Ενα πανόραμα  επαναστατικών ιδεών για το νέο κίνημα, ξεδιπλώθηκε μέσα στις αίθουσες της ΑΣΟΕΕ που πλημμύρισαν από εκατοντάδες νέους και παλιότερους αγωνιστές. Φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, μετανάστες, αγωνιστές από το χώρο της οικολογίας, πανεπιστημιακοί, είχαν πολλά να συζητήσουν μετά από ένα χρόνο γεμάτο από μάχες του κινήματος εδώ και σε όλο τον πλανήτη. 

Οι διεθνείς συμμετοχές ξεπέρασαν φέτος, στα εικοστά γενέθλια του Μαρξισμού, κάθε προηγούμενο. Τον πρώτο λόγο είχαν τα κινήματα της Μέσης Ανατολής και ανάμεσά τους το κίνημα του Λιβάνου και η Χεζπολάχ που έδωσε μέσα στη χρονιά που μας πέρασε το μεγαλύτερο χαστούκι στον αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό με τη νίκη της κόντρα στο Ισραήλ. Αυτή η νίκη έδωσε νέα δύναμη στα κινήματα σε όλες τις χώρες της Μ.Ανατολής. Αυτές τις εμπειρίες μας μετέφεραν ο Αλί Φαγιάντ από το Πολιτικό Γραφείο  της Χεζπολάχ μαζί με την Ουασέμ  Αλ Χαντίντι ακτιβίστρια από την Αίγυπτο,  στην συζήτηση με θέμα «Η σύνοδος τους Καϊρου  στην Αθήνα», την Παρασκευή το βράδυ. Λίγο νωρίτερα η συντρόφισα Εριφέ Κιοσέ μίλησε για την κρίση στην Τουρκία και την στάση της αριστεράς. 

Φοιτητές

Το βράδυ της Παρασκευής παράλληλα με τη σύνοδο του Καϊρου γινόταν μία άλλη «σύνοδος». Αυτή της ριζοσπαστικής αριστεράς μέσα στις σχολές, όπου εκπρόσωποι του ΝΑΡ, της ΑΡΑΝ, της ΑΡΑΣ και τις πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ συζήτησαν για το φοιτητικό κίνημα και την προοπτική του μετά τις καταλήψεις.  

Στο ίδιο συντροφικό κλίμα έγινε και η κεντρική συζήτηση του Σαββάτου. Η αίθουσα τελετών της ΑΣΟΕΕ πλημμύρισε κυριολεκτικά από κόσμο που ήρθε για να ακούσει την προοπτική να μπορέσει η ριζοσπαστική αριστερά να δώσει και τη μάχη των εκλογών.

Η δίψα για συζήτηση δεν φάνηκε μόνο στις κεντρικές συζητήσεις.  Και τις τρεις ημέρες από τις 10 το πρωί οι αίθουσες γέμισαν με κόσμο όλων των ηλικιών, νέας και παλιότερης πολιτικοποίησης. Μεγάλο ενδιαφέρον συγκέντρωσαν τα ιστορικά θέματα. Ο Δημήτρης Λιβιεράτος ιστορικός και ο Σεραφείμ Ρίζος, δάσκαλος  μίλησαν για την ιστορική αλήθεια και τα σχολικά βιβλία. Ο Προκόπης Παπαστρατής, καθηγητής Παντείου για την Αντίσταση και το κίνημα στη Μέση Ανατολή, ενώ ο Μιχάλης Λιμπεράτος, συγγραφέας μίλησε για τον Εμφύλιο Πόλεμο. 

Οι συζητήσεις που κίνησαν το ενδιαφέρον ήταν αυτές που αναφέρονταν στη Μαρξιστική Θεωρία, όπως η Αλλοτρίωση που την εισηγήθηκε ο Αλέξανδρος Χρύσης, συγγραφέας, «Μαρξ και το Κέρδος», από τον Φάνη Πάκο, καθηγητή Παντείου, αλλά και για τη Διαλεκτική από τον Ευτύχη Μπιτσάκη, όπου αναλύθηκε δεν έπεφτε καρφίτσα, αλλά και η συζήτηση «καπιταλισμός και κερδοσκοπία από τους δημοσιογράφους Μωϋσή Λίτση και Κώστα Σαρρή, όπου συζητήθηκε τι είναι αυτό που γεννάει τα σκάνδαλα όπως αυτό των ομολόγων. 

