Διεθνή
Η τραγωδία του Κουρδιστάν
Περισσότεροι από ενενήντα είναι μέχρι στιγμής οι βομβαρδισμοί από αμερικάνικα αεροπλάνα στο βόρειο Ιράκ. Τη μεγαλύτερη δημοσιότητα πήραν τα πλήγματα «ακριβείας» στο Φράγμα της Μοσούλης, ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό έργο από την εποχή του Σαντάμ Χουσεϊν, που ανάμεσα στα άλλα εξασφαλίζει και την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Βαγδάτη. Οι μαχητές του «Ισλαμικού Κράτους» είχαν καταλάβει το Φράγμα. Όμως, η ανακατάληψή του δεν ήταν έργο των αεροπορικών βομβαρδισμών. Οι Κούρδοι μαχητές, οι «πεσμεργκά», σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος των χερσαίων επιχειρήσεων –μαζί με ό,τι έχει απομείνει από αξιόμαχες μονάδες του ιρακινού στρατού.
\r\n\r\n \r\n \r\n \r\n \r\n \r\n \r\n \r\n
Στο βόρειο Ιράκ οι ΗΠΑ θέλουν να πολεμήσουν τον «καρκίνο» -όπως τον ονόμασε ο Ομπάμα- του Ισλαμικού Κράτους, χρησιμοποιώντας τους Κούρδους στρατιώτες. Εκεί που μερικά χρόνια πριν οι αντάρτες του ΡΚΚ της Τουρκίας αντιμετωπίζονταν σαν αιμοδιψείς τρομοκράτες, τώρα τα δυτικά ΜΜΕ είναι γεμάτα από συγκινητικές αναφορές στις μεικτές μονάδες του –αντάρτες και αντάρτισσες- που βοήθησαν στην εκκένωση των αποκλεισμένων Γιεζίντι που πολιορκούσαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.
\r\nΓια τους Κούρδους, από την άλλη, η στήριξη στην πολεμική ισχύ των ΗΠΑ μπορεί να φαίνεται αναγκαστική επιλογή. Το Ισλαμικό Κράτος μετά τις εντυπωσιακές επιτυχίες του νωρίτερα το καλοκαίρι στράφηκε προς το βορρά κυριεύοντας περιοχές που ελέγχονταν από την ημι-αυτόνομη κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν.
\r\nΟι «πεσμεργκά» είχαν τη φήμη ατρόμητων και έμπειρων μαχητών μετά από δεκαετίες αντάρτικου. Όμως, αρχικά έχαναν στην αναμέτρηση με τον αντίπαλο. Οι αιτίες είναι πολλές. Η πλειοψηφία στις μονάδες τους αποτελείται από νεοσύλλεκτους που δεν έχουν πολεμική εμπειρία, πολλοί προέρχονται από τις πόλεις όχι τα βουνά. Ο οπλισμός τους είναι ελαφρύς και πεπαλαιωμένος. Αντίθετα το Ισλαμικό Κράτος έχει κυριεύσει μεγάλες ποσότητες μοντέρνου και βαριού οπλισμού από την Συρία και αμερικάνικο οπλισμό από το στρατό του Ιράκ που κατέρρευσε. Συνεπώς, οι αμερικάνικες βόμβες και τα δυτικά όπλα γενικότερα μοιάζουν να είναι απαραίτητα.
\r\nΤο πρόβλημα είναι ότι με αυτό τον τρόπο το κουρδικό κίνημα κινδυνεύει να γίνει το πεζικό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αυτό δεν θα βάλει τέρμα στο σεχταριστικό εμφύλιο πόλεμο στο Ιράκ και ίσως όχι και τόσο μακροπρόθεσμα θα πλήξει τους ίδιους τους Κούρδους. Η πρόσφατη ιστορία είναι απόδειξη γι’ αυτό.
\r\nΚίνημα
\r\nΤο κουρδικό κίνημα απλώνεται σε τέσσερις χώρες, την Τουρκία, την Συρία, το Ιράκ και το Ιράν. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι περιφερειακοί «παίκτες» το αντιμετώπιζαν και το αντιμετωπίζουν με ένα μείγμα καταστολής και της πολιτικής «διαίρει και βασίλευε».
