ζυμώσεις».