Η Αφροδίτη Κουκουτσάκη, καθηγήτρια Παντείου, εξήγησε με ποιον τρόπο κατασκευάζεται ο «εσωτερικός εχθρός» μέσα από τα ΜΜΕ, αντλώντας παραδείγματα από το  πρόσφατο κίνημα των καταλήψεων. 

Από τις καλύτερες στιγμές του Μαρξισμού ήταν οι συζητήσεις του κύκλου οι «Αντιπαραθέσεις στην αριστερά». Οι συζητήσεις  «Μαρξ και Μπακούνιν», όπως και «Τόνι Νέγκρι και οι ιδέες της Αυτονομίας» συγκέντρωσαν πολύ κόσμο που έψαχνε τις απαντήσεις. Σε μία συντροφική πολιτική αντιπαράθεση εξελίχθηκε και η συζήτηση με θέμα «Εχει «νέο» πρόγραμμα το ΠΑΣΟΚ;» με τον Πάνο Γκαργκάνα και τον Παντελή Οικονόμου μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, όπου άνοιξαν τα κεντρικά ζητήματα για το αν μπορεί να υπάρξει εναλλακτική λύση στην αγορά σήμερα. 

Την Κυριακή το απόγευμα στην αίθουσα όπου συζητιόταν το θέμα «Από την ΟΣΕ στο ΣΕΚ» δύσκολα μπορούσε κάποιος να βρει θέση. Ξεδιπλώθηκε όλη η διαδρομή της Αριστεράς στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 70 μέχρι σήμερα, ο ρόλος του ΣΕΚ μέσα σε όλη αυτή την περίοδο και πώς το ΣΕΚ από μία μικρή οργάνωση μέσα στη δικτατορία κατάφερε να κρατήσει ψιλά τη σημαία της αισιοδοξίας και όχι μόνο να επιβεβαιωθεί αλλά και να δυναμώσει. 

Το εντυπωσιακό ήταν ότι οι συζητήσεις συνεχίζονταν και έξω από τις αίθουσες, στους διαδρόμους, στο χώρο όπου είχε στηθεί το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο αλλά και η έκθεση σκίτσων αφιερωμένη στο κίνημα των καταλήψεων. 

Το κλείσιμο το Μαρξισμού με την πανηγυρική εκδήλωση της Κυριακής για το «Κίνημα από Ανατολή σε Δύση» με τη συμμετοχή του Αλί Φαγιάντ, του Φραντσέσκο Αντονίνι από τη Σινίστρα Κρίτικα και τη Μαρία Στύλλου, γέμισε όλους με ενθουσιασμό και πολλά επιχειρήματα για την αριστερά που χρειάζεται να χτίσουμε, αντάξια του νέου κινήματος που έχει στριμώξει τον καπιταλισμό σε όλο τον πλανήτη. Ενα τέτοιο τριήμερο δεν μπορούσε να κλείσει παρά μόνο τραγουδώντας τη διεθνή.  

Ηρθα στο Μαρξισμό 2007 σαν μέλος της ΚΝΕ μετά από την επαφή που είχα με μέλη του ΣΕΚ στη σχολή μου. Εντυπωσιάστηκα με την όλη διοργάνωση του Μαρξισμού διότι είναι κάτι το οποίο πρώτη φορά συνάντησα στη ζωή μου από τότε που οργανώθηκα στην ΚΝΕ. 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι έγινε ευρεία συζήτηση από την πλευρά του ΣΕΚ με μέλη που ανήκουν σε άλλα κόμματα, στους αναρχικούς, στους αυτόνομους και θίχτηκαν ζητήματα που αφορούν την ιδεολογία ενός προλεταριακού κόμματος αλλά και γενικότερα το νέο κίνημα. Κατάλαβα ότι το ΣΕΚ σε αντίθεση με την άλλη κοινοβουλευτική αριστερά δεν έχει παρωπίδες, είναι ένα κόμμα ανοιχτό στη συζήτηση με στόχο την κομμουνιστική μετεξέλιξη της κοινωνίας. Μέσα στις τρεις μέρες της διοργάνωσης εμπλούτισα τις γνώσεις μου όχι μόνο στα ζητήματα που αφορούν την μαρξιστική ιδεολογία, αλλά και από τις εμπειρίες των συντρόφων  και από την ιστορία του εργατικού κινήματος. 

