Εργατικό κίνημα
H μάχη στα ΜΜΕ
Δευτέρα 25/4, απεργοί των ΜΜΕ μπλοκάρουν την έκδοση απεργοσπαστικών φύλλων.
Μέχρι το μεσημέρι της Τρίτης 26/4 κράτησε η απεργία διαρκείας των εργαζομένων στα ΜΜΕ ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης.
Με ανακοίνωσή της η ΠΟΕΣΥ αποφάσισε τη “συνέχεια του αγώνα” με άλλους τρόπους καλώντας τις εφημερίδες να κανουν “εκτεταμένη αναφορά στις επιπτώσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου” και να προβάλλουν τις θέσεις του κλάδου στα πρωτοσέλιδα και το εσωτερικό τους. Αντίστοιχα για τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς η απόφαση του συνδικάτου μιλάει για “μετάδοση σε όλα τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές μονόλεπτου μηνύματος της ομοσπονδίας” και ανάλογα είναι τα όσα προβλέπει για τις ενημερωτικές ιστοσελίδες.
Μόνη ψήφος υπέρ της συνέχισης κι όχι της αναστολής της απεργίας στο ΔΣ της ΠΟΕΣΥ, ήταν αυτή της Μ. Μεϊντάνη από το Μετώπο για την Ανατροπή, του συνδικαλιστικού σχήματος που έχουν συγκροτήσει αντικαπιταλιστικές συλλογικότητες των ΜΜΕ από Αθήνα και Θεσσαλονίκη. “Yποστήριξε ότι ειδικά τώρα δεν πρέπει να σπάσει η απεργία. Δεν μπορεί μετά από μία συνάντηση που η άλλη πλευρά σε κολλά στον τοίχο, εσύ να κάνεις πίσω. Δεν μπορεί να μιλάς για την μάχη των μαχών για τον κλάδο και στον κίνδυνο της απεργοσπασίας να οπισθοχωρείς. Δεν μπορεί το μήνυμα που δίνεις στην κοινωνία να είναι ότι πάλι παίζουμε με τις εξαιρέσεις. Να δίνεις το μήνυμα στο υπουργείο και στους εργοδότες ότι μπορούν να σε πατήσουν στο λαιμό. Ό,τι αν δείξουμε πως φοβόμαστε τους απεργοσπάστες ποτέ δεν θα κάνουμε απεργία” αναφέρει σε ρεπορτάζ του το μπλογκ του Ασύνταχτου Τύπου (σχήμα δημοσιογράφών στη Θεσσαλονίκη που συμμετέχει στο Μέτωπο για την Ανατροπή).
Πρόκειται για υποχώρηση της ηγεσίας της ΠΟΕΣΥ απέναντι στις πιέσεις που δέχτηκε η απεργία από τους εργοδότες και τα πρωτοπαλίκαρά τους. Είχε προηγηθεί η σύσκεψη τη Δευτέρα 25/4 μεταξύ ΠΟΕΣΥ, ΕΣΗΕΑ και διευθυντικών στελεχών των ΜΜΕ, στην οποία έμπαιναν όλες οι πιέσεις για το σπάσιμο της απεργίας με “επιχειρήματα” για την ανάγκη ενημέρωσης της κοινωνίας για την επίθεση, αλλιώς “κάνουμε πλάτες στην κυβέρνηση”, όπως επίσης και η άκαρπη όπως αποδείχτηκε συνάντηση Κατρούγκαλου, συνδικάτων κι εργοδοτών την επόμενη μέρα.