\r\nΣτη δεκαετία του ’80 ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν χρησιμοποίησε ακόμα και χημικά όπλα για να καταστείλει την εξέγερση στο ιρακινό Κουρδιστάν. Δεκάδες χιλιάδες άμαχοι βρήκαν φρικτό θάνατο. Όμως, τότε οι ΗΠΑ δεν έστειλαν αεροπλάνα να βοηθήσουν. Ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν ο άνθρωπός τους που είχε εξαπολύσει πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Η ηγεσία των Κούρδων του Ιράκ στράφηκε στο νέο ιρανικό καθεστώς για βοήθεια. Τους την πρόσφερε την ίδια στιγμή που συνέτριβε το αντάρτικο στο ιρανικό Κουρδιστάν.
\r\nΤο 1991 ο Σαντάμ Χουσεϊν μπήκε στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Η ήττα του στον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου έδωσε το κουράγιο στους Κούρδους να εξεγερθούν ξανά. Όμως, κι αυτή τη φορά οι ΗΠΑ έμειναν στην άκρη να κοιτάζουν τον ιρακινό στρατό να συντρίβει την εξέγερση. Κατόπιν εορτής, ο ΟΗΕ επέβαλε μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από το βόρειο Κουρδιστάν που έδωσε την ευκαιρία στους Κούρδους να ανασυνταχτούν. Στη δεκαετία του ’90 άπλωσαν την ζώνη ελέγχου στις περιοχές που έλεγχε μέχρι το καλοκαίρι η περιφερειακή κυβέρνηση των Κούρδων.
\r\nΌμως, το αίτημα για ανεξάρτητο κράτος έμεινε στα χαρτιά. Το τουρκικό κράτος, σημαντικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, κορύφωνε τις αιματηρές εκστρατείες του ενάντια στο αντάρτικο του ΡΚΚ. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο ένα κράτος στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Από τότε οι ΗΠΑ φρόντιζαν ώστε το Ιρακινό Κουρδιστάν να είναι τόσο ισχυρό ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους αλλά ποτέ τόσο ισχυρό ώστε να απειλεί το τουρκικό κράτος.
\r\nΗ εισβολή και η κατοχή του Ιράκ το 2003 δεν άλλαξαν επί της ουσίας αυτή την κατάσταση. Είναι αλήθεια ότι σήμερα το Ιρακινό Κουρδιστάν απολαμβάνει το μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας στην ιστορία του κουρδικού έθνους. Έχει στρατό, κοινοβούλιο, εξωτερική πολιτική. Όμως, παρόλα αυτά, η επιβίωσή του εξαρτάται από την καλή θέληση της Τουρκίας και από τη χρηματοδότηση από την Βαγδάτη. Υποτίθεται ότι το 17% των εσόδων από την πώληση του ιρακινού πετρελαίου θα πήγαινε στην περιφερειακή κυβέρνηση του Ιρακινού Κουρδιστάν. Όμως, η κυβέρνηση του Μαλίκι την είχε διακόψει.
\r\nΟι διεφθαρμένοι και υπερπλούσιοι Κούρδοι πολιτικοί (δυο οικογένειες βασικά, οι Μπαρζανί και οι Ταλαμπανί) χρησιμοποιούν την ένοπλη δύναμη των “Πεσμεργκά” ως διαπραγματευτικό ατού στα παζάρια για τον σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης στη Βαγδάτη. Οι ΗΠΑ και το Ιράν έχουν μπει σε ένα περίπλοκο χορό συνεννοήσεων και συνεργασιών γι’ αυτό το ζήτημα και για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Οι Κούρδοι πολιτικοί μπορεί να κερδίσουν μερικά υπουργικά γραφεία και μερικά δισεκατομμύρια παραπάνω μέσα από αυτά τα παζάρια. Όμως, ο κουρδικός λαός δεν θα κερδίσει ούτε ανεξαρτησία, ούτε ευημερία ούτε περισσότερη ασφάλεια.
\r\n