Το τριήμερο «Μαρξισμός 2007» ολοκληρώθηκε την Κυριακή 20 Μάη το απόγευμα με μια μεγάλη εκδήλωση με θέμα «Το κίνημα σε Ανατολή και Δύση». Ο Αλί Φαγιάντ, εκπρόσωπος της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ο Φραντσέσκο Αντονίνι από την «Σινίστρα Κρίτικα» (Κριτική Αριστερά) στην Ιταλία και η Μαρία Στύλλου από το ΣΕΚ , μίλησαν για τις εμπειρίες των κινημάτων που αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό και παρουσίασαν τις απόψεις τους για την προοπτική που πρέπει να χαράξουμε. Παρακάτω παρουσιάζουμε τα βασικά σημεία των παρεμβάσεών τους. 

 Αλί Φαγιάντ, Λίβανος

Σήμερα η Μ. Ανατολή είναι το κέντρο της διεθνούς σύγκρουσης. Στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου ο πατέρας Μπους δήλωσε ότι «από σήμερα ξεκινάει μια νέα Μ. Ανατολή.» Και ξανά το 2006, όταν οι Ισραηλινοί πραγματοποίησαν τον πόλεμο κατά της λιβανέζικης Αντίστασης, η Κοντολίζα Ράϊς δήλωσε ότι «γεννιέται μια νέα Μ. Ανατολή.» Αυτό  μας δείχνει ότι οι Αμερικάνοι κάθε φορά που θέλουν μια «νέα Μ. Ανατολή» τη δημιουργούν με τους πολέμους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς τους ότι έρχονται στη Μ. Ανατολή για να καθιερώσουν τα δημοκρατικά δικαιώματα. 

Ομως, τελικά, αυτή η «νέα Μ. Ανατολή» κατέρρευσε. Τα αποτελέσματα της νίκης της λιβανέζικης αντίστασης δεν θα περιοριστούν μόνο στο Λίβανο. Η ήττα των ΗΠΑ στο Ιράκ δεν θα περιοριστεί μόνο στο Ιράκ. Τα αποτελέσματα στο Λίβανο και Ιράκ θα συμβάλλουν σε αλλαγές σε όλη την Μ. Ανατολή και θα επηρεάσουν το διεθνές πολιτικό σύστημα. Αυτές οι δυο νίκες, είναι νίκες ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Οταν λέω πολιτική παγκοσμιοποίηση εννοώ την πολιτική των Αμερικάνων να επιβάλλουν τη στρατηγική τους στους λαούς. Ο δρόμος μας είναι ακόμα μακρύς για να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική. 

Υπάρχει ακόμα ένα στρατηγικό θέμα στη Μ. Ανατολή, είναι η μετεξέλιξη του Ιράν σε μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην περιοχή. Αυτό επιταχύνει τις θετικές εξελίξεις στην Μ. Ανατολή. Χρειαζόμαστε ένα διεθνές κίνημα που θα έχει δυο βάσεις. Μια διεθνή συμμαχία των λαών και η άλλη, η συμμαχία του Ιράν με τις προοδευτικές χώρες στην Λ. Αμερική. 

Υπάρχουν δυο παραδείγματα για αυτή τη συμμαχία των λαών. Το ένα είναι η Αίγυπτος και το άλλο ο Λίβανος. 

Στον Λίβανο υπάρχει ήδη μια συμμαχία της Χεζμπολάχ, του Κομμουνιστικού Κόμματος του Λιβάνου, άλλων αριστερών δυνάμεων, αλλά και ενός μεγάλου τμήματος των χριστιανών. Είναι μια αρμονική συμμαχία στην οποία ηγεμονεύει η Χεζμπολάχ και στόχος της είναι η αντίσταση και η ανατροπή του αμερικάνικου σχεδίου για τον Λίβανο. 

Το άλλο παράδειγμα είναι η Αίγυπτος. Είναι μια συμμαχία υπό διαμόρφωση. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι συμμετείχαν για πρώτη φορά φέτος στη Συνδιάσκεψη του Καϊρου. Συνεργάζονται με την Κιφάγια, το κίνημα της αντιπολίτευσης που εκφράζει την Αριστερά. Χωρίς αυτή τη συμμαχία, δεν μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα στην Αίγυπτο. 