Είχε προηγηθεί όμως και η μάχη που έδωσαν δεκάδες απεργοί το βράδυ της Δευτέρας για να μην κυκλοφορήσει κανένα απεργοσπαστικό φύλλο. Από το μεσημέρι της ίδιας μέρας στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ άρχισαν να συγκεντρώνονται αγωνιστές κι αγωνίστριες προκειμένου να συγκροτηθούν συνεργεία περιφρούρησης που θα πήγαιναν στα “μαγαζιά” που προβλεπόταν απεργοσπασία. Όσο πέρναγε η ώρα και γινόταν γνωστή η συσπείρωση των απεργών και οι προετοιμασίες για την περιφρούρηση της απεργίας, η μία εφημερίδα μετά την άλλη ακύρωναν την εκτύπωσή τους. Τελικά κανένα έντυπο δεν βγήκε με την τελική μάχη να δίνεται τα μεσάνυχτα στο τυπογραφείο. Εκεί δεκάδες απεργοί έπεισαν τους συναδέλφους τους τυπογράφους (το σωματείο τους με ευθύνη του ΠΑΜΕ δεν συμμετείχε στην απεργία) να σταθούν στο πλευρό τους και να μην τυπώσουν τα απεργοσπαστικά φύλλα. Η δυναμική φάνηκε. Ακόμα κι εκεί που πέρασε η απεργοσπασία όπως στο ΣΚΑΙ των απολύσεων και της εργοδοτικής τρομοκρατίας ή στις ιστοσελίδες – γαλέρες της ελαστικής εργασίας, μπορούσε τις επόμενες μέρες να επιβληθεί η επιτυχία της απεργίας με τις κατάλληλες παρεμβάσεις από τα συνεργεία της περιφρούρησης.
Πρώτο βήμα
Όπου κι αν έφτασε η απεργία των ΜΜΕ έκανε το πρώτο βήμα. Ένα βήμα που θα έπρεπε να ακολουθήσουν όλα τα εργατικά συνδικάτα. Της άμεσης σύγκρουσης με τα αντιασφαλιστικά μέτρα κι όχι της αναμονής που έχει επιβάλει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία για τη μέρα που θα κατατεθεί το νομοσχέδιο στην ολομέλεια της Βουλής. Πρόκειται για μια απεργία που επιβλήθηκε στην ηγεσία από τα πιο μαχητικά κομμάτια του κλάδου.
Η ηγεσία προσπάθησε να αναστείλει τη μάχη μόλις δύο μέρες μετά την έναρξή της και δεν πέρασε κάτω από την πίεση του κόσμου. Παρά τις αποφάσεις για απεργιακά δελτία, έκδοση εντύπου κλπ δεν έκανε κανένα βήμα για να τα οργανώσει αφήνοντας όλα τα περιθώρια στην απέναντι πλευρά να ασκεί πιέσεις. Και παρ'όλα αυτά μπήκαν μπροστά αγωνιστές κι αγωνίστριες του κλάδου κι έδωσαν τη μάχη. Αυτός ο κόσμος βράζει μετά το κλείσιμο της απεργίας. Στο χέρι του είναι να οργανώσει την αναζωπύρωση του αγώνα.
Η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ προσπαθεί να συμμαζέψει το ξεπούλημα προαναγγέλοντας διαγραφές απεργοσπαστών.
“Τα ονόματα όσων βρίσκονται σήμερα στο τιμόνι των ενώσεων του κλάδου θα γραφούν με μαύρα, ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία του” τονίζει η ανακοίνωση του Μετώπου για την Ανατροπή. “Τώρα, όμως, δεν είναι ώρα για μοιρολατρία. Τώρα κρίνεται το μέλλον μας. Ο αγώνας μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί. ... Μόνη διέξοδος είναι ο αγώνας να περάσει πλέον στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, στα δικά μας χέρια” συνεχίζει μεταξύ άλλων. “Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ‘προθύμων’ μίλησαν. Τώρα, τον λόγο έχει ο αγωνιζόμενος λαός. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα βρεθούμε μαζί με εργαζόμενους και άνεργους, μαζί με τους συνταξιούχους και τους ανασφάλιστους νέους, μαζί με την κοινωνία που αγωνιά και θα δώσει την μάχη του ασφαλιστικού ενάντια στο νέο σφαγείο που φέρνει η κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους εργοδότες”.
Όχι λάσπη στους απεργούς
Επιθέσεις από όλες τις πλευρές δέχτηκε η απεργία των εργαζομένων στα ΜΜΕ.
Από τη μια ακούστηκε ότι η απεργία είναι “στην υπηρεσία” της κυβέρνησης για να περάσει τα μέτρα χωρίς να ενημερωθεί ο κόσμος. Ο καλύτερος τρόπος για να “αντισταθείς” λένε είναι να δουλέψεις κανονικά και να ενημερώσεις τον κόσμο για τα μέτρα. Έχει σημασία ποιοί ήταν αυτοί που υπερασπίστηκαν με πάθος αυτή την άποψη και δεν ήταν άλλοι από τους διευθυντάδες των ΜΜΕ και τα γνωστά παπαγαλάκια. Από φιλοκυβερνητικά στόματα έγινε το αντίθετο πέσιμο, ότι η απεργία έχει στο πλευρό της τους εργοδότες για “να φέρουν από την πίσω πόρτα τον Μητσοτάκη”.