Οι Σεκίτες με αγκάλιασαν ξέροντας ότι είμαι Κνίτης, επειδή ακριβώς υποστηρίζουν την κοινή πορεία όλων των αριστερών ριζοσπαστών. Μέσα από τη διοργάνωση είδα τη διαφορά του ΣΕΚ με την υπόλοιπη ρεφορμιστική αριστερά και γι’ αυτό παράλληλα με τη θέλησή μου να αποχωρήσω από την ΚΝΕ αποφάσισα να μην εγκαταλείψω την οργανωμένη πάλη και να οργανωθώ στις γραμμές του ΣΕΚ, στις γραμμές ενός πρωτοπόρου προλεταριακού κόμματος. 

Γιώργος Αγγελος Δημητροκάλλης 
ΤΕΙ Πειραιά 

Ο Μαρξισμός 2007 ήταν το πανεπιστήμιο ιδεών που χρειάζεται το νέο κίνημα για να μπορέσει να νικήσει. Ηταν από κάθε άποψη φανταστικός. Παρόλο που κάθε μέρα υπήρχαν τέσσερις- πέντε παράλληλες συζητήσεις, όλες οι αίθουσες ήταν γεμάτες από κόσμο όλων των ηλικιών και οι συζητήσεις πολύ ζωντανές.

 Ηταν η καλύτερη ευκαιρία για τους νέους αγωνιστές να μάθουν για την επαναστατική παράδοση του Τρότσκι, του Λένιν, της Ρόζας Λούξεμπουργκ αλλά και για το πώς η πολιτική επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής, από τη θέση της γυναίκας μέχρι τον Κινηματογράφο. Οι πιο εντυπωσιακές συζητήσεις ήταν αυτές για τις μεγάλες αντιπαραθέσεις που υπάρχουν μέσα στην Αριστερά και φάνηκε πολύ καθαρά  ότι η επαναστατική θεωρία των επαναστατών του περασμένου αιώνα έχουν να μας δώσουν πολύτιμες απαντήσεις στο σήμερα.  

Χριστίνα Μπουρμά
Φιλοσοφική Ρεθύμνου

Θεωρώ ότι η συζήτηση μέσα στα πλαίσια του Μαρξισμού ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και δόθηκε η ευκαιρία να ξεδιαλυθούν τυχών απορίες, αμφιβολίες και διλήμματα που αντιμετωπίζει σήμερα ένας αριστερός. 

Η ανοιχτή συζήτηση που γίνεται μέσα στο ΣΕΚ σπάει τα στάνταρ που ξέραμε μέχρι σήμερα για τα κόμματα όπου υπάρχει μία δομή όπου τα μέλη του έχουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά αντίθετα έχουν άποψη και εμπειρίες γιατί ενεργούν πολιτικά. Αυτό που θέλω να δω στη συνέχεια είναι τη δημιουργία μίας συσπειρωμένης αριστερής κίνησης. Η πρόταση που κάνει το ΣΕΚ να ενωθεί η επαναστατική αριστερά στις ερχόμενες εκλογές είναι η καλύτερη απάντηση. Με ενοχλεί ότι αυτό έγινε στα πανεπιστήμια. Θα ήθελα να δω περισσότερες κοινές πρωτοβουλίες από την αριστερά το επόμενο διάστημα γιατί πιστεύω ότι όσες διαφορές και αν υπάρχουν μπορούν να λύνονται μέσα στη συντροφική συζήτηση  μέσα σε ένα κλίμα αλληλεγγύης. 

Νάσος Σακελλαρίου
ΤΕΙ Πειραιά