Διεθνή

Οι δυναμικές κινητοποιήσεις των εργατικών και φοιτητικών χώρων την εβδομάδα πριν τη γενική απεργία της 28 Απρίλη έδειξαν ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στη μάχη εναντίον του νόμου Ελ Χομρί (δηλαδή της εργατικής μεταρρύθμισης που θα επιτρέπει στους εργοδότες να αυξάνουν κατά το δοκούν τις ώρες εργασίας και να απολύουν ευκολότερα): η σύνδεση των αγώνων. 

 

Το συντονιστικό φοιτητών της Γαλλίας, που συνεδρίασε για 4η φορά ενάντια στο νέο αντεργατικό νόμο στις 16 και 17 Απριλίου αποφάσισε μια σειρά από δράσεις στο πλάι των εργαζόμενων που παλεύουν ήδη το τελευταίο διάστημα για τα δικαιώματά τους, όπως οι εργαζόμενοι στους σιδηρόδρομους, οι επισφαλώς εργαζόμενοι στα φαστ-φουντ, οι καλλιτέχνες που εργάζονται εποχιακά. 

Οι τελευταίοι μάλιστα προχώρησαν σε μαζικές καταλήψεις θεάτρων την περασμένη εβδομάδα. Με αρχή το Odeon στο Παρίσι, δεκάδες θέατρα σε ολόκληρη τη χώρα τέλεσαν υπό κατάληψη τις παραμονές της μεγάλης απεργίας της 28 Απρίλη. Οι επισφαλώς εργαζόμενοι στα φαστφουντάδικα του βόρειου Παρισιού κατέβηκαν σε απεργία στις 17 Απρίλη και την επόμενη βγήκαν για να συναντηθούν και να ευχαριστήσουν φοιτητές και μαθητές που στήριξαν τον αγώνα τους με κινητοποίηση έξω από τα καταστήματα.

 

Παράλληλα στις 26 Απρίλη κατέβηκαν σε απεργία οι εργαζόμενοι των σιδηροδρόμων, εκφράζοντας βέβαια δυσαρέσκεια για την επιλογή της ηγεσίας της CGT σιδηροδρόμων να απομονώσει την απεργία σε μια ημέρα και να μην τη συνδέσει με την απεργία της 28 Απρίλη. 

 

Επτά συνδικάτα και φοιτητικές ενώσεις (CGT, FO, Solidaires, FSU, Unef, Unl, Fidl), συνεδρίασαν από κοινού στις 25 Απρίλη, αποφασίζοντας να καλέσουν στην απεργία της 28 Απρίλη, στην εργατική Πρωτομαγιά και σε νέα κινητοποίηση στις 3 Μάη, ημερομηνία έναρξης της συζήτησης για το νέο εργατικό νόμο στην Εθνοσυνέλευση (Βουλή). 

 

Πάνω από μισό εκατομμύριο διαδήλωσαν και πάλι σε δεκάδες γαλλικές πόλεις τη μέρα της μεγάλης απεργίας. Τις διαδηλώσεις της απεργίας ακολούθησαν συνελεύσεις πλατειών. Η Ολονυκτία της πλατείας Δημοκρατίας(Nuit Debout) είχε απευθύνει κάλεσμα στα συνδικάτα, για να τοποθετηθούν σε σχέση με το διακύβευμα της σύνδεσης των αγώνων. Ο Γενικός Γραμματέας της GCT Φιλίπ Μαρτινές αναρωτήθηκε μπροστά στο πλήθος πώς μπορούμε να συνεχίσουμε και οι υπεκφυγές του για το ότι η απεργία δεν είναι ένα απλό κάλεσμα αλλά μια ολόκληρη υλοποίηση για την οποία “μπορούμε να βασιστούμε στη CGT” και για την αναγκαιότητα πρώτα να “πειστούν οι εργάτες” απαντήθηκαν δυναμικά από την απαίτηση: “Γενική απεργία!” και “Δεν αρκεί η συζήτηση εδώ στην πλατεία, κάντε το κάλεσμα”. Οι ηγεσίες των συνδικάτων που ήταν παρούσες δεν προχώρησαν σε αποφάσεις, παρά το κλίμα που επικρατούσε στην πλατεία αλλά και σε ολόκληρο τον εργατικό και φοιτητικό κόσμο της Γαλλίας τον τελευταίο 1,5 μήνα.

