Εργατικό κίνημα
Ασφαλιστικό: Μια βάρβαρη επίθεση...
12/12/07 Απεργία ενάντια στο ασφαλιστικό Μαγγίνα
Περισσότερα χρόνια δουλειάς και μικρότερη σύνταξη, κατάργηση του ΕΚΑΣ, σφαγιασμό των αναπηρικών συντάξεων και μείωση των επικουρικών, διπλάσιες εισφορές για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες. Αυτά βαφτίζει ως μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού η κυβέρνηση, ενώ πρόκειται για έναν νέο Αρμαγεδώνα που δεν αφήνει κανένα αλώβητο.
Με στόχο την απόσυρση του κράτους από την υποχρέωσή του να συμμετέχει στη κοινωνική ασφάλιση, εγγυάται μόνο 384 ευρώ ως κατώτατη εθνική σύνταξη. Ουσιαστικά συνεχίζει στο δρόμο της μνημονιακής μεταρρύθμισης Λοβέρδου στο ασφαλιστικό που θα εφαρμοζόταν από 2015, όπου χώριζε τη σύνταξη σε δύο μέρη, την “εθνική” που καταβάλεται από τον κρατικό προϋπολογισμό και την “ανταποδοτική” που προκύπτει από τα χρόνια ασφάλισης και το μισθό του εργαζόμενου.
Η κυβερνητική πρόταση εισάγει νέους μειωμένους συντελεστές με βάση τους οποίους θα υπολογίζονται οι συντάξεις, λαμβάνοντας υπ'όψιν όλο τον εργάσιμο βίο και όχι την καλύτερη μισθολογικά 5ετια που ισχύει σήμερα, με αποτέλεσμα σε εποχή παρατεταμένης ανεργίας και γιγάντωσης της μερικής απασχόλησης να μην περιμένει κάποιος αξιοπρεπή συνταξη.
Η πρόταση Κατρούγκαλου ορίζει σαν εθνική σύνταξη τα 384 ευρώ και μειώνει τα ποσοστά αναπλήρωσης για την ανταποδοτική, επιφέροντας μειώσεις. Ένας εργαζόμενος δηλαδή που με 35 χρόνια ασφάλισης και μισθό την τελευταία 5ετία 1500 ευρώ με το παλιό σύστημα θα έπαιρνε σύνταξη 1040 ευρώ, με το νέο σύστημα η σύνταξη μειώνεται στα 780 ευρώ. Κι αυτά για εργαζόμενους που συμπληρώνουν 35 χρόνια ασφάλισης. Για εργαζόμενους που έχουν πολύ λιγότερα χρόνια ασφάλισης – πράγμα πολύ σύνηθες στις μέρες μας – ή μόλις το μίνιμουμ των 15 χρόνων, τα ποσοστά αναπλήρωσης κι άρα οι συντάξεις θα είναι ακόμα πιο μικρές.
Ταυτόχρονα ενεργοποιεί τον κοινωνικό αυτοματισμό διαχωρίζοντας παλαιούς και νέους συνταξιούχους καθώς οι σημερινοί συνταξιούχοι μεχρι το 2018 θα παίρνουν συντάξεις με το παλαιό σύστημα υπολογισμού, άρα μεγαλύτερες από εκείνους που θα καταθέσουν αίτηση συνταξιοδότησης μετά την ψήφιση του νόμου. Κι αυτό προκειμένου να μην καταβάλλει τα 2,2 δισ ευρώ για τις μνημονιακές περικοπές των συντάξεων που έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας ως αντισυνταγματικές. Ωστόσο και οι νυν συνταξιούχοι θα δουν τις συντάξεις τους να μειώνονται από 15% εως 30% μετά τον επανυπολογισμό τους με τους νέους μειωμένους συντελεστές.
Την ίδια στιγμή διαλύει τα ταμεία. Ταμεία, που φυσικά με τους κόπους και τις εισφορές των εργαζομένων φτιάχτηκαν, τελειώνουν. Με το πρόσχημα της ίσης μεταχείρισης όλων των ασφαλισμένων δημιουργεί ένα υπερταμείο υπό την ομπρέλα του ΙΚΑ όπου σε ένα κορβανά πεφτουν όλα τα αποθεματικά υγειών και ελλειματικών ταμείων χορηγώντας ίδιες παροχές ανεξαρτήτως εάν κάποιοι ασφαλισμένοι εχουν καταβάλλει υπέρογκες εισφορές για καλύτερη συνταξιοδοτική κάλυψη.