Πιστεύουμε ότι ο δυτικός κόσμος δεν είναι ενιαίος χώρος, όπως και η Μ. Ανατολή δεν είναι ενιαίος χώρος. Δεν αποδεχόμαστε αυτό που λένε ότι «η Ανατολή είναι Ανατολή και η Δύση είναι Δύση.» Πιστεύουμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια συμμαχία που διαπερνάει τη Δύση και την Ανατολή. 

Γκράμσι

Και σ’ αυτό το σημείο, επιτρέψτε μου να επικαλεστώ τον Γκράμσι για το «ιστορικό μπλοκ». Σ’ αυτή την ιστορική σύγκρουση χρειαζόμαστε ένα ιστορικό μπλοκ. Εγώ ως ισλαμιστής, μιλάω για αυτό που είπε ο Γκράμσι. Χρειαζόμαστε ένα ευρύτερο διεθνές μέτωπο που να περιλαμβάνει πολλές εθνότητες, πολλούς λαούς και πολλά διαφορετικά ιδεολογικά ρεύματα. Θα διαφέρουν ιδεολογικά,  ίσως θα διαφέρουν στις αφετηρίες τους, και στην πολιτιστική καταγωγή. Συγκλίνουν όμως σε μια ιστορική αποστολή, σε έναν ιστορικό στόχο, σε ένα συγκεκριμένο στόχο. Που είναι ο πόλεμος ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Δεν μπορεί να υπάρξει φωτεινή Ανατολή χωρίς πόλεμο ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη ανάμεσα στους λαούς αν δεν ηττηθεί ο ιμπεριαλισμός. 

Αυτό δεν είναι θέμα μόνο των Αράβων. Και δεν αφορά μόνο τους Μουσουλμάνους ή τους μαρξιστές. Είναι πανανθρώπινη αποστολή. Οι λαοί μας και οι κοινωνίες μας έχουν δικαίωμα να ζουν ειρηνικά και με ηρεμία. Οι λαοί μας εδώ και πενήντα χρόνια ζουν σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από όλα αυτά; Είναι να φτιάξουμε αυτή τη διεθνή συμμαχία ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Ο χωροφύλακας του ιμπεριαλισμού είναι το Ισραήλ. 

Η νίκη μας στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο και στο Ιράκ, είναι η αρχή για μια τέτοια συμμαχία. 

Μαρία Στύλλου, Σοσιαλιστικό Eργατικό Kόμμα

Θα προσπαθήσω να βάλω επιγραμματικά τα τρία σημεία της εικόνας που μετέφεραν οι προηγούμενοι ομιλητές. Της κρίσης των «από πάνω», της δυναμικής των «από κάτω» αλλά και το ότι σε πολλές χώρες, αυτή η δυναμική όχι μόνο δεν νικάει αλλά έχουμε και πισωγυρίσματα όπως στην Ιταλία. 

Οταν λέμε ότι οι άρχουσες τάξεις παντού γνωρίζουν κρίσεις και διαιρέσεις αναμετάξυ τους αυτό φαίνεται και από τις τρεις παραιτήσεις που είχαμε στις δυο τελευταίες βδομάδες. Ο Τσιτουρίδης, για να αρχίσουμε από τα δικά μας, ο Μπλερ και ο Γούλφοβιτς. Αυτό είναι αποτέλεσμα της κρίσης σε όλες τις κυρίαρχες τάξεις. Yπάρχει κρίση γιατί καταρχήν χάνουν τον πόλεμο. Το ότι οι ΗΠΑ χάνουν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και δεν μπορούν να ελέγξουν την περιοχή, δεν εκφράζεται μόνο με τη νίκη στο Λίβανο, δεν εκφράζεται μόνο στα διλήμματα αν θα επιτεθούν στο Ιράν ή θα κάνουν συμφωνία μαζί του, εκφράζεται στη δημιουργία ενός τεράστιου μετώπου αστάθειας που ξεκινάει από την Τουρκία –που θεωρούσαν το πιο σταθερό στήριγμά τους- και φτάνει στο Πακιστάν με τη δικτατορία του Μουσάραφ που αντιμετωπίζει ένα τεράστιο κίνημα. 