 

Με ακραία αστυνομική καταστολή, έγιναν πάνω από 45 συλλήψεις στο Παρίσι (μεταξύ των συλληφθέντων και μαθητές), διαλύθηκε η κατάληψη του θεάτρου Odéon και εκκενώθηκαν πλατείες. Από όλες τις πόλεις οι διαδηλωτές και οι συμμετέχοντες στις Ολονυκτίες βγάζουν καταγγελίες για την αστυνομική βία. Στη Ρεν ένας διαδηλωτής έχασε το μάτι του εξ αιτίας μιας πλαστικής σφαίρας. 

 

Την ίδια στιγμή αρθρογράφοι χωρίς σχέση με το κίνημα, κυρίαρχα ΜΜΕ, μέλη της κυβέρνησης και βουλευτές προσπαθούν να λασπολογήσουν σε βάρος των διαδηλωτών. Aπό άρθρα που μιλούν για ένα “πλήθος ομοιογενές”, αποτελούμενο από “νεαρούς γεμάτους προνόμια” που “προφανώς δεν εργάζονται το πρωί και έχουν την πολυτέλεια να συζητούν το βράδυ” και άρα “δεν αντιλαμβάνονται τις πραγματικές αγωνίες των εργατών”. 

 

Η λάσπη φτάνει μέχρι το σημείο η Υπουργός εργασίας Μυριάμ Ελ Χομρί να δηλώνει πως λυπάται που ο κόσμος της πλατείας γίνεται ένας “επιθετικός όχλος”, ο πρωθυπουργός Βαλς να εξυμνεί τον επαγγελματισμό των ΜΑΤ και να αναφέρεται σε “μειοψηφία που βανδαλίζει”, ο Σαρκοζί και οι δεξιοί βουλευτές να ζητάνε απροκάλυπτα την απαγόρευση των διαδηλώσεων. Η βία της αστυνομίας και η λάσπη ωστόσο δεν κατάφεραν να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις, και ο κόσμος ξαναβγήκε στους δρόμους την Πρωτομαγιά και στις 3 Μάη σε πολλές πόλεις. Η αστυνομική καταστολή συνεχίστηκε και αυτές τις δύο μέρες. 

 

Ο νέος εργατικός νόμος θα συζητηθεί στην Εθνοσυνέλευση τις επόμενες δύο εβδομάδες. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Γαλλίας έχουν πολύ φρέσκιες τις εμπειρίες των τελευταίων ετών, επί προεδρίας Ολάντ και πρωθυπουργίας Βαλς. Έχουν διαδηλώσει για την Παλαιστίνη παρά τις απαγορεύσεις, έχουν κάνει καταλήψεις σχολείων ενάντια στις απελάσεις μαθητών Ρομά, έχουν διαδηλώσει κατά της ακροδεξιάς μετά τις φασιστικές δολοφονίες του Κλεμάν Μερίκ και του Παύλου Φύσσα, έχουν αντιμετωπίσει άγρια καταστολή, συλλήψεις και αστυνομική αυθαιρεσία στις πορείες που έγιναν τις πρώτες μέρες του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και συνεχίζουν να παλεύουν με αυτήν την καταστολή στον 1.5 μήνα κινητοποιήσεων ενάντια στον εργατικό νόμο. Έχουν, τέλος, δείξει αλληλεγγύη στα κινήματα κατά της λιτότητας, με πιο πρόσφατο δείγμα τη συμπαράσταση στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα.

 

Αυτό που αναδεικνύεται σαν αναγκαιότητα από το κίνημα στη Γαλλία, τόσο στις πλατείες όσο και στους χώρους εργασίας και στις σχολές, δηλαδή η σύνδεση των αγώνων, είναι και αυτό που θα καθορίσει τη συνέχεια. Οι νέοι και οι εργαζόμενοι της Γαλλίας βλέπουν ότι η εργασιακή επισφάλεια (και μαζί της η λιτότητα, η ακροδεξιά, ο ρατσισμός και όλη η ρητορική και η ανάλυση που τα συνοδεύουν) δεν είναι ζήτημα ενός κλάδου, η των “προβληματικών” χωρών του νότου, αλλά η κατεύθυνση ενός ολόκληρου συστήματος το οποίο πρέπει να παλέψουμε συνολικά.

---

 

Ενάντια στο νόμο λαιμητόμο