Η κόντρα Αλογοσκούφη – Σουφλιά βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων τη περασμένη βδομάδα, καθώς η κυβέρνηση περνούσε από τη βουλή τη τροπολογία για τον ΟΤΕ. Ο Σουφλιάς εμφανίζεται ως υπερασπιστής του ελέγχου από το δημόσιο του μάνατζμεντ του ΟΤΕ και επικαλείται το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ. Ο Αλογοσκούφης επικαλείται κι αυτός το πρόγραμμα της ΝΔ –το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων για να στηρίξει την τροπολογία με την οποία ανοίγει ο δρόμος για να παραδοθεί ο ΟΤΕ ολόκληρος στους ιδιώτες.
Στις εφημερίδες και τα κανάλια η κόντρα ανάμεσα στον Σουφλιά και τον Αλογοσκούφη παρουσιάζεται είτε ως προσωπική διαμάχη ανάμεσα στους δυο, είτε ως σύγκρουση ανάμεσα στον «φιλελευθερισμό με κοινωνική ευαισθησία» και τον «άκρατο νεοφιλελευθερισμό», τους «κρατιστές» και τους «νεοφιλελεύθερους» της ΝΔ. Οι λόγοι της σύγκρουσης, όμως, δεν είναι ούτε προσωπικοί ούτε, το κυριότερο, «προγραμματικοί».
Οταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 γινόταν η πρώτη απόπειρα της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ από τον Μητσοτάκη, το κύμα του νεοφιλελευθερισμού βρισκόταν στο απόγειό του. Η εργατική αντίσταση έκανε τις ιδιωτικοποιήσεις του Μητσοτάκη μια βρόμικη λέξη. Παρόλα αυτά όλη τη δεκαετία του ’90 ο τομέας των τηλεπικοινωνιών είχε τη πρώτη θέση στη βιτρίνα των «επιτυχιών» της «απελευθερωμένης» και «παγκοσμιοποιημένης» αγοράς. Αναδιαρθρώσεις, συγχωνεύσεις, συνεργασίες, ήταν στη ημερήσια διάταξη. Τα χρηματιστήρια κάναν χρυσές δουλειές με τις μετοχές των κολοσσών των τηλεπικοινωνιών και των «νέων τεχνολογιών» όπως το ίντερνετ.
Δέκα περίπου χρόνια μετά, τα «θαύματα» της «νέας οικονομίας» έχουν αποδειχθεί κερδοσκοπικές φούσκες γεμάτες ζεστό αέρα. Η ύφεση που χτύπησε την αμερικάνικη οικονομία το 2000 δεν αποκάλυψε μόνο τις κερδοσκοπικές απάτες της Enron (στο τομέα της ενέργειας) αλλά και της World.Com ή της Verizon. Εκεί που η ιδιωτικοποίηση, οι «στρατηγικοί εταίροι» ή «στρατηγικοί επενδυτές» προβάλλονταν ως μονόδρομος, τώρα είναι σαφές ότι πρόκειται για τζόγο που μπορεί να καταλήξει σε φιάσκο.
Οι ιδιωτικοποιήσεις δε «δουλεύουν», όχι μόνο στις τηλεπικοινωνίες, όχι μόνο στον ΟΤΕ αλλά παντού. Αυτή η γνώση είναι η αιτία που προκαλεί συγκρούσεις μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο και σε ολόκληρη την άρχουσα τάξη. Κανείς δε θέλει να πάρει μόνος του την ευθύνη για το επόμενο φιάσκο, και μάλιστα σε συνθήκες όπου σε όλα τα μέτωπα η κυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη από την αγανάκτηση και τους αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας.
Οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τον «ήπιο» και «ευαίσθητο» Σουφλιά στη μάχη που δίνουν για να αποτρέψουν το πλήρες ξεπούλημα του Οργανισμού και για να υπερασπίσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Θα είναι λάθος τα συνδικάτα να περιμένουν στη γωνία πότε θα επικρατήσουν οι «λογικοί» στην κυβέρνηση. Αντίθετα, η κυβερνητική κρίση δίνει τη δυνατότητα στους εργαζόμενους στον ΟΤΕ να κλιμακώσουν τον αγώνα τους ξέροντας ότι ο αντίπαλός τους είναι αποδυναμωμένος και σε σύγχυση και να φτάσουν στη νίκη: η «τροπολογία» για τον ΟΤΕ να μην εφαρμοστεί ποτέ –ούτε για το μάνατζμεντ ούτε για την κατάργηση του ΓΚΠ.