Αυτή η κρίση φτάνει και στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης της Αμερικής. Οι Δημοκρατικοί ψήφισαν τη χρηματοδότηση του πολέμου με προϋποθέσεις, και ο Μπους συγκρούεται μαζί τους. Δεν ξέρουμε που θα καταλήξει αυτή η σύγκρουση. Mπορεί να στείλουνε περισσότερο στρατό για να ελέγξει την κατάσταση γιατί με τα στρατεύματα που έχουν τώρα δεν μπορούν. Από  την άλλη πηγαίνει ο ίδιος ο Τσένι στο Ιράκ και δηλώνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσουμε αλλά θα μείνουμε μέχρι να δούμε πως θα φύγουμε. Δηλώσεις που προκάλεσαν σοκ στους Ρεπουμπλικάνους. 

Yπάρχει επίσης κρίση στους από πάνω χάρη στην αντίσταση ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. Η σύγκρουση με τον νεοφιλελευθερισμό έχει ξεκινήσει στην Ευρώπη το 1995 από την Γαλλία. Οταν για πρώτη φορά τόλμησε μια κυβέρνηση, του Σιράκ, να πει ότι ο τρόπος για να ανταγωνιστούμε τις ΗΠΑ και την Κίνα είναι να σπάσουμε τις κατακτήσεις των εργατών. Σ’ αυτή την πρώτη απόπειρα απάντησε ένα τεράστιο κίνημα. Που σηματοδότησε τι έγινε στην Ευρώπη από το 1995 μέχρι το 2007. Στην Ιταλία αλλά και στην Ελλάδα. Ο Σημίτης έβαλε μπροστά να ολοκληρώσει αυτό το πρόγραμμα και έπεσε. Ο Καραμανλής ήρθε να το συνεχίσει και έχει αναγκαστεί να παγώσει όλες τις «μεταρρυθμίσεις» κάτω από την πίεση του κινήματος. 

Aυτό ισχύει σε όλες τις χώρες. Ο Μπλερ, ο πιο «πετυχημένος», που αναγκάστηκε να παραιτηθεί κάτω από το βάρος του πολέμου αλλά και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του, είναι η απόδειξη. 

Ξέρουμε ότι αυτά δεν συμβαίνουν μόνο εξαιτίας των εσωτερικών αντιφάσεων του συστήματος, δεν είναι απλά οι «αντικειμενικές συνθήκες». Kι όμως υπάρχει και η αντίθετη άποψη. «Δεν τα έχει προκαλέσει κάποιο κίνημα, κοιτάξτε τον Σαρκοζί στη Γαλλία», μας λένε. Χρειάζεται να δώσουμε απάντηση σ’ αυτή την άποψη. Το κίνημα έχει επιβάλει ότι χάνουν τον πόλεμο, ότι στην πλειοψηφία τους οι απόπειρες να επιβάλλουν τα νεοφιλελεύθερα μέτρα αποτυχαίνουν πάνε ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω. Αυτό το κίνημα έχει αυτή τη δύναμη,  να σταματάει τις επιθέσεις, πολλές φορές με νίκες, κάποιες με συμβιβασμούς ακόμα και με μικρές ήττες. Αλλά είναι μάχες που μπλοκάρουν την άρχουσα τάξη και δημιουργούν κρίση. 

Mνήμη

Αυτό έγινε με τις καταλήψεις, αυτή τη χρονιά και πρέπει να το επαναλαμβάνουμε γιατί πολλοί έχουν μικρή μνήμη. Θεωρούν  ότι όταν σταματάει ένας αγώνας, πχ καταλήψεις, απεργία δασκάλων,  ο κόσμος γυρίζει πίσω από κει που ξεκίνησε. Είναι λάθος να μετράμε έτσι. Μπορούμε να δούμε πόσο έχουν προχωρήσει τα πράγματα, αν κοιτάξουμε την άρχουσα τάξη που υποχώρησε  και «μετράει» πότε θα φέρει την επόμενη επίθεση. Μπορούμε να το δούμε στις ιδέες των πρωταγωνιστών της κάθε μάχης που αλλάζουν. 