Εξίσωση προς τα κάτω
Ουσιαστικά τόσο με τις αλλαγές στη συνταξιοδότηση όσο και με την ενοποίηση των ταμείων επιχειρεί μια “εξίσωση” προς τα κάτω προσπαθώντας να στρέψει εργαζόμενους ενάντια σε άλλους εργαζόμενους ως “προνομιούχους”, που πρέπει να δεχτούν μειώσεις για τη “βιωσιμότητα” του ασφαλιστικού συστήματος. Κουβέντα όμως δεν γίνεται για τους πραγματικούς υπεύθυνους των ελλειμμάτων.
Για τα 12 δισ. ευρώ που χάθηκαν από το PSI, τα δομημένα ομόλογα και το τζογάρισμα στο χρηματιστήριο.
Πολύ γρήγορα ξεχάστηκε η εποχή Γιαννίτση με τα 40 χρόνια δουλειάς για σύνταξη στα 62, αφού υιοθετήθηκε από τις επόμενες κυβερνήσεις ως “αναγκαίο κακό” για να βουλώσει τις τρύπες που οι ίδιες δημιουργησαν.
Έτσι φτάσαμε σήμερα ο Νάσος Αθανασίου βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και δημοσιογράφος να θεωρεί ότι οφείλουμε μια συγγνώμη στο Σημίτη και το Γιαννίτση για τις τότε αντιδράσεις, αφού έβλεπαν μακράν και το σχέδιό τους υιοθετήθηκε στην πορεία.
Όχι ότι οι συνέπειες της κυβερνητικής πρότασης σταματάνε στα προαναφερθέντα.
Οι συντάξεις αναπηρίας, μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα καθώς η εθνική σύνταξη – τα 384 ευρώ - θα δίνεται ολόκληρη μόνο στην περίπτωση αναπηρίας άνω του 80%. Για μικρότερα ποσοστά θα δίνεται το 70% ή και το 50% της σύνταξης. Δηλαδή, αν κάποιος ατυχής, μείνει ανάπηρος μετά από 15 χρόνια δουλειάς, θα λάβει επίδομα αντί σύνταξης.
Την ίδια απομείωση θα υποστεί και το ΕΚΑΣ καθώς γίνονται αυστηρότερα τα κριτήρια χορήγησής του ώστε το 2019 να έχει εξαφανιστεί.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες παρά το γεγονός ότι συμφώνησαν με την κυβέρνηση να αυξηθούν οι εισφορές 1,5% για να "διασωθούν" οι επικουρικές συντάξεις - για ποσά μέχρι 170 ευρώ εγγυάται η κυβέρνηση - έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων καθώς αναγκάζονται να πληρώνουν εισφορές για την κύρια σύνταξη σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και πενταπλάσια ποσά.
Συμπερασματικά άλλη μια παρέμβαση στο ασφαλιστικό βαφτίζεται μεταρρύθμιση χωρίς να λύνει το γόρδιο δεσμό της βιωσιμότητάς του, αφού απουσιάζουν οι προτάσεις για νέους πόρους χρηματοδότησης, πειθαρχεί στη λογική του δημοσιονομικού οφέλους όπως επιβάλλουν οι δανειστές και κινείται στην πεπατημένη πρακτική της συμπίεσης προς τα κάτω.
Άννα Κωνσταντακάκη
... στα χνάρια Σημίτη, Καραμανλή και Σαμαροβενιζέλων
Στο δρόμο κυβερνήσεων που κατέληξαν να συγκρουστούν με το εργατικό κίνημα και να χάσουν επιχειρεί η κυβέρνηση Τσίπρα με την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού.
Το 2001 η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εργασίας τον Τ. Γιαννίτση, πατώντας και διευρύνοντας αντίστοιχους αντιασφαλιστικούς νόμους της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προ δεκαετίας τότε, κατέβασε ένα νομοσχέδιο που μίλαγε για αύξηση των ορίων ηλικίας, για μείωση των συντάξεων και πάλι μέσω επανυπολογισμών, πετσόκοβε τα βαρέα κι ανθυγιεινά κλπ. Βασικός επικοινωνιακός στόχος ήταν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, τις τράπεζες, το δημόσιο. Η κυβέρνηση έφαγε τα μούτρα της αφού μετά από δυο πανεργατικές απεργίες που βούλιαξαν τους δρόμους της Αθήνας ο Γιαννίτσης παραιτήθηκε και το νομοσχέδιο αποσύρθηκε.