Το γεγονός ότι οι πίεσεις μπαίνουν τόσο από τους εργοδότες και τα τσιράκια τους όσο και από την κυβέρνηση είναι γιατί η απεργία δημιουργεί πρόβλημα και στους δύο.
Στο επιχείρημα περί ενημέρωσης του κόσμου, την απάντηση τη δίνουν οι ίδιοι οι απεργοί με την απόφασή τους που μιλάει ξεκάθαρα για απεργιακά δελτία για την παροχή της απαραίτητης – και μόνο - ενημέρωσης για την απεργία και την αντίσταση στην κυβερνητική επίθεση.
Άλλωστε παραλλαγές της ίδιας μομφής διατυπώνονται για κάθε κλάδο που απεργεί με τελικό στόχο την ποινικοποίηση και την κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ απεργούν για να μείνει ο κόσμος ανενημέρωτος. Οι εκπαιδευτικοί απεργούν για να μείνει ο κόσμος αμόρφωτος. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι κάθε τομέα για να εξοικονομήσουν μεροκάματα τα αφεντικά.
Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες για να ταλαιπωρηθεί ο φτωχός κόσμος που τις χρησιμοποιεί. Οι εργάτες της τάδε επιχείρησης απεργούν προς όφελος της ανταγωνιστικής εταιρίας. Ελάχιστα άμα ξύσεις αυτές τις κατηγορίες δεν θα βρεις άλλη πηγή παρά τα ίδια τα αφεντικά και στη σπέκουλά τους δεν πρέπει να τσιμπάει κανένας.
Στις αντίθετες – φιλοκυβερνητικές - κατηγορίες περί “απεργίας με τις πλάτες των εργοδοτών”, εκτός από το προφανές, ότι αν βόλευε τα αφεντικά η απεργία ούτε τις πιέσεις από τη μεριά τους θα είχαμε, ούτε τις προσπάθειες απεργοσπασίας, έχει σημασία η ουσία των μέτρων.
Αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις
Στο νέο ασφαλιστικό περιλαμβάνεται εκτός των άλλων βάρβαρων αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων, η κατάργηση του αγγελιόσημου. Αγγελιόσημο είναι το τίμημα που ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλουν οι εργοδότες των ΜΜΕ, από τα έσοδα των διαφημίσεων, υπέρ του ασφαλιστικού ταμείου των εργαζομένων. Πρόκειται για εργοδοτική εισφορά, η κατάργηση της οποίας αποτελεί το καλύτερο δώρο για τους μιντιάρχες και την ταυτόχρονη καταδίκη για τα ασφαλιστικά ταμεία του κλάδου.
Είναι όμως συντεχνιακή η απεργία, όπως ακούστηκε από άλλες πλευρές; Οι εργαζόμενοι των ΜΜΕ απεργούν μόνο για το αγγελιόσημο; Η ίδια η απεργία βγήκε κάτω από την πίεση των πιο μαχητικών κομματιών της βάσης τα οποία από την πρώτη στιγμή πάλεψαν για “ενιαίο απεργιακό αγώνα διαρκείας μαζί με όλη την κοινωνία μέχρι τη νίκη” (βλ.ανακοίνωση του Μετώπου για την Ανατροπή) αναγκάζοντας και την ίδια την ΠΟΕΣΥ να προκηρύξει την απεργία με στόχο “την απόσυρση και καταψήφιση του εξοντωτικού αντεργατικού κυβερνητικού ασφαλιστικού νομοσχεδίου, που εξαθλιώνει όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους της χώρας”. Ο χαρακτηρισμός της απεργίας ως συντεχνιακός το μόνο που παρέχει είναι άλλοθι για την αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατείας. Ιδιαίτερα, σε μια φάση που αν προχωρούσαν κι άλλοι κλάδοι σε απεργία διαρκείας, θα μπορούσαν να στείλουν το ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου να συναντήσει αυτά του Γιαννίτση και του Μαγγίνα.