Δεν είναι όλες οι χώρες στην ίδια κατάσταση, δεν είναι όλες Λατινική Αμερική. Γιατί; Για δυο λόγους. Το κίνημα δεν προχωράει ομοιόμορφα. Ενας σημαντικός παράγοντας είναι οι ρυθμοί της σύγκρουσης. H κυρίαρχη τάξη δεν πάει πάντοτε κατευθείαν στην σύγκρουση, «ξαποσταίνει» και ξαναγυρίζει ελπίζοντας ότι θα χει βάλει στην άκρη το κίνημα. Υπάρχει, όμως, ένας σημαντικότερος παράγοντας. Τι κάνει η Αριστερά, τι είδους Αριστερά υπάρχει. 

Ο σύντροφος από την Ιταλία μας μετέφερε με δραματικό και ωραίο τρόπο τι συνέβη εκεί. Η Ιταλία ήταν και θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι η πρωτοπορία στο κίνημα στην Ευρώπη. Κι όμως αυτή η πρωτοπορία δεν βρίσκεται καν στο σημείο που βρίσκονται οι άλλες χώρες. Γιατί η Αριστερά που ήταν επικεφαλής αυτής της πρωτοπορίας την εγκατέλειψε και πήγε να στηρίξει τη σοσιαλδημοκρατία. 

Συμφωνώ με την εικόνα που έδωσε ο σύντροφος από την Ιταλία, ότι ξαναγεννιούνται τα κινήματα και χρειάζεται μια Αριστερά πού θα τα στηρίξει. Ομως, χρειάζεται και η πολιτική έκφραση αυτής της Αριστεράς να είναι ξεκάθαρη που πάει και πώς απαντάει στις πιέσεις του Πρόντι, στις απόψεις που λένε «με την συνεργασία με τον Πρόντι γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος.» 

Αυτή τη στιγμή είναι κρίσιμο τι θα αποφασίσουν τα κομμάτια που συγκρούονται με τον Πρόντι. Το ίδιο ισχύει και εδώ. Είναι κρίσιμο τι θα αποφασίσουν τα κομμάτια που θέλουν να συγκρουστούν με την ΝΔ, την νεοφιλελεύθερη πολιτική και τον πόλεμο. Κάνουμε την προσπάθεια να υπάρξει μια συνεργασία στην Αριστερά που να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά και να προχωρήσει την κατάσταση με κριτήριο όχι ποιον θα στηρίξεις στη βουλή, αλλά πώς θα δυναμώσει η ριζοσπαστική Αριστερά, ο αντικαπιταλισμός, η προοπτική για μια άλλη κοινωνία. Αυτές οι προσπάθειες δεν είναι εύκολο να πετύχουν, αλλά είναι πολύτιμο. 

Για να μπορέσει όμως να υπάρξει μια Αριστερά που να δώσει πολιτική έκφραση σε αυτά τα κινήματα χρειάζεται οι επαναστάτες να παίξουν βασικό ρόλο. Να έχουν δυο χαρακτηριστικά. Να σπρώχνουν ενιαιομετωπικοί προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά να σπρώχνουν και δυνατοί: δυνατοί αριθμητικά, δυνατοί πολιτικά, για να μπορούνε να παίξουνε αυτό το ρόλο. 

Αυτό το ζήτημα μπαίνει παντού μπαίνει και στην Ελλάδα. Ναι, μπορούμε να δημιουργούμε τεράστια προβλήματα στους «από πάνω». Μπορούμε να εκφράσουμε όλη την οργή των «από κάτω». Για να μπορέσουμε να τα κάνουμε και τα δυο αποτελεσματικά χρειαζόμαστε μια δυνατή Αριστερά. Ο Μαρξισμός είναι θεωρία και πράξη. Από αύριο βγαίνουμε πιο δυνατοί στην πράξη, για να είναι η Αριστερά αυτή που θα καθορίσει τα πράγματα και όχι όλοι οι άλλοι. 