Στο τέλος του 2007 ήρθε η σειρά του Καραμανλή με υπουργό τον Μαγγίνα να εξαπολύσουν τη δική τους επίθεση στο ασφαλιστικό, με κύρια αιχμή την ενοποίηση των ταμείων, ένα από τα βασικά μέτρα που επιχειρεί και η σημερινή κυβέρνηση. Σε παρόμοιο μήκος κύματος η προπαγάνδα. Από τον διαχωρισμό των “ρετιρέ” και των “υπογείων”, στα “ευγενή” και μη “ευγενή” ταμεία. Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Ρουσόπουλος, ισχυριζόταν ότι η ενοποίηση των ταμείων είναι μέτρο που θα φέρει δικαιοσύνη και ισότητα στους όρους συνταξιοδότησης γιατί θα πετσοκόψει τις συντάξεις των “προνομιούχων” και θα αυξήσει τα όρια ηλικίας τους. Η απάντηση ήταν ένας ξεσηκωμός προοίμιο των μεγάλων πανεργατικών απεργιών που θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια, με πρώτους να σηκώνουν το γάντι οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ, οι μηχανικοί, οι γιατροί, οι δικηγόροι και να κορυφώνεται στις 12 Δεκέμβρη με μια γενική απεργία “αλα Γιαννίτση” που έβγαλε όλη την τάξη στο δρόμο κι έστειλε τον Μαγγίνα στο σπίτι του.
Ρότα
Και η διάδοχός του, Φ. Πετραλιά που επιχείρησε να συνεχίσει στην ίδια ρότα, ένιωσε για τα καλά τη γεύση της πανεργατικής αντίστασης με ανάλογου μεγέθους γενικές απεργίες το Φλεβάρη και το Μάρτη του 2008 και πολυήμερες απεργίες που ακολούθησαν σε ΔΕΗ, δήμους, τράπεζες κ.α.
Σήμερα, η κυβέρνηση Τσίπρα πατώντας στη μνημονιακή καταστροφή των προηγούμενων 5 χρόνων, επιχειρεί να συμπυκνώσει τις επιθέσεις της περασμένης δεκαετίας μειώνοντας συντάξεις και ενοποιώντας τα ταμεία. Παρότι όλοι/ες πλήττονται, υποτίθεται και πάλι ότι την πληρώνουν οι “προνομιούχοι” κλάδοι και όσα ταμεία είναι σε κάπως καλύτερη κατάσταση από τα υπόλοιπα. Όπως το αποφύγαμε και παλιότερα, έτσι και τώρα, κανείς δεν πρέπει να τσιμπήσει στην επιχειρηματολογία του διαχωρισμού. Η μάχη είναι οι κατακτήσεις των πιο οργανωμένων και δυνατών κομματιών της εργατικής τάξης να διευρυνθούν σε ολόκληρη την τάξη. Αντίθετα το τσάκισμά τους θα είναι ζημιά και για τα πιο αδύναμα κομμάτια των εργαζομένων.
Όσο για το αναπόφευκτο των μεταρρυθμίσεων, η φρασεολογία των “από πάνω” είναι γνωστή και διαχρονική. “Πρέπει να πάρουμε μέτρα τώρα γιατί αύριο θα είναι αργά” έλεγε ο Γιαννίτσης το 2001. “Αν περιμέναμε μέχρι το τέλος του χρόνου δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε συντάξεις” έλεγε η Γιαννάκου το '90. Ότι με τις μεταρρυθμίσεις “διασφαλίζεται το ασφαλιστικό σύστημα για τις επόμενες γενιές”, δηλώνει ο Τσίπρας.
Ίδια πρέπει να είναι και η απάντησή μας. Όπως έγραφε η Εργατική Αλληλεγγύη στις 25/4/01, μια μέρα πριν την πρώτη από τις πανεργατικές που τσάκισαν το νόμο Γιαννίτση:
“Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι τα μέτρα είναι απαραίτητα για την επιβίωση των ταμείων για να μη βρεθούν οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι μπροστά σε 'δυσάρεστες καταστάσεις' σε μερικά χρόνια. Λέει ψέματα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μειωθούν έστω μια δραχμή οι συντάξεις, να αυξηθούν έστω μια ώρα τα όρια ηλικίας. Αντίθετα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να αυξηθούν οι συντάξεις και να μειωθούν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για όλους. Τα λεφτά υπάρχουν, βρίσκονται στα θησαυροφυλάκια των τραπεζιτών, στις τσέπες των εργοδοτών, στις σπατάλες για εξοπλισμούς κι αστυνομία. Είναι καιρός να πληρώσουν όλοι αυτοί που έχουν φάει με χρυσά κουτάλια όλα τα τελευταία χρόνια, λεηλατώντας τα ταμεία, τις συντάξεις. 'Οι συντάξεις μας πάνω από τα κέρδη τους', αυτό το σύνθημα μπορούμε να κάνουμε πράξη με τους αγώνες μας”.
Στέλιος Μιχαηλίδης