Εκπαίδευση και Νεολαία
Γράμμα από την Ζαχάρω Ηλείας: Ο δάσκαλος “βαστάει” γερά!

“Ανέντιμος Δάσκαλος” με την τάξη του

Προς πολύ μεγάλη τους απογοήτευση το ποτάμι πίσω δεν γυρνά. Όσο και να θέλουν κυβέρνηση και κανάλια να μας πείσουν για το αντίθετο. Στη βάση αυτής της αντίστασης, στα μέρη εκείνα δηλαδή από όπου πηγάζει το μεγάλο ποτάμι, τα σχολεία, οι χώροι εργασίας των δασκάλων, η μάχη συνεχίζεται σκληρή. Αλλού με μεγαλύτερη κι αλλού με μικρότερη επιτυχία, συνεχίζεται αυτή η ίδια προσπάθεια από τα κάτω, που δημιούργησε και γιγάντωσε την απεργία των έξι εβδομάδων. Τώρα, όπως και πριν, εξακολουθούν να κοντράρουν στην πράξη, την πολιτική υποβάθμισης της κυβέρνησης για τα ζητήματα της εκπαίδευσης αλλά και το βιοτικό επίπεδο των ίδιων των εκπαιδευτικών.

Η πλευρά της κυβέρνησης και πριν και μετά την απεργία αισχρή. Αλλά γνωστή σε όλους λόγω των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Από την λασπολογία ενάντια στους «ανέντιμους» δασκάλους και τις σιδηρογροθιές, μέχρι τα γκεμπελικής σύλληψης σκαρφίσματα, προκειμένου να εκμεταλλευτούν πολιτικά το γεγονός στο σχολείο της Εύβοιας απέναντι στις καταλήψεις. Από την άλλη, η πλευρά των δασκάλων που απεργούσαν και που καθημερινά αγωνίζονται για μια καλύτερη εκπαίδευση στα σχολεία, αλλά που ελάχιστα έως καθόλου γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό αυτή τους η προσπάθεια. Από πού πραγματικά μπορούμε να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει και πού οφείλεται αυτό, μέσα στα σχολεία;

Για μία βδομάδα βρέθηκα μέσα στα πλαίσια ενός διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ για παιδιά και νέους που διεξάγεται στην ευρύτερη περιοχή του νομού Ηλείας κάθε χρόνο, στο δημοτικό σχολείο της Ζαχάρως, για να κάνω μαθήματα animation στα παιδιά της έκτης τάξης. Ήρθα σε επαφή λοιπόν, και με τα ίδια τα παιδιά αλλά και με τους δασκάλους τους. Το δημοτικό σχολείο αυτό συγκεντρώνει περίπου τριακόσιους μαθητές και περίπου τριάντα εκπαιδευτικούς μαζί με τους νηπιαγωγούς. Είναι ένα μεγάλο σχολείο καθώς συγκεντρώνει όλα τα παιδιά από τα γύρω σχολεία που κλείνουν, καθώς επίσης και πολλά παιδιά μεταναστών. 

Έτσι το πρώτο μέλημα των δασκάλων είναι η εσωτερική διαμόρφωση του σχολείου προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες που δημιουργούνται. Και το κάνουν με επιτυχία. Ακόμα κι αν το τελευταίο τμήμα της σκάλας μετατρέπεται σε αποθήκη. Το καταπληκτικό όμως σε αυτή τους την προσπάθεια είναι ότι πάνε ακόμα παρακάτω. Το σχολείο διαθέτει επίσης κανονικό κινηματογράφο εκατόν εξήντα θέσεων, καθίσματα που παραχωρηθήκαν από τον κινηματογράφο «Φιλίπ» στην Κυψέλη όταν αυτός ανακαινίστηκε, με μηχανή προβολής και με όλα τα σχολεία της περιοχής να προσέρχονται καθημερινά για να δούνε ταινίες που παραχωρούνται από τους διοργανωτές του φεστιβάλ. 

Δάσκαλοι και διευθυντής δίνουν την μάχη καθημερινά, απέναντι και σε ένα μικρό ευτυχώς, κομμάτι συναδέλφων τους και μέλη της τοπικής κοινωνίας, αλλά κυρίως στις ντιρεκτίβες του υπουργείου παιδείας, που πιέζουν με τον τρόπο τους, για ένα σχολείο διεκπαιρεωτικό που το μόνο που θα κάνει θα είναι να ζορίζει ακόμα περισσότερο τα παιδιά με περισσότερη δουλειά για το σπίτι, ώστε να μην σηκώνουνε κεφάλι. Όσο για το μικρό τσιγγανόπουλο παραδείγματος χάρη, πού ηλικιακά είναι στην έκτη, αλλά κάνει τα μαθήματα της πρώτης, ή το υπερκινητικό παιδάκι με προβλήματα από το σπίτι που δύσκολα βάζει κώλο κάτω, ας φύγουν από το σχολείο μια ώρα νωρίτερα δεν είναι ανάγκη να συνωστίζονται κι όλοι αυτοί στο γυμνάσιο…

Μέσω κυρίως του δασκάλου του τμήματος της έκτης τάξης με τον οποίο συνεργαστήκαμε για μια βδομάδα, από το Τυχερό του Έβρου, και ο οποίος πρωταγωνιστεί σε όλη αυτή την προσπάθεια στο συγκεκριμένο σχολείο εδώ και δεκαπέντε περίπου χρόνια, ήρθα σε άμεση επαφή με την προσπάθεια των ίδιων των εργαζομένων στο χώρο αυτό, να διαμορφώνουν οι ίδιοι το περιβάλλον εργασίας τους και να προσανατολίζουν όπως αυτοί νομίζουν καλύτερα το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αποδεικνύουν στην πράξη μέσα από τις επιτυχίες τους και χωρίς μεγάλα λόγια, ότι είναι οι μόνοι αρμόδιοι να αποφασίζουν αυτοί και όχι το υπουργείο για τα τι και τα πως του χώρου δουλειάς τους. «Το υπουργείο ενδιαφέρεται να βλέπει σε κάθε τάξη κι έναν δάσκαλο. Το αν είναι αποτελεσματική η δουλειά του δασκάλου ή όχι λίγο το νοιάζει.» 