Φραντσέσκο Αντονίνι, Ιταλία

Μετά τα όσα είπε ο σύντροφος που προηγήθηκε θα μπορούσε να φανεί ότι υπάρχει μια τεράστια απόσταση ανάμεσα στους κόσμους μας. Στην πραγματικότητα, αυτό που μας δίδαξε το «κίνημα των κινημάτων», το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, είναι ότι ο παγκόσμιος πόλεμος και ο νεοφιλελευθερισμός, το αίμα που χύνεται στη Μ. Ανατολή και η ανασφάλεια στη ζωή μας στη Δύση, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. 

Το περασμένο Σάββατο στη Ρώμη κατεβήκανε στους δρόμους ένα εκατομμύριο άνθρωποι ενάντια στα ζευγάρια ομοφυλόφιλων ενάντια στις πολιτικές συμβιώσεις, υπέρ της «παραδοσιακής οικογένειας». Η κινητοποίηση ονομάστηκε «Φάμιλι Ντέι» -μέρα της οικογένειας- και ήταν μια επίδειξη δύναμης του Βατικανού και των καθολικών οργανώσεων. Την ίδια στιγμή η συγκέντρωση της αριστεράς είχε μόλις 5.000 ανθρώπους. Και χτες στη Νάπολη ήταν πάλι μόνο 5.000 άνθρωποι σε μια πανεθνική συγκέντρωση των κοινοτήτων που εξεγείρονται ενάντια στις εγκαταστάσεις αποτέφρωσης απορριμάτων. 

Το τοπίο στην Ιταλία της κυβέρνησης Πρόντι είναι μια έρημος όπου οι συγκρούσεις για κοινωνικά ζητήματα προσπαθούν να προχωρήσουν μόνες τους. Και αυτό γιατί η παραδοσιακή αριστερά, ακόμα και τα τμήματά της που έχουν μια παράδοση ριζοσπαστική, αρνούνται να ακούσουν τις φωνές των κινημάτων. Η είσοδος στη βουλή μερικών προσώπων από την προηγούμενη περίοδο κινητοποίησης, αυτής που ξεκίνησε από τη Γένοβα,  θεωρείται ένα είδος αποζημίωσης: εσύ μου δίνεις τις ψήφους σου, τον συμβολισμό σου και γω σου δίνω το δικαίωμα να μιλάς από το βήμα της βουλής. Η μητέρα του Κάρλο Τζουλιάνι είναι στη Γερουσία, αλλά για την κοινοβουλευτική επιτροπή για τα εγκλήματα που έγιναν στην Γένοβα, η απόδοση ευθυνών δεν είναι πια στην πολιτική ατζέντα, παρόλο που ήταν στο προεκλογικό πρόγραμμα του συνασπισμού του Πρόντι. 

Το κλείσιμο του πολιτικού κύκλου που έριξε τη κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι, έφερε στην επφάνεια τις παλιές διαφορές στα πλαίσια του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος. Πολλά «υποκείμενα» αυτού του κινήματος φαίνεται ότι πάσχουν από μια αρρώστεια που λέγεται «σύνδρομο της φιλικής κυβέρνησης». Και που εκφράζεται με μια φράση που επαναλαμβάνεται συνέχεια: «μην ενοχλείτε τον οδηγό γιατί θα ξανάρθει ο Μπερλουσκόνι». Και έτσι αντί να οργανώσουν γενικές διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις, υπάρχουν πολλές ΜΚΟ ή γραφειοκρατικά συνδικάτα που προτιμούν να μιλούν «πρόσωπο με πρόσωπο» με τους «φίλους υπουργούς.» Προτιμούν να προωθούν μικρά, επιμέρους σχέδια, με βάση μια λογική που είχε εγκαινιαστεί επί πρώτης κυβέρνησης Πρόντι πριν δέκα χρόνια: υπάρχει μια φράση στην Ιταλία γι’ αυτό που σημαίνει «η άρνηση της σύγκρουσης.» 

Στην ουσία πρόκειται για άρνηση να επιδιωχθούν επαφές σαν κι αυτές που κάνουμε εδώ, να φέρουμε δηλαδή σε επαφή την ελληνική πραγματικότητα με την ιταλική ή με τη λιβανέζικη. Η αυτό που προσπαθείτε να κάνετε εσείς κάθε μέρα, να φέρετε σε επαφή το φοιτητικό κίνημα με το εργατικό κίνημα με τα κινήματα στις συνοικίες. Η επαφή αυτή ξεκίνησε αγώνες όπως της Γένοβα ή ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ, στις 15 Φλεβάρη 2003 και τους αγώνες που ακολούθησαν. 

Εκείνη την εποχή η εισβολή στο συλλογικό φαντασιακό του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, επηρέασε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα: στη γλώσσα, στα στυλ, στην κατανάλωση, αλλά κυρίως στην «παραγωγή αγώνων.» Στα βάθη του ιταλικού Νότου μια ολόκληρη περιοχή εξεγέρθηκε ενάντια στην ταφή πυρηνικών αποβλήτων –και χρησιμοποίησε τη γλώσσα των Ζαπατίστας. Ο συνδετικός ιστός που τους ένωνε ήταν η ελπίδα της πτώσης της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι. Ελειψαν όμως οι πραγματικοί κινηματικοί θεσμοί. Η παραγωγή γεγονότων είναι δεμένη με την ανάγκη να δημιουργήσεις είδηση. Οι «Λευκές Φόρμες» στην αρχή και οι «Ανυπάκουοι» μετά, τα εκατομμύρια πολύχρωμες σημαίες της ειρήνης στα μπαλκόνια, ήταν κάτι πολύ εμφανές αλλά δεν δημιούργησαν συμμετοχή. Κι αυτή η διάσταση έγινε όλο και πιο σημαντική. Συχνά, η παρουσίαση της σύγκρουσης υποκατέστησε την ίδια τη σύγκρουση. Και αυτό άρχισε να επικρατεί και στη γλώσσα διάφορων οργανώσεων. Ετσι οι «Λευκές Φόρμες» εξαφανίστηκαν κι οι «Ανυπάκουοι» έγιναν σχεδόν όλοι «υπάκουοι». 

Aποφάσεις

Το παράδοξο είναι στα Φόρουμ στην Ελλάδα και στο Ναϊρόμπι η ιταλική συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη. Αλλά στο γυρισμό στην Ιταλία οι μεγάλες γραφειοκρατικές οργανώσεις εμπόδισαν να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού και του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ. Τώρα το κίνημα είναι κομμένο στα δυο. Από τη μια οι «πραγματιστές» και αυτό είναι εμφανές στο ζήτημα της ιταλικής συμμετοχής στο Αφγανιστάν. Η CGIL και η Kομμουνιστική Επανίδρυση προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το κόμβο, προσπαθώντας να περιορίσουν τη ζημιά με μικρά «σχέδια» για την κοινωνία των πολιτών. Χρησιμοποίησαν το «κίνημα των κινημάτων» σαν τραμ. Η παραδοσιακή Αριστερά αποδείχτηκε ανίκανη να αυτο-μεταρρυθμιστεί. 

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η πιο ριζοσπαστική Αριστερά. Είναι κομμάτια που είναι δεμένα με την αρχική γραμμή του κινήματος. Ενάντια στον πόλεμο, χωρίς ναι μεν αλλά. Ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό χωρίς ναι μεν αλλά. Αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το φόρουμ της κοινωνικής αντιπολίτευσης. Με την «Κριτική Αριστερά», συνδικάτα όπως οι COBAS, συλλογικότητες φοιτητών και κυρίως πολλές κοινότητες που αγωνίζονται ενάντια σε προγράμματα που χτυπάνε τη ζωή και το περιβάλλον τους. 

Πριν από λίγο με ρώτησαν, και που είναι η πολιτική, που είναι το κόμμα; Λοιπόν, το κόμμα πρέπει να είναι εδώ μέσα, γιατί το κόμμα δεν είναι το εργαλείο για να πάρουμε την εξουσία, είναι το απαραίτητο εργαλείο για να δημιουργήσουμε μαζικές κινητοποιήσεις, για να βοηθήσουμε στην αυτο-οργάνωση και στη δημιουργία νέων κινηματικών θεσμών. Είναι μια κόκκινη γραμμή που διαπερνάει και ενώνει τους αγώνες και που τίθεται στη διάθεση του μόνου υποκείμενου που έχει δικαίωμα στην αλλαγή, το «πραγματικό κίνημα που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.»