Έκφραση

Όλη αυτή η προσπάθεια γίνεται επίσης, για να έχει και για τον ίδιο τον δάσκαλο ενδιαφέρον η δουλειά που κάνει, ώστε να μην καταλήγει αυτή να μετατρέπεται σε «άτιμο οκτάωρο». Αυτά λοιπόν, είναι που βρήκαν την πολιτική τους έκφραση στην απεργία των έξι εβδομάδων και στην κόντρα των δασκάλων και της κοινωνίας ολόκληρης με τις επιλογές της κυβέρνησης. Μίας απεργίας που «έγραψε» στο σκληρό δίσκο όλων. 

Κόσμος που θεωρούσε ότι ανήκει σε έναν κλάδο που δεν βγαίνει με τίποτα σε απεργία, ούτε καν για συμπαράσταση στην μεγάλη απεργία των καθηγητών, παρ΄ όλο το πρόσφατο απότομο κλείσιμο της, αισθάνεται πολύ πιο δυνατός σε σχέση με πριν, διεκδικώντας από την κυβέρνηση όλα αυτά για τα οποία παλεύει ο ίδιος καθημερινά. Για την αξιοπρεπή ζωή του και την αποτελεσματική πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Έξω από το γραφείο του διευθυντή, στον πίνακα ανακοινώσεων, κρεμασμένο ένα απόκομμα άρθρου εφημερίδας με τίτλο «Βάστα δάσκαλε…». 

Ακόμη κι έτσι η μάχη όμως δεν έχει τελειώσει. Μπορεί ο Μπράτης να έχει ξεκινήσει ήδη την προεκλογική του εκστρατεία στην ευρύτερη εκλογική περιφέρεια, οι δάσκαλοι όμως έχουν να παλέψουν με το τέρας «Γιαννάκου» και το μεγάλο ζήτημα της αναπλήρωσης των «χαμένων» ωρών. Η απεργία, όπως σωστά ισχυρίζονται οι δάσκαλοι, δεν στηρίζεται από την φύση της στην «ανταποδοτικότητα», όπως θέλει να το παρουσιάζει η κυβέρνηση. 

Κενά

Η «τρίπλα» εμφανίστηκε από την υπουργό και την συνδικαλιστική ηγεσία, ως έμμεσος τρόπος να κερδίσουν οι δάσκαλοι τους χαμένους μισθούς της απεργίας. Το πρόβλημα είναι ότι και η Γιαννάκου δεν είναι Ροναλντίνιο αλλά και λογιστικά τα λεφτά δεν φτάνουν με τίποτα εκείνα που χάθηκαν εξαιτίας της απεργίας. 

Οι ίδιοι οι δάσκαλοι όπως τόσα χρόνια καλύπτουν χωρίς να τους ρωτήσει κανείς, τα τεράστια κενά των σχολείων, θα καλύψουν διδακτικά και τον χρόνο της απεργίας. Άλλωστε μόνο «χαμένος» δεν ήταν ο χρόνος και για τα παιδιά και για τους γονείς που κατανοούσαν τι παίζεται σ΄ αυτή την κόντρα με την κυβέρνηση. «Πρώτο μάθημα: ΑΠΕΡΓΙΑ». Σε τρία μονοθέσια σχολεία φέτος στην ορεινή Ολυμπία δεν έχουν διοριστεί δάσκαλοι, με αποτέλεσμα φυσικά να μην λειτουργούν. Σ΄ αυτή την περίπτωση πού είναι η ευαισθησία του υπουργείου για τα χαμένα μαθήματα;

Είναι δύσκολη αλλά και ταυτόχρονα συγκινητική η δουλειά του δασκάλου στην τάξη όπως κι ο τελευταίος αγώνας που δώσανε. Και νιώθουν πραγματικά ότι και με τα δύο αυτά μέτωπα, δίνουν μια μάχη για να κρατήσουν την πρωτοβάθμια εκπαίδευση όρθια, ώστε να υπηρετεί όλους, αλλά κυρίως αυτούς που την έχουν περισσότερο ανάγκη. Κι όπως συμβαίνει πάντα είναι αυτοί με τα λιγότερα μέσα. Οικονομικά ή άλλα. Μαθησιακά, οικογενειακά… Σίγουρα δεν αλλάζεις τον κόσμο μέσα από την εκπαίδευση, χρειάζονται κι άλλα πράγματα, όμως δίνεις την μάχη από καλύτερη θέση. Όλοι ενωμένοι από ένα σχολείο, όπως γράφει και ο πίνακας στην φωτογραφία πίσω από τους δύο συμμαθητές από την Βουλγαρία, που θα προάγει τέτοιες αξίες και θα δίνει τέτοιες μάχες.

Παιδιά από τη Βουλγαρία